Panapanahon ang pagkakataon.

Para sa isang ginoong siyam na taon nang naninirahan sa lungsod at hindi nakakauwi ng madalas sa probinsiya, malaking adyasment ang matagal na paninirahan sa bukid. Walang wifi. Walang cabled television. Walang tambayan na malamig. Sariwa ang hangin. Magagalang ang mga tao. Walang mabigat na trapiko. Mura ang bilihin.

Nakakapanibago din na tagpuin muli ang mga kaibigan nung kabataan at panimulang pagbibinata. Marami ang tumanda na ang mukha na halos hindi ko na makilala. Yung iba naman ay hiyang sa buhay may asawa at namamaga na ang mga katawan at bundat ang mga tiyan. Ang ilan naman ay natagtag na ang kalokohan at lumalim na ang mga pananaw sa buhay simula ng nagkaanak.

Mabilis na nagbago ang probinsiya simula ng nawala ako dito. Bagamat hindi ko nalimutan, hindi ko rin naman minahal ng husto ang mga alaala nito. Hindi ko rin naalagaan ang mga nabuong pagkakaibigan at relasyong noong panahon ng aking pagtitigahawat. Ngayo'y ako na ang naiwang naghahabol sa mga kaibigan nakaabante na sa buhay na hindi ako kasama.

Maliit na raket na naiisip

Pasintabi kay Oble sa paggaya ng kanyang postura.

Matapos ang ilang araw na pagkakasakit, nagdesisyon akong bumalik ng Kamaynilaan kahit walang trabaho para makalanghap ng maitim at mabahong hangin ng lungsod. May tinagpo lang ako na ilang mga kaibigan at babalik na ulit sa baryo mamaya lang. Sa palagay ko, mas bumubuti na ang katawan ko, usok lang pala ang kailangan.Usok at ingay ng Kamaynilaan.

Yung larawan sa itaas yung isa sa mga araw na pumunta ako sa bukirin para magtanong tanong ng aking mapagkakakitaan. Naisip ko kasi na kung aasa lang ako sa sweldo sa pamahalaan, mukhang hindi ko matutupad ang naisin kong bumili ng kotse at mag-hire ng drayber.

Mukhang wala naman akong magiging problema sa mga plano ko kaya sisimulan ko nang buuin ang aking rancho. Kung matutuloy ang lahat, bibili na ako ng tatlong baka. Tingnan natin kung paano sila dadami o kung paano ako yayaman pero magsisimula ako sa tatlo.

Posibleng lokal na pag-aaral

Panel ako ng dalawang undergradwadong tesis. Dalhin ang tinuturo ko sa kolehiyo ay patungkol sa relasyon, pamilya at sekswalidad, malapit dito ang mga paksa ng mga pag-aaral.

Yang larawan na iyan ang una. Isang pag-aaral sa panliligaw ng mga lesbian na nag-aaral sa kolehiyo. Wala pa kasing dokumento patungkol dito. Hindi malinaw sa proposal nila kung eksploratoryo ang pag-aaral pero mukhang ganun ang kakalabasan.

Yung pangalawang tesis ay patungkol sa pananaw, pagtingin at karanasan ng mga kabataang lalaki sa pornograpiya. Medyo maliit ang sakop ng pag-aaral na ito kasi mga kolehiyong mag aaral lamang sa Metro Manila.  Gayunpaman, iba yung ligalig kung sakali mang maaprubahan ang proposal nila.

Nagtatrabaho kahit walang pasok

Bawal ako tumigil sa bahay. Kapag nandun ako, nahihiga lang ako, nakakatulog at babangon lang kapag nagugutom.Kung magiging ganito ang buhay ko sa mga susunod na araw, hindi na magkakasya ang mga slim fit na collared shirts na binili ko.Binili ko nga pala ang mga shirts dahil dalawang senior faculty na ang pumansin ng pagdadamit ko. Wala sana akong pakialam kaya lang hindi ko pwede dalhin sa trabaho ko sa unibersidad ang kultura ko nung nasa development work pa ako.

Madami akong utang (UPDATED)

Sa mga kaibigang blogger. Kaya pagsasama-samahin ko na lang sa isang entry yung mga chain-blog kind of tasks.

Para sa pag-tag sa akin ni ser Fiel, eto yung mga naisip kong gusto ko na regalo.

1. Bagel - oo, mahilig ako sa tinapay. Tapos lalagyan ko na lang ng cream cheese at binating itlog. Tapos may black coffee, okay na ang simula ng araw ko.
2. Unan -May dalawa na akong unan sa kama ko. At palagay ko, mas magiging mainam kung may pangatlo silang kasama. Ang pangarap kong weekend ay nagbabasa lang ng libro habang nakahiga sa kama, kaya rakstar kung may bagong unan ngayong Disyembre.
3. Foot powder -ayan. Dahil tamad akong maggrocery ng toiletries, praktikal at magandang regalo yan sa akin sa Pasko.
4. Kitchen paper towel at kitchen paper towel holder -Yang dalawa na yang ang kasama sa top na pinakahinahangaan kong imbensiyon ng tao. Mas madali ang buhay at mas maayos ang pagkain at pagluluto kapag may mga ganyan.
5. Scented candle. Para yan sa mga araw na stressful. Na madalas mangyari. Pero eto, may partikular akong brand na hihingin. Ines de la Fressange. O kaya ay diptyque.
6. Tooth brush. Dahil tamad talaga akong mag-grocery ng toiletries.

Source of comfort and joy

Kadalasan, isang abala ang bumili ng mga toiletries sa akin. Parang sayang ang oras sa pagbili ng shampoo o kaya sabon o kaya foot powder. Hindi rin ako mahilig sa mataong lugar. At tamad akong pumila. Ganyan.

Kaya sa faculti room, nilagay kong numero uno na wishlist ang foot powder. May pang anim na buwan pa akong supply ng sabon, limang buwan na supply ng toothpaste at tatlong buwan na supply ng shampoo. Ang alam kong mawawala na sa "stock room" ko ay foot powder at toothbrush.

Sa Cubao Expo makakakita ng vinyl records, rakstar na mga libro at overpriced na cookie

May exchange gift ang mga faculti sa departamento namin. Mamaya ang Christmas Party. Kahapon ng gabi lang ako nakabili ng regalo sa nabunot kong pangalan na bibigyan ng regalo. Ang sitwasyon ko ay ganito, humiling ang faculti na ito ng vinyl records. Oo ayun yung plaka na itim na pinapatugtog nung mga tao sa una.

Kaya naman halos kinabahan ako sa paghahanap ng ganoong mga plaka. Nakakita ako sa Cubao Expo, doon sa malapit sa Alimall. Sa Cubao Expo makikita ang mga thrift stores, bentahan ng mga sapatos na gawang Marikina, pati na ang mga mahusay na pinagpilian na mga nobela at nonfiction na mga aklat.

Kumuha ako ng tatlong vinyl records. Una ay yung Ruby, ruby (kay Gato Barbieri). Pangalawa ay A.M. (ng The Plunketts). Yung huli ay Caliente! (ni Gato Barbieri ulit). Masaya ako sa mga jazz album na napili ko. Ang alam ko kasi ay mahilig sa jazz music yung co-faculti ko na yun.

Nagustuhan ko yung karanasan hanapin ang vinyl records. Mahirap. At lalagyan talaga ng effort. Pero okay ang karanasan sa paghahanap. Pati na rin ang proseso ng pagpili ng records. 

Bumuburgis ulit ako.

Nitong nakaraang araw, pumunta ako sa Splendido (Tagaytay) kasama ang ilang barkada. Member doon ang isang kaibigan kaya kasama ako (na isang mapagpanggap na mayaman) sa pag-enjoy ng mga amenities.

May basketball court, tennis court at badminton court sila. May swimming pool din na 4feet lang ang lalim kaya hindi ako lumangoy. Saka sa Tagaytay yun so malamig talaga. Yung mga barkada ko lang na sabik sa tubig ang naligo. Ang inenjoy ko e yung bowling. Kumpara sa Kamaynilaan, P100 per game lang dito kaya inenjoy ko talaga. Mababait yung mga nag-aassist. Palagay ko bihira lang kasi magkabisita sila. Kaya sobrang asikaso nung may nagbowling.

