Breathing lessons*

I worked with preschool children for a significant number of years.  There's a technique that I have learned in order for them to calm down whenever they have a negative emotion, or just mellow down when they have so much energy.

It's the "smell the flower and blow the candle" technique. I just have to instruct them to pretend holding a flower on one hand and a candle on the other hand. And then I just tell them, "Everybody smell the flower. (Inhale). And blow the candle. (Exhale)."

This also works with the adults. I was asked to facilitate several mindfulness based cognitive exercises to a women's varsity volleyball. Conscious, slow breathing allows them to focus on the present and lessen the worry for the future or be anxious about their past mistakes in the game. They even had this "Smell the flower, blow the candle" printed in their shirts that they use whenever they practice hard.

Posting this random topic here in blogosphere in case someone might need to just breath and be present. 

*Pasintabi kay Anne Tyler

Buhay guro

Nagsimula na ang ikalawang semestre. Pinakamalaking hamon ngayon yung pagtuturo ng bagong sabjek. Sa unang pagkakataon ay ituturo ko sa buong semestre ang Ugnayan ng Magulang at Bata. Oo, pinag aaralan ito. At oo, isang larangan lang ang sabjek ko sa napakalawak na organisadong pag-aaral ng pamilya. Oo, may siyensiya ng pamilya. Mga tatlong linggo ko pinaghandaan ang silabus dito. Kasama na ang isang linggo na kinilala ko lang ang mga estudyante para ma-tailor fit ang mga paksa, requirements at readings sa grupo ng mga estudyante ko sa semestreng ito. Inalam ang konteksto nila --karanasan at interes, upang mas maging makabuluhan ang talakayan sa klase. Eto kasi ang kagandahan sa unibersidad na pinagtatrabahuhan ko. May kalayaan kaming mga guro na ayusin ang silabus upang makamit ang layunin ng sabjek.

Susubukan kong magsulat ng ilang mga talakayan namin, pati na rin ng mga reflections ko habang tinuturo ang Ugnayan ng Magulang at Bata. Hindi nangangako. Tingnan na lang natin sa mga susunod na araw.

Tatlong hakbang paabante at pagyuko

Kanina yung huling pagkakataon na kausap ko yung mga magulang ng mga chikiting ko ngayong taon. Bigay ng card, bigay ng dalawang pahina ng naratibo kung paano umunlad ang kanilang anak sa iba't ibang aspeto. Bigay din ng mga gamit nila sa paaralan na hindi nagamit at hindi naubos.

Kanina yung huling pagkakataon na ikwento ko sa mga magulang kung paano ako natuwa, natawa, nahirapan at lumago bilang guro ng mga anak nila.

Dahil lilipat na ng big school ang mga chikiting, natanong ko na rin ang plano ng mga ermats at erpats kung saan nila ipapasok ang mga bata. Syempre, bigay din ako ng suwestyon ko kung saan swak pumasok ang anak nila base sa personalidad at kakayahan.  May mga bata kasing mas swak sa tradisyonal na paaralan. Meron din naman mas uunlad sa mga progresibong paaralan. Meron ding mangilan-ngilan na bata na pwede mapakahit saang paaralan.

Ang pinagpapasalamat ko sa Diyos ngayon ay napakatutok ng mga magulang sa mga bata at sa mga gawain sa paaralan. At nakuha nila ang pilosopiya ng paaralan na pinagtatratrabahuhan ko. Alam nilang hindi kami purong akademik --yung basa, sulat at bilang ang tanging pinagkakaabalahan, bukod sa pag-aaral ng Ingles. Pokus namin ang pagbibigay ng solusyon sa mga problema, pagkakaroon ng kritikal na pag-iisip, pagkakaroon ng mabuting asal, pagpapahalaga sa pagbabasa at pag-aaral at pagiging malikhain.

Ex-teacher post

Iba yung bigat ng pagtuturo ng mga chikiting kumpara sa trabaho ko noon na mag-therapy ng mga kabataan sa kulungan. Big shift ng career pero nasa field pa rin naman ng child development. Tapos na ang isang school year. At lahat ng mga chikiting ko ay lilipat na ng big school. Graduating class kasi ang binigay sa akin na trabahuhin sa preschool ngayong taon nato.

At syempre, masayang masaya ako sa mga pinagdaanan namin kahit sobrang katakot-takot na bigat ng trabaho.

Mamimiss ko yang mga kwento nila tungkol sa pamilya nila, mapamasaya man o malungkot, saktong totoo, o kaya naman exagerrated. Border line nga ng pagbabalita at pagtsitsimis nila sa mga karanasang pampamilya.

 Mamimiss ko din na makita silang nagshe-share ng toys at books sa iba na nung una ay pahirapan kami kung paano ituturo ang konsepto ng pagbabahagi at pagbibigay sa panahon na napaka-egocentric nila.

