Heineken sponsored love tips

Sponsor ang post nato ng anim na Heineken.

Sinubukan ko alalahanin ang mga bigo kong relasyon (h@bang lasing) para mashare ko yung mga pagkakamali ko na di na dapat ulitin.

1. Magmahal ng lubos pero magtiwala din ng lubos. Huwag possessive, seloso at paranoid. Ngayong matanda na ako, kung sakali man na magkakajowa ulit ako, imamantra ko na ang "I am an open, accepting, and trusting person." Yes sa oxford comma. Haha.

2. Dun tayo sa legal sa magulang at pamilya. Kasing gulo ng bulbol ang human relationship. Ngayong matanda nako, dun ako sa simpleng relasyon na di kailangan itago.

3. Hindi ako nagsisi na bigay todo sa pag-ibig nung dumating ito. So itutuloy ko lang ito. Ngayong matanda nako, masaya ako na wala akong pinagsisihan sa mga nakakalunod na pagmamahal na ginawa ko. Haha. Magmamahal lang ako ng lubos.

Pang February post yata dapat ito pero dahil tipsy ako, haha. Ito na ito.

Naka 60km bike ride ako ngayon kaya reward ko ang heineken. Keep safe sa inyong lahat.

Toots

Hindi pa rin kita nadalaw, parekoi. Pinagbawal ng gobyerno bumisita ng sementeryo. Pero noong November 1, sayo ko inalay ang mahabahabang padyak ko noon. Inisip ko yung mga overnight natin noong high school, mga early morning jog at ligo sa aplaya. Nabalitaan ko na nagbibiskileta ka na rin kaya palagay ko appropriate na bigay pugay ko sayo ang pagbisikleta ko noong November 1.

Bigla din ang pagkawala mo. Parang lindol na yumanig sa amin ang balita. Guho lahat ng plano nating reunion sa Disyembre pre. Hindi mo kasi pinasabi kahit kanino na may sakit ka. Asawa mo lang kasama mo sa ilang beses mong sugod sa opsital. Nalaman na lang namin na nag-comatose ka na. Parekoi, mabilis kami rumesponde. At nagbigay ng kaya naming tulong at suporta sa asawa at mga anak mo. Kaya lang hanggang doon lang ang kaya namin dahil bawal pa magbyahe. 

Sa pagbagsak ng masamang balita, nalaman ko na dalawang araw lang ang binigay na pahintulot para sa  lamay. Di pa rin ako makapunta dahil sa lockdown. Damnit! Kahit ang pagluluksa ko, ninakaw ng pandemya. Hindi pa ako nakakapagpaalam sayo. 

Sana hindi ka nagtatampo. Tali ang kamay ko dahil sa covid. Dalaw ka minsan sa panaginip ko. Pero easy-han mo lang ha. Wag horror. Kwentuhan lang. Saka tsismisan ng buhay ng mga gusto at di natin gusto na tao. Saka bisikleta din tayo. Habilinan moko sa mga anak mo. Tapos ako naman, may mga ipapatanong ako sayong mga tanong sa Diyos. Baka lang pwede pabulong sa kanya. 

Orange like a burnt sunset.

I have a client at work that later on became a very close friend. She gifted me several fountain pen inks two years ago. She told me that it was for my soon-to-be promotion at work. I told her that I will open it once the promotion is official so that the event will not be jinxed. 

Two years has past and I haven't opened her gift. 

This friend keeps telling me how much she anticipates to know whether I like the inks or not. 

The pandemic sucked all the good things that this 2020 has to offer. And I badly needed a pick me up event. So I decided to open her gift. But promised to myself that I will only try one of the three inks. I am reserving the other two for my promotion. 

One of the inks she gave is the orange ink of pilot. In particular it's called Pilot Iroshizuku Yu-yake (sunset burnt orange). It is a wet and flowy ink that performs well on a medium nib to show a range of shade (red-orange to pale orange). 

I decided to use the Scrikss pen that I bought during my layover in Istanbul, my last out of country flight before the whole pandemic. I think it perfectly matches with the ink called burnt sunset. A sort of culmination of the happy times. 

I have also been writing a lot of prayers on my notebook. Frustration. Wishful thinkings. All the thoughts that has been piling and decaying in my mind.  

I sent this photo to my friend. And I told her I very much like how the orange ink changes its shading as I write on the paper. I also told her that I am very much thankful for her. She cringed. Just like when eating burnt orange. 

Very appropriate. 

Kwentong ROTC

Ganito kita nakilala. ROTC class noon. Freshmen tayo. Pareho tayong nasa Infantry Battalion. 

Exempted ako sa CAT noong high school pero interesado ako sa pag assemble ng riffle. Kaya pagdating ko ng Kolehiyo, habang malayo sa pamilya, nag-enlist ako ng ROTC. 

Pareho tayo ng dorm kaya nagkakasabay din tayo maglakad ng madaling araw papuntang training. Sabay din umuuwi na pawisan at amoy araw. 

Lagi mo ako tinatawanan dahil ilang beses ako nasisigawan sa session. Palibhasa, naging kapitan ka noong CAT mo noong high school kaya basic na sayo ang mga military drills. 