Pasintabi. Wala munang social relevance ang post nato.

Happy Parents Day

Ayan si ermats at si erpats. Nahihilig sila mag-date sa Mang Inasal. Hindi ko alam kung bakit. Basta yan ang trip nila. Hindi ko na lang babasagin.

Nag-empty nest na ang pamilya namin, ibig sabihin lahat kaming mga anak ay hindi na nakatira sa bahay ng mga magulang namin. Kanya-kanya nang bahay at trabaho. Naiwan na lang sa bahay ang mag-asawa.

That *insert appropriate adjective* coffee

The laboratory preschool where I am working is promoting entrepreneurship to the parents we have. So for the entire week, there are parents who set up booths where they can sell items. One of the parents of my preschool class is affiliated with Gawad Kalinga and Human Nature.

Her coffee got my attention. It's called Cafe de Sug. It has a statement in the label that says, "This attempt to change the way we look at Sulu, one cup at a time."

The package also contains this:
one spoon       =  alert
two spoons      =  heart palpitation
three spoons    =  MULAT MAGDAMAG
If you are displeased with the taste, don't bother changing the water to coffee ratio, using different creams, or any of that sort. It's simple: THERE'S CLEARLY SOMETHING WRONG WITH YOU.

Di ba ang witty?

Karne ni Barney

Kasama ko ang barkada kong si Baral nung nag-ikot kami sa probinsiya namin sa Batangas. Parehas kasi kaming dayuhan na doon simula ng maging manggagawa kami sa Kamaynilaan. Siya, nakakauwi ng isang beses sa isang buwan pero sa bahay lang siya tumitigil. Ako naman, maswerte na kung makauwi ng isang beses sa tatlong buwan.

Habang naglilibot kami sa bayan, kain kami ng kung anu-ano. Pinatulan namin ang mumurahing pizza na siyang paborito namin nung ihugin pa kami. Tapos yung ihaw na mumurahing hotdog na puro harina, kinana din namin. Pinatos din namin yung masebong buchi-buchi na kulay kahel.

Palaboy sa radyo

Ayan ako sa pinakagilid, bumu-broadcast media na. Hihi.

Dapat talaga, gagawa lang ako ng iskrip para sa isang kapwa faculti. Ang usapan namin, akin ang iskrip, siya ang magsasalita.

Ang sitwasyon kasi ay naatasan kami na maging panauhin sa isang programa sa radyo ng unibersidad. Dahil ayoko ng nagsasalita sa radyo, sabi ko ako na magresearch tungkol sa paksa na tatalakayin, at ako na gagawa ng iskrip.

Bilang moral na suporta sa araw ng interbyu, sumama ako sa istasyon ng radyo sa unibersidad. Nilinaw ko sa host ng programa na imbisibol ako. Yung kasama kong faculti lang ang sasagot sa lahat ng tanong. Pero na-bully ako at literal na pinagsalita sa mic. Nakakahiya naman na magka-dead air kaya napilitan ako magsalita. Buti na lang, marami akong alam tungkol sa paksa: mga pamantayan sa pagpili ng regalong laruan ng mga bata ngayong kapaskuhan.

Boodle fight

Boodle fight is a style of eating where long tables are prepared and food are on top of the banana leaves. Viands and rice ready to eat using your bare hands, jugs of water are prepared on the side to wash hands before the "eating combat". With the signal to start the boodle fight, everyone aims for his/her position.

Eto yung isang therapeautic activity na ginawa namin sa isang youth detention center para solusyonan ang nakikitang espasyo sa pagitan ng mga kawani ng detention center pati na rin ng mga kabataan na pinagsisilbihan ng mga kawani.

Epektibo talaga ang pagkain bilang midyum ng pagsasama-sama at pagkakaintindihan. Instant bonding activity. Mas nakapag-usap ang mga kawani at mga kabataan. Sa maikling panahon, nakita nila na pwede silang may pagkaintindihan.

Mala-Freire na karanasan sa pagtuturo

Iba talaga yung ligaya kapag kita sa mga bagets na may AHA! moment sila.

Kanina sa klase sa Pagkamamamayan, sinimulan ko ang diskusyon sa pamamagitan ng pagpapasagot sa kanila ng ano ang gusto nila at ayaw nila mangyari sa kasalukuyan, sa susunod na limang taon, sa sampung taon, labing limang taon na lilipas, at matapos ang limampung taon.Ganundin kung ano ang hindi nila gustong mangyari sa timeframe na nabanggit.

Dahil karamihan sa bagets ko ay hindi morning person, medyo mabagal sila magwarm up. Paper and pencil activity muna. Sakto lang kasi medyo labinglimang minuto nila sinagot ang worksheet na binigay ko. Matapos noon, pinapunta ko sila na grupo nila para ibahagi sa iba yung mga sagot nila. Tatlumpu't anim ang bilang ng mga bagets at nahahati sa anim na grupo. Sakto lang para maging intimate sila at maging bukas sa pagbabahagi.

Diyan na nagsimula mag-ingay ang mga bagets. Mukhang maligaya silang magsalaysay ng mga pangarap nila sa buhay. Ang gaganda nga e. Napakasariwa ng idealismo nila. Hindi katulad ng mga kasama ko na nagtatrabaho na na nakalimutan nang mangarap.

Wishing that the us never existed.

I asked a housemate if he can accompany me outside to buy some grilled street food. He declined and reasoned he has work to do. He didn't know I asked him to accompany me so I wouldn't stay out to drink TI from the sari-sari store nearby. He dislikes me drinking. His "faith" tells him so, or so he thought.

So I went out, bought ten sticks of grilled tofu and hanged out in the sari-sari store, with no one but TI to talk to. It's been like this since three years ago. I've been drinking to cool down and let my mind loose a bit, getting a temporary rest from thinking of how you left me.

It's like petting a serious wound. I've been removing the scab covering the open flesh. I can't help but remember you from time to time and think of what used to be us. It's been unhealthy sometimes. I have songs from Silent Sanctuary and Gavin deGraw and Graham Nash that fully describes how it feels like to be a junkie to you.

Pasintabi

Ito ay isang mabilisang sulat habang nagnanakaw ng pahinga sa pagtuturo sa unibersidad. Kasalukuyang:

• nawawala ang powerpack ng laptop ko kaya hindi ako nakakapagsulat ng entry
• haggang adam's apple ang stress bunga ng mga trabaho nitong mga nakaraan kaya hanggang mabilisang pagsilip lang ang nagagawa ko sa mga kapitbahay na blagero
• may problema ang gamit kong makina sa pagpasok sa aking account sa blogspot. Sa proseso ng pagdiskubre kung paano gagamitin ang makinang ito, may mga nade-delete akong mga komento ng mga kaibigan. Pasintabi.

 Matatapos din naman ang araw na abala ako. At mahahanap ko rin (sana) ang charger ng laftaf.

Kirin beer

Kirin Ichiban. Yan ang kompletong pangalan. Natikman ko nung kumain ako sa Kimono Ken sa Morato nung gabi na nakipagsapalaran ako sa warehouse sale ng National Bookstore sa may Quezon Avenue.

Ayan ang beer na swabe ang lasa, mas magaan pa sa malabnaw na San Miguel Light. Di katulad ng Red Horse natin, ang Kirin Ichiban ay walang sipa. Kung tutuusin, ito ang beer na mala-tubig. Hustong kapareha kung marami ang nakain na sushi na nasawsaw sa sauce na maraming wasabi.

Hindi ko siya irerekomenda sa mga naghahanap ng malalim na karansan ng serbesa. Ito yung tipong gagamitin mong pangbanlaw kapag masyado nang nagkakasiyahan ang mga tao at ayaw mong may mga lasing na nagwawala sa selebrasyon.

State of the art

Yan. Ganyang shiz ang mga nagpapaligaya ng araw ko. Kahapon habang nasa warehouse sale ng National Bookstore, nakita ko yang "calculator". Ako naman na namangha dahil kakaiba siya, sinubukan kong hanapin ang instructions. Nung nasigurado kong wala, sinubukan kong pindut-pindutin.