Pagpapahalaga sa condominium ng mga lamang dagat

Nitong mga nakaraang araw, masyadong naging mabilis ang pangyayari sa (laboratory) preschool kung saan ako nagtuturo. Naging maganda kasi ang talakayan sa klase. May isa akong limang taong gulang na bata na nagbigay ng balita patungkol sa "ship na lumubog". Kinabukasan, nilinaw ng isa niyang kaklase na hindi iyon lumubog pero "hindi makaalis kasi na-stakkk". Tapos, pinangalanan na ng isa yung lugar, "Tubbataha reef yun". Sa ganitong usapan at balitaan sa preschool, napag-usapan na kung bakit naging balita siya na kelangan ibalita sa telebisyon.

Kung paano pinagsabay ang pagtuturo sa preschool at pagtuturo sa kolehiyo ng konsepto ng break up

Pansinin niyo yung larawan. Nakatapak sa masarap at makulay na icing ng cupcake ang baboy pero banlag siya.

Parang ganyan ang pakiramdam ko ngayon. Ginagawa ang pangarap na trabaho pero wasak na wasak ang katawan at sabaw na sabaw ang utak.

Buti na nga lang mataba ang puso ko dahil yung trabaho na ginagawa ko --yung pagtuturo ng mga chikiting at mga bagets ay naeenjoy ko ng husto.

Sa mga chikiting, isang linggo kami na hindi nagkita bilang klase dahil naka-eskedyul sila na pumunta sa classroom ng paisa-isa para suriin kung ano na ba ang nakamit namin matapos ang lampas kalahating taon na pagsasama sa klase. Hindi kami ang tradisyunal na paaralan na nagbibigay ng pagsusulit sa mga bata sa pamamagitan ng pagsagot gamit ang papel at lapis. Mayroon kaming mga checklist na sumusuri sa kung ano ang dapat makita sa isang bata na nasa partikular na taon. Komplikado ang shiz na yan kaya sa susunod ko na ipapaliwanag. Basta sa assessment nato, halimbawa, hindi lang namin tinitingnan kung kaya na ba ng bata na bumilang ng malakas (rote counting) mula isa hanggang dalawampu't lima. Susuriin din namin kung naiintindihan ba ng bata na ang bilang na isa ay sumisimbulo sa isang bagay at ang sampu ay representasyon ng sampung bagay (counting with understanding). Hindi lang memorya, may pag-intindi. Ganyang shiz.

Sa kolehiyo naman, natapos na namin ng mga bagets ang mga teorya sa mate selection. Pinag usapan din namin na hindi naman talaga tayo "malayang" namimili ng iibigin at pakikisamahan sa habang buhay pero may pattern tayo na sinusunod. Parang Matrix na storyline shiz. Pinag-usapan din namin ang mga pag-aaral na ginawa sa Pinas tungkol sa kung paano umiibig ang mga tao noon at ngayon. Maganda ang talakayan kasi sa mga teorya na pine-present ko sa kanila, nagsisimula silang kwestyunin ang mga assumption at konsepto ng mga ito, hindi lamang nilalapat sa personal na karanasan pero may paghahambing sa ibang teorya na sumasalungat sa teoryang binabanggit. Ayos, nagsisimula na ang kritikal nilang pag-analisa sa mga bagay-bagay at hindi na lamang nakaikot sa kanilang sariling karanasan at paniniwala.

Nagtatrabaho kahit walang pasok

Bawal ako tumigil sa bahay. Kapag nandun ako, nahihiga lang ako, nakakatulog at babangon lang kapag nagugutom.Kung magiging ganito ang buhay ko sa mga susunod na araw, hindi na magkakasya ang mga slim fit na collared shirts na binili ko.Binili ko nga pala ang mga shirts dahil dalawang senior faculty na ang pumansin ng pagdadamit ko. Wala sana akong pakialam kaya lang hindi ko pwede dalhin sa trabaho ko sa unibersidad ang kultura ko nung nasa development work pa ako.

Pakiusap. Huwag pipigilan ang mga bata kapag naglalaro.

Children make sense of the world through play. If you want to understand how a child perceives truth, how he sees his reality, do a natural observation when he's using unstructured materials like water, sand, blocks and clay.

Ang bag na kotse, bow.

Yes it's a car. And yes, it's a bag. Ang cool di ba?

Inggit talaga ako sa tsikiting ko pagpasok niya last week sa preschool. Sabi niya, "My mommy bought me a car, a new one."

At syempre ang tsikiting na ito ay hindi ko pa nakikitang magsinungaling. Kaya ako naman, tanong talaga, "Really? Can I see it?" Wala pa akong ideya sa kotse na bago. Inisip ko kasi may bago siyang toy car na dala.

