Mala-Freire na karanasan sa pagtuturo

Iba talaga yung ligaya kapag kita sa mga bagets na may AHA! moment sila.

Kanina sa klase sa Pagkamamamayan, sinimulan ko ang diskusyon sa pamamagitan ng pagpapasagot sa kanila ng ano ang gusto nila at ayaw nila mangyari sa kasalukuyan, sa susunod na limang taon, sa sampung taon, labing limang taon na lilipas, at matapos ang limampung taon.Ganundin kung ano ang hindi nila gustong mangyari sa timeframe na nabanggit.

Dahil karamihan sa bagets ko ay hindi morning person, medyo mabagal sila magwarm up. Paper and pencil activity muna. Sakto lang kasi medyo labinglimang minuto nila sinagot ang worksheet na binigay ko. Matapos noon, pinapunta ko sila na grupo nila para ibahagi sa iba yung mga sagot nila. Tatlumpu't anim ang bilang ng mga bagets at nahahati sa anim na grupo. Sakto lang para maging intimate sila at maging bukas sa pagbabahagi.

Diyan na nagsimula mag-ingay ang mga bagets. Mukhang maligaya silang magsalaysay ng mga pangarap nila sa buhay. Ang gaganda nga e. Napakasariwa ng idealismo nila. Hindi katulad ng mga kasama ko na nagtatrabaho na na nakalimutan nang mangarap.

Ang maganda sa edad nila, hindi pa nila natitikman ang pangil ng lipunan. Hindi pa sila nabibiktima ng slave driver na mga boss, mga manggagantiyo na korporasyon at institusyon. Hindi pa sinisira ng iba ang paniniwala nila na masaya ang buhay at laging may pag-asa na naghihintay.

Masarap lamang makinig.

Matapos noon, nag-usap kami tungkol sa posibilidad na habang tumatanda e pwede magbago ang mga pangarap. Pwede din tamarin na sila. Pwede din na dahil sa mga boplaks nilang desisyon sa susunod na limang taon, pwede lumabnaw yung mga gusto nilang makamit sa hinaharap.

Binigyan ko lang sila ng babala sa mga posibilidad. Pero sinabi ko sa kanila na dalangin ko na kahit may mga road blocks, lalaban lang sila. Parang mga bida sa teleserye.

Okay lang umiyak. Okay lang magtampo sa Tadhana. Okay lang magkamali. Basta babangon. Basta matututo. Basta mangangarap ulit. Basta matututo ulit magtiwala sa sarili at magpatawad sa sarili sa mga maling nagawa.

Nagkasundo sila na hindi sapat na sagutan at mapagkwentuhan lang nila ang mga pangarap sa ngayon, sa susunod na limang taon, sampung taon, labing lamang taon at sa pagsapit ng ikalimampung taon. Bilang pag-alaala sa mga pangarap nila, gagawa daw sila ng portfolio --isang personal na kwaderno ng mga sagot nila sa worksheet na binigay ko. Kanya-kanyang tirada kung gugupit ng larawan sa magasin, o kaya kukuha ng larawan sa internet o kaya sila mismo ang guguhit. Basta ang importante, meron silang alaala ng diskusyon ngayon sa klase kung ano ang mga pangarap nila.

Pasintabi na at humaba ang entry na ito. Gusto ko lang isama sa malatalaarawan na espasyong ito ang isa mga nakakatuwang karanasan bilang instraktor sa unibersidad. Hindi ako nagtuturo na ang mga bagets ay tinututuruan ko. AT ako ang primaryang batis ng kaalaman. Natututo rin ako sa kanila. At sa totoo lang, hindi talaga pagtuturo ang ginagawa ko pero tagapagpadaloy lang ako ng diskusyon at tagatulong sa kanila magproseso ng mga iniisip at nararamdaman. Matutuwa si Freire sa ginagawa ko.

Basta mamaya, matapos kong magbasa ng libro para sa lektyur ko sa Miyerkules, matutulog ako na nakangiti. Dahil nakangiti si Freire. Dahil may patuloy na mangangarap.