Bad day ng co-faculti, warehouse sale at konsumerismo

Masama ang araw para sa co-faculti ko. Rowdy yung mga bata niya sa preschool noong umaga. Hindi gumana yung LCD projector na tangan niya para sa klase sa kolehiyo noong hapon. Hindi rin engganyo ang mga undergrad na bagets sa diskusyon. (Isang struggle talaga sa isang instraktor na maging excited sa klase pero walang paki yung mga estudyante. Parang maya't maya ay binubuhusan ng malamig na tubig yung faculti na nagsusubok magbigay ng magandang lektyur sa unahan ng klase.) Sayang. Maganda pa naman ang kursong tinuturo niya -Malikhaing Karanasan para sa mga Bata, isang major sabjek. Tapos, habang naglalakad siya, bigla na lamang siya natapilok at nakita ng maraming tao.

Syempre, kapag ganyan na ang karanasan at pakiramdam ng co-faculti ko, niyayaya ko na yan na samahan gawin ang kung anuman ang gusto niyang gawin. Sabi niya punta daw kami sa National Bookstore sa may Quezon Avenue. Warehouse sale kasi ng mga bagay-bagay. Hanggang 80% ang discount. Shopping ang lunas sa masamang araw ni co-faculti. Ayun, alam kong magiging riot pero napasubo na e.

Ito ang tumambad sa amin sa ikaapat na palapag kung nasan ang warehouse sale ng NBS.

Sinisinok ang utak ko

Lumalala na ang pagiging makakalimutin ko. Nung isang araw gumawa ako ng account para internet monitoring ng bank account ko. Matapos ang isang araw, nakalimutan ko ang user name at password. At matapos ang halos sampung pagsusubok makapasok, ito ang lumabas:

Sinubukan kong tawagan yung numero na nakalagay pero hindi ako makapasok. Hanggang sa tuluyan ko na siyang nakalimutan. At tinamad na rin.

Nito ring mga nakaraang linggo, naiiwan ko ang selpon ko sa opisina. At kapag nakita ko na lamang siya sa sumunod na araw, saka ko na lang mapagtatanto na hindi ko nakasama ang gadget magdamag.

Kanina sa laboratory preschool, may dumaan na isang mas matanda sa akin na lalaki. Nginitian ako at nilampasan ko lamang.Medyo nasaliwaan ako kung ngingiti o hindi kaya nilampasan ko na lamang. Hinabol ako ng lalaki at tinawag ako sa una kong pangalan. Matapos madinig ang boses niya, doon ko lamang naisip na isa pala siyang magulang ng batang tangan ko sa klase. Nakakahiya. Buong oras na kausap ko siya, hindi ko maalala ang pangalan niya.

Mga lumang libro ko sa probinsya

Nung umuwi ako sa bahay namin, nakita ko ulit yung regalo sa akin nung Grade 5 ako. Ayan, isang sakong mga librong klasiko. Galing Inglatera pa yan at pinadala ng mga kamag-anak na pakiramdam nila ay kaya ko nang i-digest ang mga ganyang shiz.

Ang mga natapos ko diyan sa mga librong yan sa panahon ng tagihawat at pagbibinata ko yung:

• Pinocchio ni Carlo Collodi
• The Happy Prince ni Oscar Wilde
• Rip Van Winkle ni Washington Irving
• The Prince and the Pauper ni Mark Twain
•  Huckleberry Finn ni Mark Twain
• Grimm's Fairy Tales ng magkapatid na Grimm

Yung iba, tinitigan ko lang. Hehe.  Mas naengganyo kasi ako sa mga tula at maiikling kwento sa Filipino.At nabaliw kina Francisco Balagtas, Nick Joaquin at Juan F. Lacaba. Tapos, nakalimutan ko na yang mga librong yan nung mas nakita ko ang yaman ng literaturang Filipino sa mga antolohiya ng Carlos Palanca.

Balik normal na trabaho sa akademya

Unang araw ng pasukan ng mga bagets sa kolehiyo  ngayon. Maaga ang simula ng pasukan dahil mabilis ang enlistment ng mga subjects. Online na kasi lahat. Wala rin hassle ng mga clearance shiz dito. Kita na kasi lahat online kung legible o illegible ang isang estudyante.

Ngayong semestre, magtuturo ulit ako tungkol sa syensiya ng pagpapaunlad ng pamilya partikular sa relasyon at daynamiko ng tao sa loob ng pamilya, kasama na ang mga teorya na pumapalibot dito. Ayan ulit.

Binago ko ang syllabus. Isa na lamang ang exam. Pero nadagdagan ang ipapasang requirements. Mas maikli din ang ikalawang semestre kaya nabago ang eskedyul bagamat ang mga topic na tatalakayan ay halos pareho pa rin mula sa nakaraang semestre.

Mas mabigat bilang guro ang semestreng ito dahil may dalawa akong undergrad theses na uupuan bilang panel. Mahabahabang basahan at talakayan ito na kakain talaga ng oras.

Salapi

Ayan. Ganyan kadami ang pakiramdam ko na sinuweldo ko nung natanggap ko ang seleri ko para sa linggong ito.

1. Pakiramdam lang kasi maliit lang talaga ang sweldo ko. Pero laking paglalaway ko syempre nung nalaman ko na may sweldo ako sa linggong ito. Simula June, ngayon lang ako nakalasap ng sweldo.

2. Sa maliit na sweldo ko, aba , laking nganga ko syempre na malaki ang deduction sa akin para sa buwan nato. Nakita ko sa pay slip ko na halos 1/3 ng sweldo ko ay deduction. Zalamat gobyernoeWhZzZ!

3. Oo, lingguhan ang sweldo sa unibersidad namin.

4. Hindi ko pera ang nasa larawan. Wish ko lang. Pero ako kumuha niyan kaya may watermark ko. Aj3j3j3.

5. May utang pa rin sa akin ang gobyerno para sa isang semestre kong pagtratrabaho. Hindi ako boluntir ng bayan. Sisingilin ko pa rin sila sa naantala nilang pasweldo sa akin.

Waiter!

Nasan na yung
inorder kong pag-ibig?
Pa-follow up naman.

Hindi naman lokal na selebrasyon ang haluwin.

Bukas Nobyembre na at ehem, wala pa ring sweldo galing sa gobyernowz. Kapag sa pasukan ng ikalawang semestre, wala pa rin akong sahod, aba, tuluyan na akong magiging j3j3mOn Pho3WhhZz. Peksman.

Uuwi ako ngayon at baka hindi makapag-online ng ilang araw. Baka ha, baka. Probinsya kasi kami na pinaghalong pangingisda at pagtatanim ng tubo ang pangunahing pinagkakakitaan. AT hindi lifetsyle ang pagkakaron ng wifi sa bahay. Para lang yun sa mga may kayang taga-lungsod at ginagawang bakasyunan ang bayan namin. Parang ikaw na nagbabasa nito. Lols.

Looper, tsubibo night

Dahil tapos na ang semestre, nagkitakita ulit kaming mga magbabarkada na nagtuturo sa unibersidad. Magkakaiba kasi kami ng kolehiyo at malalayo ang gusali sa bawat isa. Matapos ang isang buwan, nakita namin na tumanda ang mga mukha namin ng pitong taon. Hindi kasi madali mag-check ng mga requirements at exam ng mga bagets.

Kain lang sana sa labas. Ako, si Jops, si Andrew. Kaya lang, nagsabi si Jops na gusto manood ng sine. Ayaw ni Andrew kasi pumunta sila ng asawa niya nung isang araw sa sinehan at walang nakitang magandang palabas. Okay lang sana sa akin manood ng sine basta Tiktik ang panonoorin. Si Jops, buo na pala ang utak na manonood kami ng Looper.

Kaya ang kainan na dapat ay gagawin sa Morato Area ay nauwi sa Trinoma. Dadalhin ni Andrew ang asawa niya, na okay lang dahil hindi naman boys-night out. Saka swabe kasama ang asawa niya, parang one of the boys, kaya ayos lang sa amin. Hindi pwede sa ganitong lakaran yung mga nag-i-insist na babae sila at kelangan ng espesyal na atensyon. Atensyon our kilikili. Lols.