Tapos naisip ko, dalhin bukas yung laruan kong pison na regalo sa akin ng isang kaibigan. Makikipagpasikatan ako. Haha. Pumapatol ako sa bata pag payabangan.

Game of the generals

Noong naka-fieldwork ako sa isa sa mga detention center sa isang lungsod dito sa Kamaynilaan, napansin ko kung paanong may mga oras na karaniwang walang ginagawa ang mga bata.

Syempre, ako hanap naman ng resources na meron na ang facility. At nakita ko na may Game of the Generals sila. Hindi yung mumurahing plastic na edisyon. Pero yung gawa sa aluminom at kahoy. At hindi siya nagagamit talaga. Nakatengga din lang sa bodega.

Strategy game yun syempre. Gagamit ng isip para sa war game. Naexcite ako.

One hundred book drive ng preschool

Ang mga librong ito ay binabasa at  naluluma ng mga bata at hindi lang display.

Ang isa sa mga pangarap ko talaga ay makita na mas madaming mga Pinoy ang mahilig sa pagbabasa. Naalala ko na nung bata ako, ang ginawa ng nanay ko ay bumili ng sang katerbang libro, oo, sako-sako ng mga libro at binabasahan kami ng mga kapatid ko tanghali at gabi.

Ayun. Ganung exposures lang. Walang pilit na matutong magbasa. Nandun lang. Parang inception.

Kaya ngayong nagtuturo ako ng preschoool, alam kong crucial ang panahon nato para ilagay sa bata ang pagmamahal sa pagbasa.

May proyekto kami sa school na 100 book drive. Ang gusto namin kasi namin ng co-teacher ko ay kapartner ang mga magulang sa pag-incept sa mga bata na mahilig at matutong magbasa.

At namimiss ko na sila

Karir na bulletin board namin sa school. Gawa ni co-teacher. Ayos di ba?

Nakakapagod talaga magturo ng preschool. Sa totoo lang, iba ang energy ng mga bata. At bilang teacher, dapat kasabayan mo sila sa kasiglahan.

Hindi ako naniniwala na dapat tahimik lamang sila. Hello, kiriring-kiriring, nagturo ka pa ng mga bata kung ayaw mo ng maingay. Sana nagsilent retreat ka na lang sa kombento.

Dahil sa patuloy na pag-ulan at sa naidulot nito sa Quezon City, halos isang linggo na kaming walang pasok sa laboratory preschool namin. At halos isang linggo ko na silang hindi nakikita. At namimiss ko na sila.

Iba syempre ang yakap na dulot ng mga batang ito kapag umaga. Pati na yung mga kwento nila. Saka yung mga usap matanda nila. Iba lang.

Daig pa nila ang redbull na pampasigla

Sila ang kuhanan ko
ng mga morning yakap.

Sila ang iniispreyan ko
ng mosquito repellant sa bawat araw
na ginawa ng Diyos para di sila ma-dengue.

Sila ang ka-jamming ko at ka-parteee parteee gamit ang mga simple
at kakaibang dance moves.

Sila ang dahilan
kung bakit masayang masayang masaya at ehem, nakakapagod ang aking mga umaga.

Buti pa ang dugo, nadodonate, bakit ang taba hindi?

Kung ang hinihigop na lang sana ng lamok ay taba at hindi dugo, mas masaya sana lahat ng tao.

Joke dyukan lang ang title. Pero medyo seryoso ang blog entry nato. Eto na. May estudyante akong nagka-dengue nung nakaraang buwan. Hindi naman siya nakuha sa premise ng preschool. Sa bahay nila nakuha kasi matagal siyang nagkabakasyon sa bahay nila bago siya nagkasakit. Pero nakakatakot pa rin na isipin na sa Quezon City, may mga lamok na may kargadang dengue. Ang mahirap pa nito kahit anong linis ng bahay mo, kung ang isa sa mga kapitbahay mo ay hindi alerto sa pagtanggal ng mga imbak na tubig bunga ng maulan na panahon, may malaking tsansa na may naglalamyerda na Aedes aegypti.

Kapag itlog pugo ang hinain mo

Natawa lang ako kanina sa preschool class ko. Ang snack ng mga bata ay itlog pugo. Ayan ang pinakain ng school sa mga older kids. Practice daw para magbalat, pang-enhance ng fine motor skills ng mga bata.

Kung sabagay, may tuldok (translation: point. haha) ang aming faculty-in-charge. Dapat nga naman na nae-enhance ang fine motor skills kahit snack time. Talino talaga ng FIC namin.

Maganda din na naiiba ang exposure ng mga bata ko sa pagkain nila. Para hindi lang Jobi at hotdog ang alam nila.

Ang larawan na yan ang hindi pa namumiurder ne bersyon ng itlog. Matatawa kayo kung paano nilapirot ng mga bata ko yung itlog pugo para lang makakain. Ganyan ang karamihan ng mga bata ko, egg masher. Haha.