Dahil may common friend ako, si Jops at si Andrew na nagtuturo din sa unibersidad na hindi namin masyado nakakahang-out sinama na rin namin si Miss Jay. Babae pero Jay ang pangalan. Tatlong lalaki at dalawang babae, sakto na para ituloy ang spontaneous na labas.

Tiktik pa rin ang gusto ko sana manoorin kaya lang masyadong pihikan tong si Jops. Hindi nanonood ng lokal na pelikula. Si Andrew, hindi mahilig sa horror. Si Jay lang kakampi ko. E dahil si Jops ang pinakamaselan sa mga lakaran, pinagpaubaya ko na sa kanya ang desisyon na panonoorin.

Para kay qUEENIE

Galing sa link sa taas ang larawan.

Sa gabing ito, magluluto ako ng Kung Pao Pasta. Paghahaluin ko ang dugong singkit na nananalaytay sa dugo ko pati na rin ang karanasan kong umibig sayo na manloloko at mahilig kumain ng pasta.

Sa gabing ito, lalagyan ko ng maraming maraming dinikdik na mani ang sauce na ito. Dinikdik at pinino, katulad na lamang ng ginawa mo sa puso ko noong bigla mo akong iniwan ng walang paalam at sumama sa iba.

Aanghangan ko ito ng makalawang beses katulad ng mga pagkain sa Sichuan, bilang pag-alaala sa pag-iwan sa akin at pagsama sa pinakamatalik kong kaibigan. Sa lahat ng aakitin mo, ang pinakamatalik ko pang kaibigan.

At habang hinihintay kong kumulo ang sauce, ihahanda ko na ang pasta. Ang binili ko ay yung penne. Kasi iyon ang paborito mong pasta sa lahat ng uri.

Ilalagay ko siya sa malaking metal na kalderong binili ko. Yung kasing laki ng maliit na batya na kayang pagbabaran ng pitong damit, apat na brief, dalawang pares na medyas at isang panyo na ginamit ko nung isang araw na naglasing ako dahil naalala kita. At iniyakan kita ng sobra-sobra.

PGSMBA NI PLBY

Matapos ang ilang buwan na hindi makapunta/ pumupunta sa simbahan, excited ako ngayon na magsimba. Huuuwaaaw! Oo, excited ako mag-church ngayon.

Dumaan ako sa 2 buwan na dragging sa akin pumunta sa Sunday service dahil sa sobrang pagod sa trabaho. Mas nanaisin ko na lang matulog o manood ng telebisyon kesa sumimba.

Pero ngayon, TSANAN, sisimba ang Palaboy. Kasama ang kanyang mga kabarkada. Tingnan natin kung paano ang kalalabasan nito.

Briefing sa mga naglulunoy sa espasyong ito

Una sa lahat, pasintabi sa huling post. Kung may naoffend sa paggamit ko ng salitang fuck or fucked up o fucked up life, pasensiya. Sa ganang bokabularyo ko kasi ayun ang pinakamahusay na salitang maglalarawan ng mga nakaraang araw.

Noong una, gusto ko sana sabihin sa ilan na wala akong pakialam. Pero alam ko sa puso ko na meron akong paki. At sa gawain ng pagtulong at sa usapin ng disiplina ng Pagpapaunlad ng Pamilya (Family Development) at ng Gawain Panlipunan (Social Work), hindi maaaring sabihin na wala tayong pakiaalam. Labag sa prinsipyo ko na sabihin (sa soshyeleng Ingles) ang I don't care. Kasi dapat mangialam talaga.

Sa ganitong punto, gusto ko lang sabihin na ako man ay nahihirapan hulmahin ang mga salitang gamit ko. O dili kaya ay ikahon sa mga mabubuting bagay lang ang mga subheto na tinatalakay ko sa personal na espasyong ito.. Gustuhin ko man na happy-happy o fully inspirational ang moda ko, hindi ako ang ganoong uri ng tao.

Wasted on fixing all the problems that you made in your own head

So you have been working your ass off for the job you think will benefit your country. But your country does not give a damn about what you are going through because really, everyone is busy minding their own petty problems.

Social awareness will only bring you to a point of poverty. And Maslow will laugh out loud because he will prove himself right again that idealism will not fill in your hungry stomach.

Funny that you struggle for  reform that only you believe in.

Pressured si Palaboy

Nagpaalam ako sa mga boss sa department namin na dito ko na lang kakanain sa bahay yung anim na narrative reports na deadline ko by the afternoon. Mas nakita kong mas produktibo ako magsulat sa bahay nitong nakaraang araw kesa magtrabaho sa airconditioned na kwarto sa unibersidad. Iwas kwentuhan din kasi kasama ang mga co-faculty kaya mas pokus sa trabaho.

Pero naiiba ang araw nato. Dalawang oras na simula ng magising ako. Nahigop ko na rin ang ginawa kong hot choco mula sa tablea pero mabagal pa rin ang takbo ng diwa ko. Halos dalawang oras nako nakatitig sa screen ng laptop. Bagamat una kong plano ay iwasan ang kape, mukhang kelangan na iboost ng caffeine ang medyo batugan kong utak at katawang lupa.

Fishery geeks storm Oyster Bay

B3 at ang pinakagwapong Palaboy

One thing that prolly made connection between me and B3 is that we had common grounds on formal fishery education. He finished his bachelors degree in Fisheries while I went to a fishery school when I was in high school.

I remember we had a handful talk about jigger (used to catch pusit), pante (a local fishnet) and our share of opinions on the strengths and loopholes of RA 8550. B1, who was just a friend to B3 that time would roll her eyes hearing our enthusiasm on brackish water fish discussion.

We are the fishery geeks.

So when I went to Cebu last week, B3 brought me to Oyster Bay Seafood Restaurant, not because of good food but because of live sharks! Not one but three, swimming on the side of the restaurant "front yard". Imagine my big grin seeing the sharks! Here's a picture from a blog site promoting Cebu City.

Meeting B1 at B3

Sojo bottle and puso (rice wrapped in weaved banana leaves).

Delayed ang flight ko ng isang oras. Syempre pa, Cebu Pacific. Kaya ayon gawa na lang ako ng mga narrative report na kelangan sa trabaho.

May nakasabay pala ako na hot chick. Katabi ko sa eroplano. Tapos nginitian ako. Hehe. kilig lang. Parang yung pagnatatapos umihi.

Tapos pag dating ko, nandun sina B1 at B3. Yung mag-asawang kaibigan na hosts ko dito sa Cebu. Isasabay dapat namin yung hot chick. Kaya lang mukhang mataray daw.

Ayun, dinala ako sa kainan na ihaw-ihaw. Ang kanin nila ay nakabalot sa saging. Ang tawag nila ay puso. (Binibigkas na walang impit sa dulo.) At dahil madaming koreano pala dito, may available na sojo. Ayun, ako lang ang lumuglog. Masaya ang unang gabi.

Lahat tumatambling pagpatapos na ang semestre

Ayan ang dining table ko sa bahay. Malaki yan. Kompara sa study/ work table ko. Kung paanong nagsusunog ng kilay ang karamihan ng mga bagets sa mga oras nato sa pagtatapos ng semestre, ganun din naman kaming mga instraktor nila.

Yung sa kaso ko, talagang sinusuyod ko yung mga pinasa nilang mga papel. Gusto ko syempre na timbangin ang mga output nila sa ibibigay kong grado. Katulad nung nasabi ko noon, walang nakauno. Relatively, mataas naman sila. May dalawa lang na naka-dos at isang naka-2.25. Yung iba, okay naman ang standing. Kumpara sa impresyon ng karamihan, wala naman bagsak. Walang mag-uulit. Wala lang naka-uno. ganun. Ibuburo ko muna ang grado nila sa linggong ito bago ko ipasa sa susunod na linggo.

Bubuwelo ng bahagya

If only I can taste the sunset in Cebu, I know it will taste something like this. I'm just so looking forward to spend the entire week in Cebu with some good friends I have since college days.

I don't think I'll be able to do much like Ser Will's narrative of Cebu experience. (Aba, umi-english ako! Wihi! Balik Filipino. Di kakayanin na panindigan.) Ibang lebel naman kasi ang galing ni Ser Will *luhod, yuko at samba*. Baka nga wala talaga akong makwento sa inyo.

e.e. cumming's wisdom

  To be nobody but yourself in a world which is doing its best day and night to make you everybody else, means to fight the hardest battle which human beings can fight, and never stop fighting.

Mga notes kanina mula sa diskusyon ng mga babae

Maraming adjustment simula June noong nagwork ako sa departamento sa unibersidad na karamihan ay babae. Dalawa lang kaming lalaki.

1. Ngayon ko lang napansin na kapag umaga kung walang pabango ang mga babae, kalimitang amoy shampoo sila. Matapang talaga ang amoy ng shampoo sa mga babae.
2. Amoy pulbo ang common washroom.
3. May extra shoes ang mga babae sa mga cubicle nila, nakatago.
4. Hindi lahat ng babae ay malinisin. Madami din sa kanila ang makalat.
5. Madami ang nababanguhan sa tutti-fruity na scents ng pabango. Naasiwa ako sa ganun. Hindi ko alam kung bakit madaming babae ang adik na adik na maging kaamoy sila ng fruit salad o kaya mansanas at saging.

Thought for the week

Nung Lunes napagdiskitahan ako na mag-thought for the week sa flag ceremony. Oo, may flag ceremony kami sa unibersidad. Tuwing Lunes. Kasama ang mga kawani. Dahil kami ay pampublikong pamantasan.

Heto yung na-share kong thought for the week:
Hindi lahat ng kwento ay totoo. Hindi lahat ng totoo ay dapat ikwento.

Bilang instraktor, nalulungkot ako na

Pakiramdam ko ganyan ngayon. Walang mukha.*

mukhang wala akong mabibigyan ng uno na grado sa semestreng ito. Hindi pa naman tapos ang pagche-check ko ng mga requirements ng mga bagets. Meron pa akong binabasa na requirement na 35 porsyento ng kabuuan nilang grado.

Mahaba-haba ang papel na iyon kasi patungkol ito sa pag-analisa nila sa mahirap na taga-lungsod na pamilya. Bawat isa sa kanila ay malayang makapipili ng unit na gusto nilang interbyuhin, pakipamuhayan at alamin ang buhay pamilya.

Ito na yung paglalagum ng mga teorya at konsepto na pinag-aralan namin sa Family Science. Titingnan nila ang dyads sa pamilya, yung interaksyon, pagdaloy ng kapangyarihan, paggawa ng desisyon, paggamit ng mga resources, kahulugan ng espasyo sa tahanan, mga alitan at pagresolba nito. Ganun.

Syempre, dahil akademikong materyal ito, gagamit sila ng teorya sa pamilya sa pag-analisa. At kelangan nila na magbasa ng literatura patungkol sa uri ng pamilya na gagawan nila. Halimbawa, ang napili nilang pamilya ay yaong may apat na henerasyon na naninirahan sa iisa lamang na bahay. Kung istraktura ang pag-uusapan, extended family ang tawag dito. Hahanap sila ng mga scientific journal na may kinalaman sa ganung topic.

Hopi chichers dey!

Huli man ang post at huli man ang selebrasyon, eto pa rin ang wapak na trip sa selebrasyon ng teacher's day.

Tumalontalon  ako sa inflatable kastilyo nato kasama ang mga co-faculty ko. Haha. Sampung bata kada gamit dapat. Pero dahil matanda kami, lima lang ang pwede sa loob.

Hindi ako nakapag-ganito nung bata ako. Mahal kasi. At para kay ermats, mas ibibili niya ng pagkain tulad ng dates at pistachio nuts kesa magtatalon-talon kami sa ganyan at magbayad.

Palaboy sa Beta way

Napadaan ako sa Beta way ng UP Diliman. Naalala ko ang Elbi sa senaryong ito. Pati na ang curry sa IRRI. At fresh milk. At Bundok Makiling. At murang mga pagkain. At mataas na sense ng community sa mga student organization ng mga estudyante doon.

Bihira lang makapaglakad-lakad para mag-isip at magproseso ng mga pangyayari sa buhay at relasyon. Nakikipag-agawan kasi ngayon ang trabaho sa personal na espasyo. Buti na lang may magandang sikat ng araw kahapon. Kaya hindi na ako nag-atubili na maging palaboy.

Sosyal na hapunan

Kagabi, kinindatan ko na lamang ang gabi. Hindi ako nakakain ng anuman para sa hapunan.Pero bumawi ngayon. Rakstar ang dinner ko.

Yung isa ko kasing co-faculty, binigyan ako ng tatlong balot ng kesong puti. Linggwahe ng pag-ibig ko pa naman ang pagkain. Pakiramdam ko, mahal na mahal ako ng mga taong nagbibigay sa akin ng mga pagkain na gustong gusto ko.

Ayan tuloy, sa kabila ng buhay below the poverty line level na na-set ng gobyerno, sosyal ang dinner ko ngayon. Kesong puti, toasted bread at beer. Oo, dapat beer yan. Kaya lang naubusan sa tindahan na malapit sa amin kaya Tanduay Ice na lang.

Rebyu tungkol sa...

...mga estudyante na  naghahanap ng rebyu tungkol sa pelikulang Ang Nawawala.

(Kung isa ka sa mga estudyante na gomogoogle ng film review nito, eto ang listahan ng mga online reference mo. O kaya ito. Nakakahiya naman sa iyo. Para di ka na mahirapan.)

Ilan kaya sa mga faculti ng unibersidad ang nagpagawa ng rebyu sa pelikulang yan?

Habang patapos ang semestre, dumadami ang hits ko sa espasyo ko sa blogospero dahil sa paggoogle ng pelikulang yan. Alam ko naman na hindi maso-Sotto ang sinulat ko dahil malayo ito sa pagiging komprehensibo. Hindi din naman ako film critique. Sa katunayan, mangmang ako pagdating sa film theories. Bobong-bobo.

Natatawa lang ako na kelangan pang maghanap sa internet ng film rebyu ng mga estudyante bago sila gumawa ng sarili nilang pananaw patungkol sa pelikula.

Napaisip tuloy ako. Hindi na ba marunong gumawa ng pantayong pananaw ang mga bagets ngayon? O hindi sapat ang karanasan nila sa panonood ng pelikula at kelangan pa ng supplemental na pagbabasa?

Resigned.

Kahapon, nagsabi na ako sa aking pangalawang trabaho na hindi ko na kakayanin na magbigay serbisyo sa kanila. Kung tutuusin, ang pangalawang work (W2) na ito ang lifeline ko habang hindi pa ako sinuswelduhan sa una kong trabaho sa gobyerno.

Bagamat malaki ang utang na loob ko sa mga boss ng W2, hindi ko na kakayanin ang

• pagiging on call pag kelangan nila. On call na nga sa unang trabaho, ganun pa rin sa W2. Mabigat ang una kong trabaho. Kung hindi nakikita ng W2 na kelangan ko magpahinga, hindi na ako naghahanap buhay. Suicide na ang tawag dun.
• hindi tamang pagbibilang ng oras sa swelduhan. Kapag isang oras ang usapan, dapat isang oras lang. Kapag pinagtrabaho ka ng tatlong oras, dapat pang tatlong oras ang sweldo. Maling mali ang apat na oras na trabaho at bibigyan ng sweldong pang isang oras.
• hindi ako ang bukod tanging sasalba sa mga maling desisyon sa buhay ng mga boss. Katuwang at katulong ako mag-ayos bilang trouble shooter pero hindi ako ang may-ari ng buhay nila. Sila dapat ang gumagawa ng paraan.
• hindi ako pwedeng utusan na magsinungaling. Okay na sana ang magtrabaho ng mahirap para makatulong maayos ang mga sitwasyon. Pero hindi ang magsinungaling.

Hapunan

Habang wala pang sweldo, tiis-tiis muna sa mumurahing instant noodles para sa hapunan. Mabuti na nga ito kesa sa ibang gabi na tutulog na lang.