Meron din ako na mga segregation specialist. Sila yung mga batang ang kinakain lang ay yung egg white. Ang egg yolk ng maliit na itlog na inihain sa kanila ay nasa plato lang nila. Di tinikman. Kundi pinandirihan.
 Haha.

Meron din naman na mga normal. Yung mga tahimik lang na kumain. At walang sinabi. Gusto lang nila maubos ang snacks nila. Ganun. pero sila yung pinaka-konti sa populasyon. Dalawa lang sa dalawampu't dalawa.

Mabuhay ang itlog pugo! At masayang Byernes sa lahat!

Magiging maganda ang linggo ito.

Usapang asal mula sa libro na mga bata mismo ang nagbigay kahulugan.

Mas maaga ang labas ng notice ngayon na walang pasok sa preschool at grade school sa Quezon City. malakas ang hangin at bihira lang tumigil ang ulan. Kaya lang hindi ako apektado. Ang laboratory preschool na hawak ko sa umaga, wala talagang pasok kapag Lunes.

At kapag Lunes, may klase ako sa Kolehiyo na tatlong oras dirediretso. Oo, ganun yun. Walang gustong kumuha ng klaseng ganyan, ako ang junior faculty kaya sa akin natoka. Pero okay lang, alam nila na may panlasang gawaing panlipunan (social work) ang kurso kaya binigay talaga sa akin.

Ayon, balik tayo, walang pasok ang mga bata sa preschool pero hindi kasama ang klase ko. Sa Martes kaya, masama pa rin ang panahon? Namiss ko na ang mga bata batuta, pati ang ingay nila, saka yung mag yakap at tawa nila.

Yey sa livestreaming ng Olympics opening

It was really nice seeing the parade of the nations, as well as the cauldron lighting! Thank you Engr Moks for the livestream.  Danny Boyle, you wow me and the world with your surreal London Summer Olympics opening. Hay Jude, seriously! And having the Queen open the program! Ikaw na. Haha.

Pero syempre, iba yung tama sa akin ng pagtakbo at pagpasa ng torch sa mga young, possible next athletes from Great Britain. Grabeng mensahe. Paninigurado na may pagpapasahan tayo ng torch, at hindi lamang pagiging abala para sa buhay ngayon pero para sa mga susunod na mabubuhay..

I remember Erik Erikson's Generativity stage sa senaryong iyon kanina sa opening ng Olympics. Sabi ni Erikson:  "A person does best at this time to put aside thoughts of death and balance its certainty with the only happiness that is lasting: to increase, by whatever is yours to give, the goodwill and higher order in your sector of the world." (Erikson, 1974).

Farewell schoolyear, farewell soccer guy

Today's the last day I will have my tutorial session with Soccer Guy. He's the nine year old boy I'm helping out in his Language and Reading subjects in grade school. Yesterday, I asked him if he still needs my help next school year. He said, "Maybe not anymore. By that time, I'm older na Kuya Lester." I am so relieved that he has not become dependent on me. The past month, I've been modifying his study attitude and habits. Smart kid with a nice attitude, he is easy to handle for behavior modification.

Well, the sad thing there (on my part) is that because I have developed in him a self-propelling student, we don't have to meet anymore for extra outside school study hours. He can do it on his own. Hence, no more work for me. But what the heck. Helping is way better than profiteering. I know I will regret what I just said. Imma shut my mouth before I add future contradictions.

---------------
Happy prompt:
This Chinese proverbs makes me a proud of our ancient wisdom.
I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand.

Remember your grade school fieldtrips?

Happy prompt: Go on a fieldtrip
like grade school kids.
Put on the specs of wonders
and innocence
and enjoy wherever you are going.
Sing songs along the way.
Eat food from street carts and stalls.
Smile as often as possible.
And say thank you to strangers
who show kindness.

Prayer of a worker inside a youth detention center

At the back of this Hall of Justice is the detention center where I am currently doing my fieldwork. It just dawned to me that I have been spending tremendous time there for more than two months now. And the weird thing is that I feel a bit sad to leave the detention center after office hours. Haha. This fixation in working with children in conflict with the law which was a passion is becoming an addiction. (Just kidding!)

Let me share with you my prayer one time regarding the youth that I am helping inside the detention center.

How I have come to love these people God! Sometimes I see myself that I care for them with an extraordinary love that is far beyond myself. You showed them to me. You showed me who they really are, to see them as You do. And whenever I see them your way, your love always overwhelms me and pours out towards them. To open my eyes, You first love me. And as I feel your Spirit loving me, I can't help wanting whatever makes them more to like You. I love them but my love wouldn't be enough. They need and deserve much more. With all my love and strength, I pray that You give me your love for these youth. Love them through me.