Mahirap pero nagdedesisyon ako na maging thankful sa lahat ng karanasan sa buhay. Kaya pa naman. At kinakaya pa.

Pakiusap. Huwag pipigilan ang mga bata kapag naglalaro.

Children make sense of the world through play. If you want to understand how a child perceives truth, how he sees his reality, do a natural observation when he's using unstructured materials like water, sand, blocks and clay.

Ang bag na kotse, bow.

Yes it's a car. And yes, it's a bag. Ang cool di ba?

Inggit talaga ako sa tsikiting ko pagpasok niya last week sa preschool. Sabi niya, "My mommy bought me a car, a new one."

At syempre ang tsikiting na ito ay hindi ko pa nakikitang magsinungaling. Kaya ako naman, tanong talaga, "Really? Can I see it?" Wala pa akong ideya sa kotse na bago. Inisip ko kasi may bago siyang toy car na dala.

Tapos naisip ko, dalhin bukas yung laruan kong pison na regalo sa akin ng isang kaibigan. Makikipagpasikatan ako. Haha. Pumapatol ako sa bata pag payabangan.

Ang magcheck ng paper ay hindi biro

Green na ballpen ang pangcheck ko ng sulatin. Nakakatrauma kasi ang pula.

Dalawang linggo ko na inuunti-unti na basahin at bigyang grado ang papel na ginawa ng klase ko patungkol sa isang pelikula. Paunti-unti. Kasi ayoko magcheck kapag pagod ako. Alam ko ang panganib na mababa ang marka na maibibigay ko kapag pagod na ang utak ko intindihan ang utak ng mga bagets habang tinitipa ang mga papel nila.

Syempre, dahil patungkol sa family science ang kursong tinuturo ko, mas pagtutuunan ko ng pansin ang pagtalakay nila sa mga teorya patungkol sa relasyon at pamilya, kesa sa opinyon nila sa acting at sinematograpiya at costume.

May mga bagets na mas magulo pa sa buhok sa kilikili ang mga ideya at opinyon. Meron din naman na ang mga ginagamit na salita, ang lalim, parang hinugot pa sa esophagus ni Thesaurus. Meron din kung maka-quote ng authors, kaliwa't kanan, harap at likod, itaas, at ilalim.

Matatapos na ang semestre

Yung mga bagets, hindi pa nararamdaman ang pagtatapos ng semestre. Kaya bago ako nagsimula ng klase kanina, binanggit ko na ang mga mangyayari sa susunod na dalawang linggo. Yung presentasyon at pagsusumite ng family case study nila, yung papel tungkol sa RH bills at ang relasyon ng mga ito sa pamilya, yung pangalawang mahabang pagsusulit nila.

Petiks pa kasi ang mga estudyante ko. Ayoko magcheck ng mga papel na minadali. Ayoko magbigay ng mababang marka dahil hindi nila naabot ang expectation sa kanila dahil minadali ang mga requirements. Kaya wagas na lang ako magpaalala.

Sa totoo lang, extra effort talaga ang ginawa ko sa semestreng ito sa paghahanda sa lektyur. Hindi sa lahat ng oras e outstanding ang preparasyon ko, pero madalas ginawa kong klaro hindi lang ang mga konsepto, pero pati na rin ang hinihingi kong mga output sa kanila.  Lagi ko rin tinatanong kung may mga tanong sila.

Game of the generals

Noong naka-fieldwork ako sa isa sa mga detention center sa isang lungsod dito sa Kamaynilaan, napansin ko kung paanong may mga oras na karaniwang walang ginagawa ang mga bata.

Syempre, ako hanap naman ng resources na meron na ang facility. At nakita ko na may Game of the Generals sila. Hindi yung mumurahing plastic na edisyon. Pero yung gawa sa aluminom at kahoy. At hindi siya nagagamit talaga. Nakatengga din lang sa bodega.

Strategy game yun syempre. Gagamit ng isip para sa war game. Naexcite ako.

Anong kinalaman ng gumamela sa Family Code

Hindi dapat boring pag-usapan ang Family Code. Ayan ang paulit-ulit ko na mantra habang ginagawa ang powerpoint slides para sa lecture ko sa kolehiyo. Pero naman. Ayoko talaga ang mga ganyang shiz.

Buti na lamang hindi natuloy ang pagpasok ko sa law school. Palagay ko bumubula na ang bibig ko sa kaburyungan.

Struggle talaga basahin. Kaya habang binabasa ko ang print ng Family Code, nagdodrowing ako ng gumamela sa mga tabihan ng mga puntos na gusto ko i-highlight sa klase.

Nakailang gumamela din ako.

Alive, alert and healthy si Tax

May pangalawang buhay si Tax, yung aso namin na naging vegetarian matapos manghina. Akala namin mamamatay na talaga. Pinainom ng a-am na may asukal, wa epek. Pinaghanda ng favorite niyang adobo at porkchop, wa epek pa rin. Sadyang konting saging lang ang kinakain.

Anyway, ang aking animal lover na bunsong kapatid ay nagtext ngayon. Ang sabi niya, nagtext daw sa kanya si ermats para ibalita na malakas na ulit si Tax.

Helping others help themselves

Naglalako ng paninda para ipamigay at hindi para pagbili

Papunta ako ng Bataan ngayon para magbigay ng session sa mga dalaga at binatang nakaranas ng paghihirap. Ang ilan sa kanila ay inabanduna, may ilan na pinabayaan. At ilan ay inabuso.

Ang layunin ng pagtulong ko sa kanila ay hindi para lang iproseso ang kanikanilang mga karanasan. Pero sa dulo ng pagtulong, ang nais ko ay sila mismo ang tumulong sa sarili nila at sa iba.

Pag-uusapan namin ang komunikasyon, partikular na ang pakikinig.


Dahil maulan, at medyo hindi pa talaga ako nakakabawi ng tulog, tinatamad ako. Commitment na lang talaga kung bakit pupunta ako ng Bataan. Wala naman kasi itong bayad.

Ganito ako mag-adik.

Hulaan niyo kung nasan ako. Haha.

Nagpapanood ako ng pelikula tungkol sa pamilya

Hehe.May nagte-takenote habang nanood ng pelikula

Ayan ang larawan ng movie watching namin ngayong semestre. Nanood kami ng pelikula ni Juday at Ryan Agoncillo. Haha. Ang saya.

Nagsurbey muna ako sa klase kung ilan ang nanonood ng pelikulang Pilipino. At ilan ang nanonood ng Juday na pelikula. Dahil kokonti lang. Sakto.

Nanood kami ng Kasal, Kasali, Kasalo. Ayan ang introduksyon para sa usapan namin patungkol sa buhay may-asawa. Pati na mga paghahanda, bago ang kasal. At yung mga adjustments matapos ang kasal. Syempre sa konteksto natin.

The sin of book hoarding caused by MIBF

Here are the books I purchased in MIBF. I got three Haruki Murakami books, one Jodi Picoult, one Patrick Suskind and one Brennan Manning. All novels are in 20% discount from fullybooked and national bookstore. I got Abba's child for only P99.

My favorite is Perfume: the story of a murderer by Patrick Suskind. It's the most expensive one among the good purchases. When I saw the last copy in the shelf, I immediately grabbed the book and paid for it. I've been looking for that novel since college.

I have seen its film adaptation co-written and directed by Tom Tykwer. It's beautiful. And carnal. And the last part, no matter how gruesome the resolution is, has been done tastefully. I do pray,hope that I will love the novel more.

Nasan ka na kaya?

Maaga ako umuwi mula sa trabaho ngayon sa unibersidad.

Pagdating ko sa bahay, binuksan ang fridge, kumuha ng maraming yelo. Nilagay sa baso. Nagkulong sa kwarto. Kinuha ang isang litro ng gatas. Habang maglalango ako ngayon sa inumin mula sa dede ng cow, akmang magbabasa sana ng libro na ididiscuss ko sa mga bagets sa kolehiyo sa susunod na linggo ng biglang naalala ko mula sa post ni ser Olivr ang kanta ng Silent Sanctuary na Hiling. Napa-youtube ako at eto.

Pambihirang patis! Napa-emo ako. Nagflashback ang lahat, duhat. At naisip ko..

Pwede bang minsan magkaroon lang ng pansamantalang rewind sa ilang alaala? Hindi sa hihilingin ko na maging kami ulit pero pwede bang pansamantala maulit ang dati?

Manila International Book Fair and self-flagellation

Excited ako pumunta Manila International Book Fair mamaya. (Hindi mo alam, click mo to). Syempre, wala pa akong sweldo simula June dito sa trabaho ko sa gobyerno. Kaya kagabi, raket talaga ako ng husto sa tutorial ko.

Halos isang buwan na ako na di binabayaran sa raket kong ito kaya naman pinaalala ko yung responsibilidad ng nanay ng tinuturuan ko na hindi kawanggawa ang tutorial. Ayon. Installment daw muna ang payment sa utang niya. Para lang akong Avon dealer, installment ang bayad sa produkto ko. Hay. Pero okay na, nakadalawang libo ako. May initial money na ako pambili ng libro sa MIBF. Haha.

Una kong pagkakataon mamaya sa MIBF. First day ng fair nila this year. At gusto ko, nandun ako.

Syempre hindi ko alam kung saan aabot yung maliit kong pera. Por shur, hindi ako makakabili ng mga acad books na gusto ko kasi minumum P2500 yung mga yun. Sayang nga, dahil wala pa akong sweldo. Para din naman sa mga estudyante ko yun. (Gobyerno, matino ako magtrabaho. Bayaran na ninyo ako.)

May klase ako sa Pagkamamayan, bukod dun sa Relasyon na subjek

Ano ang gender construct mo?

Kanina, sa kolehiyo, nagklase ako sa Pagkamamamayan. Haha. Oo, nakakatawa ang mga hinahawakan ko na klase sa undergrad. Pinag-usapan namin ang mga isyu sa lipunan. Napansin ko sa dalawang linggo na interesado ang mga bagets sa usapin ng gender equality. Karamihan kasi babae, akala nila oppress na oppress sila. Ganun.

Yung klase kanina ay ekstensyon lamang ng interes nila. Naisip ko kasi, dahil ayun din naman ang sabik silang pag-usapan at masigla ang dialogo na nagaganap, e di sakyan ko na rin.

Kaya kanina, pinagdrowing ko sila ng isang lalaki at isang babae na puno ng detalye --mula parte ng katawan, pananamit, abubot, gadget kung meron man, pati na rin yung background (halimbawa school, pabrika o kaya naman mall).

Tapos sabi ko, lagyan nila ng mga salitang naglalarawan sa dalawang ito para mas mabigyan ng indibidwalidad. Halimbawa, yung sa babae pwede nilang ilagay na matalino o kaya magaling sa ganitong gawain. Kung baga sa lathalain, may character sketch.

Sick cycle carousel*

Feel na feel ni Tax nung kinuhanan ko siya ng picture.

Gusto ko sana umuwi ng Batangas para bisitahin si Tax. Sabi kasi ni ermats, may sakit na daw siya. At hindi na kumakain masyado. Hindi na rin mahilig tumakbo. Alam ko, sa ganong sitwasyon, malapit na siya mawala.

Saksi siya sa maraming kalokohan ko noong high school. Pati na rin ang simula ng pagdalang ng pag-uwi ko sa bahay nung kolehiyo simula ng mag-aral ako sa unibersidad sa lungsod na mausok at mahirap maging vegetarian.

Tama ng alkohol sa isang college instructor

Hindi ko pa kaya ang TGIF gimmick dahil wala pa akong sweldo bilang fakulti ng unibersidad. Kaya nagdesisyon akong bumili na lamang ng dalawang bote ng tanduay ice, umuwi diretso at magbasa.

May tatlong non-fiction na mga bagong libro akong nakita sa library kanina. At nito lamang, habang binuksan ang unang bote ng alkohol ay sinimulang basahin ang isa sa tatlong aklat. Background music ko ang album ni Dave Matthew na Crash. Ang seksi lang ng album.

Napapaisip ako na pinaggagawa ko sa buhay ngayon. At sa dahilan kung bakit ako nagtuturo. O kung ano nga ba talaga ang papel ko bilang instraktor sa kolehiyo.

Rice serving ng betnam

I love my Vietnam carinderia food experience.

Oo, sa tabi-tabi lang talaga ako kumakain. Bakit ba, e mura siya. Usually, pinupuntahan ko yung mga kainan malapit sa mga eskwelahan. Mura kasi dun for sure. Saka alam kong everyday food ng mga locals.Immersion talaga sa food culture.

Panalo ang serving nila ng rice, o extra rice. O extra, extra rice. Laging may tomato and lettuce. Magandang tingnan, makulay ang pagkain. Plus point din kasi magulay ako na nilalang. At palagay ko ay kalabaw ako sa dati kong buhay.

Ang pagtuturo ng bata ay hindi lamang patungkol sa pagbabasa at pagsusulat

Ganito ang trabaho ko. Hindi lamang turuan ang mga bata na magbasa at sumulat at bumilang. Nagbibigay din ako ng pagkakataon sa mga bata para matutunan nila ang pagsasarili (independence), pagsusumikap, at paniniwala na maraming bagay ang kaya nilang gawin.

Kung hindi pa kaya ng mga bata ang komplikadong pagbubuhol ng sintas ng sapatos, bibigyan natin sila ng simpleng direksyon para ang unang hakbang ng pagtatali ng sintas ay magampanan nila ng sarili lamang nila. At kapag may  husay na ang payak na paraan ng pagsisintas, saka na natin ituturo ang mahirap na paraan.

Ang importante, sinusubukan ng mga bata. At nakikita nila na kaya nila. At madami pa silang pwedeng kayanin.

Usapang class requirement

Maganda ang title ng libro kaya lang masyadong western ang konteksto.

Sa kursong tinuturo ko sa kolehiyo, nangangarap ako na may isa o dalawang estudyante na susunod sa yapak ko sa pagbibigay ng social service sa mga pamilyang Pilipino.

Dahil dito, ang isa sa mga una kong ginawa bago magsimula ang pasukan ay isama sa syllabus ng klase ko ang paggawa ng family case study.

Na hindi madali gawin. At hindi tinuro kahit sa disiplina ko.

Pero nung nagmasteral na ako, nakita ko sa organisadong pagkilos ang importansiya ng case study para magawa ng malalim na pag-analisa sa sitwasyon ng pamilya (base sa kanilang perspektibo) at nang ganun ay makagawa ng karampatan na pagtugon sa kung ano mang sitwasyon nila.

Kahapon simula ala una hanggang alas kwatro ng umaga, gumawa ako ng maayos na pamantayan para sa paggawa ng simpleng family case study. Hindi gaano ka-clinical ang dating dahil hindi pa handa ang klase sa ganoong output. Pero kakikitaan ng paggamit ng mga teorya na natalakay sa klase.

Pinasimple ang pamantayan kaya medyo natagalan ako at nahirapan ng konti. Pero excited ako kung paano nila gagawin.

Einstein and Steye and the Ottowanians

Lemme give you the song I've been listening to since 1AM.


Just passing on the good music. And the good vibes. *wink, wink*

Huwag isasama si Kafka sa relasyon para di ma-jinx

Medyo may katagalan na rin simula ng buksan ko ang librong ito. Mga anim na taon at pitong buwan. At dalawang araw.*

Hindi ko siya natapos sa una kong basa. Nawili kasi akong umibig at magalak sa ilusyon na magtatagal ang tamis ng buhay kasama ni Kwan. Pinabayaan ang pagbasa.

E lumubog ang paraiso sa baha at tinangay si Kwan. Ang natira ay ang librong ito ni Kafka. Kung tutuusin ay dapat nakita ko na ang senyales na hindi panghabang buhay ang relasyon namin.

Isa sa mga una niyang pinabatid sa akin ay mahalaga magbasa ng libro ni Kafka. At sinamahan niya pa ako sa bilihan ng libro para masigurado na kasama ang Metamorphosis sa koleksyon ko sa aklatan ng mga paperbacks at kayamanang sentimental.

Ako naman na hunghang sa pag-ibig kay Kwan, sunod naman ako.Dali daling isinama sa lingguhang budget ang pagbili ng libro at minarkahan na prayoridad ito.

Binasa ko ang mga unang dalawang talata. Natuwa si Kwan kapag nakikita niya na hawak ko ang libro. Ako naman na baliw-baliwan, masaya akong makita siyang masaya.

Ang naalala ko lang, naisip ko na si Gregor Samsa ng Metamorphosis ay biglaang naging nilalang na mukhang ipis. Ayun lang. Tapos hindi ko na natapos ang pagbasa kasi lagi na kaming magkasama ni Kwan. Nawalan na ako ng oras magbasa at magmahal ng katha dahil ang tangi ko na lamang mahal ay mga salita ni Kwan.

Ayon, tapos
A. biglang nagkacancer si Kwan at namatay after five days. Kaya depress mode ako. At sawi sa pag-ibig.
B. umamin si Kwan na tomboy daw siya at mas gusto niya ang kapwa babae. At nasawi ako sa pag-ibig.
C. sinabi ko na si Eddie Gil ang binoto ko na presidente noon. Nandiri siya. At nasawi ako sa pag-ibig.
D. sinabi ko kay Kwan na baog ako. Di niya matanggap. At nasawi ako sa pag-ibig.
E. gumawa ng sariling dahilan. Basta nasawi ako sa pag-ibig.

Survey results ng non-negotiable traits

White board yan,mukha lang manila paper dahil sa filter shiz. Sulat ng mga bagets.

Katuwaan lang sa klase namin. Pinahomework ko sa kanila buong weekend na pag-isipan ang non-negotiable traits na hinahanap nila sa kanilang magiging kapartner. Pinag-surbey ko rin sila ng isang lalaki at isang babae na university student.

Sabi ng mga bagets, mahirap ibaba sa lima ang non-negotiable traits. Sabi ko kaya nga over the weekend. Kasi kahit ako, nag-isip din ng sagot sa tanong ko.

At ito ang resulta.

Hindi lahat ng lakad na may chicks ay enjoyable

Mga upuan --langit yan sa mahaba-habang paglalakad.

I'm giving my online appreciation to all boutiques that have benches and chairs for those who are accompanying the ladies during their shopping/ pamper-me times.

Pambihirang patis naman kasi ang apat at kalahating oras na paghahanap para sa pulang bestida na gagamitin para sa office party.

Kapag may nakikita na silang pwede na, sasabihin ng isa, masyadong mapula, o kaya masyadong plain, o kaya mukhang cheap.

At kapag tatanungin sila kung may hinahanap ba sila na specific cut o print design, kulay o kaya naman ay brand, sasabihin nila wala. Makikita din nila ang hinahanap nila pag nakita nila.

What's in your bag?

Pasintabi. Nakasinghot ako ng katol ngayon.. At dahil diyan, I feel like a celebrity. Lol.

Peeeeeling artista ako ngayon kaya naisip ko i-share ang laman ng bag ko tuwing weekends. Haha. Walang basagan ng trip.

A. Connect him by FCUK.

B. Mumurahing antipara para sa malabong mata.

C. Pencil case na hindi lang lapis ang laman. Madaming mystery items diyan. Minsan nagiging pogi pack yan. Minsan lunch box. Hihi.

D. Pulang ballpen na karaniwan kong gamit sa pagsulat. May nakalabas talaga na pulang bolpen para kapag may aha moment, ready na isulat kagad.

Pwede bang magmura?

Ano ang pwede mong gawin kapag nakita mo ang ex mo sa sinehan? Sabay kayo sa papasukin na pelikula. At isang upuan lang ang pagitan niyo sa isa't isa.

At noon naalala mo na sinabi niya ang pinakamalungkot na senaryo ay ang manood ng pelikula mag-isa.

At napansin mo ngayon lang na ikaw ay nanonood  sa sinehan na mag-isa simula ng makipagbreak siya sayo at binitawan kang parang mainit na nilagang mais.

At wala kang pakialam kung nahahabag siya sa mga nanonood ng sine mag-isa.

Tapos nung nagkita kayo sa sinehan, nginitian ka niya na para bang walang nangyari tatlong taon na ang nakakaraan. Nag-hi sya tapos malaking ngisi.

2007 was a good year

Nakita ko habang nagsosort ng mga basura files ko sa kung saan-saan na meron pala akong listahan ng mga paborito kong libro noong 2007. Eto ang listahan:

1. Happy Endings (LJ Katigbak)
2. Dream Jungle (Jessica Hagedorn)
3. Love in the Time of Cholera (Gabriel Garcia Marquez)
4. Catcher in the Rye (JD Salinger)
5. The Great Gatsby (F Scott Fritgerald)
6. To Kill a Mocking Bird (Harper Lee)
7. The Color Purple (Alice Walker)
8. Purpose Driven Life (Rick Warren)
9. the Book of Job
10. Shogun (James Clavell)
11. My Sister's Keeper (Jodi Picoult)
12. Da Vinci Code (Dan Brown)
13. Breathing Lessons (Anne Tyler)

Blessed are those who study for they shall pass

Tapos na yung unang eksam ng mga estudyante sa kolehiyo. Nakakatawa lang at ako pa talaga ang kinabahan para sa kanila. Unang paeksam ko sa unang taon ng pagtuturo ko sa unibersidad. Ilan kaya ang unang papasa? At unang babagsak? Hihi.

Awkward moment

Yung excited kang i-share ang nadiskobre mong bagong kanta sa kanya tapos nung nadinig niya sinabi niya na nagustuhan niya.

Tapos sasabihin mo sana sa kanya na siya ang iniisip mo sa love song na yun pero inunahan ka niya at sinabi niya yung pangalan ng ibang lalaki na naiisip niya sa kantang yun.

One hundred book drive ng preschool

Ang mga librong ito ay binabasa at  naluluma ng mga bata at hindi lang display.

Ang isa sa mga pangarap ko talaga ay makita na mas madaming mga Pinoy ang mahilig sa pagbabasa. Naalala ko na nung bata ako, ang ginawa ng nanay ko ay bumili ng sang katerbang libro, oo, sako-sako ng mga libro at binabasahan kami ng mga kapatid ko tanghali at gabi.

Ayun. Ganung exposures lang. Walang pilit na matutong magbasa. Nandun lang. Parang inception.

Kaya ngayong nagtuturo ako ng preschoool, alam kong crucial ang panahon nato para ilagay sa bata ang pagmamahal sa pagbasa.

May proyekto kami sa school na 100 book drive. Ang gusto namin kasi namin ng co-teacher ko ay kapartner ang mga magulang sa pag-incept sa mga bata na mahilig at matutong magbasa.

Wala akong non-negotiables.

Yan ang napagtanto ko matapos ang dalawang araw na pag-iisip. Imperness, kahit naliligo ako o bago matulog naaalala ko pag-isipan kung may non-negotiables ba ako. Tapos nga nung nakasakay ako sa jeep papunta ng unibersidad, naisip ko na wala talaga akong fixed na dapat swak dun si future lovey-dovey mahal.

Sa punto ng buhay relasyon ko na sa ngayon ay zero, maghahanap pa ba ako ng dyosa? lols.

Pero naisip ko gumawa ng listahan ng mga gusto ko na lang, o yung initially nakakapag-attract sa akin.

1. Malinis ang kuko at malinis tingnan ang paa.

Five non-negotiables

Nitong Huwebes, binigyan ko ng assignment ang mga estudyante sa kolehiyo.Kailangan nilang isipin ang five non-negotiable characteristics that they are looking for in a partner. Ayan. Sabi ko pag-isipan talaga nila ng husto. Sana seryosohin nila.

Sinabihan ko rin sila na magsurbey sa mga kapwa nila college student, isang lalaki at isang babae ng kanilang top five non-negotiables. Tingnan natin kung ano ang common ng mga estudyante ngayon na hinahanap na ideyal na makakapareha nila.

Mate selection theories kasi ang pag-uusapan namin.