Gusto ko lang naman mag-shooting at mag disassemble ng riffle, sabi ko sayo. Hindi ko trip yung mga martsa at pag-ikot ikot ng kahoy na baril. 

Package deal yan, gago. Libre ako ng Martes ng hapon, turuan kita, yaya mo. 

After one year ng ROTC natin, at nag-iba na tayo ng dormitoryo, hindi na kita nakita. Nag-drop ka na rin pala ng University. Bumalik ng probinsiya. At tumulong sa pamilya sa negosyo niyo sa palengke. 

Di ka na sumagi sa isipan ko hanggang nito lamang ng in-add mo ako sa isang social media platform. Nagmessage ka, Kumusta?

Sumagot ako. Gago, ikaw pala yan. Kumusta?

Mahabang kwentuhan tungkol sa buhay mo at buhay ko. At kung paano naging walang kabuluhan ang mga military drills natin sa ROTC. Binato ko sayo na natalo kita sa pabilisan mag assemble ng riffle sa military science class natin. At hindi mo pa nababayaran ang pustahan nating trenta pesos na fishball, sampung piso na kwekwek, saka isang bote ng mountain dew. 

Kapag mas ligtas na ang panahon, bisitahin kita, sabi mo. Covid pa e.

Musings on public health while on self isolation

I have been telling my friends that in the Philippines, we are always one sickness away from poverty. Despite deliberately saving for emergency needs, and consciously taking good care of our body, when sickness strikes, cash flies in an instant. That is, if you are a working middle class. And there is cash to fly out. 

But if you are poor, you depend on the health and welfare program of the State. You can't avail the best possible care. You can only get what can are given by the brilliant, caring but overworked public health workers. 

Lamy bronze ink, spotify and the f*ed up year

Through contact tracing, the health liaison officer informed me that one staff who I interacted with tested positive. 

I don't have any COVID symptoms (e.g. fever, sore throat, difficulty in breathing and loss of smell and taste). But I am on isolation as a precautionary measure.

The one who tested positive was very apologetic. We followed all the protocols of social distancing at work. So I told him/ her that he doesn't have to say sorry. Nobody in their right mind wants to infect someone else. 

Spotify has been my company lately while in self-isolation. Here are some of the songs that I've been listening to lately.

Shitty shit, shit.

Starting March 15, like many, I have been working from home. I was in Laguna just to spend the weekend with my family, when the lockdown happened. I remember that I only brought my laptop, my headphone, two pairs of jeans, three underwear and three black shirts with me. 

March 15, I became a locally stranded individual. Just a bit lucky that I am in my sister's house in South Luzon. I cant go back to my own home in the Metro. There were no public transportation. And I dont own a car. 

I only came to my workplace in Quezon City twice. The first was two months ago. I needed to get several printed documents. The other one was last Wednesday. I needed to sign some vouchers so that funds can be released and utilized. My brother in law drived for me on those two occasions. 

I have been contacted today by the health liaison officer and has been advised to self isolate for 14 days. One of those who came to me to sign some documents tested positive. I dont have any COVID symptoms but I have high anxiety right now. I might still be an  asymptomatic COVID positive person. And I am staying in the house with two senior citizens. 

So now, on top of my medication that makes me sluggish, I need to self isolate. This year is shitty. I can't see any redemption about this year. And this might spillover in 2021. Lord, have mercy. 

Proof of life

Been on medication for quite a while now. The capsule allows me to sleep eight hours or more at night and walk and think slow during the day. 

Hope you, my friends, are better.

Dorm 11 (M4ñ4nit4 Party)

Naalala kita ngayon habang naglalakad ako papuntang Quezon Hall dala ang plakard na "Please don't call me terorista. Mas preferred ko na tawagin akong Mahal ko or Bebe ko."

Sigurado ako na sa muli nating pagkikita, pagdidiskursuhan natin na ang witty line na yan ay walang masyadong social relevance. Pero idedepensa ko na hindi kailangan na sell out or hardcore ang linya para maging relevant sa panahon ngayon. Etcetera, etcetera.

Pero kahit himay-himayin natin ang plakard ko, sa huli, magiging proud ka sa akin. Dahil humanay ako sa mga walang boses, mga kaibigan ng pinaslang, inapi at walang kapangyarihan.

Sa huli nating kitaan sa Sarah's, pinagdasal ko na sana ingatan at proteksyonan ka ng Diyos. Kanina, naisip ko na maging sagot ako sa panalangin ko sa pamamagitan ng pagiging kinatawan mo dito sa Kalakhang Maynila.

Isisigaw ko muna kaibigan ang gusto mo isigaw. Ako muna ang bahala sa dapat na attendance mo sa Diliman.

受伤了

1. 

Dose na taon na simula ng maging magkakilala kami ni Ben. Bagong salta siya sa unibersidad bilang freshie. At na-assign ako na buddy niya sa student organization. Ako yung naging kuya-kuyahan niya at tumulong sa mga adjustments niya. 

2. 

Kagabi. Malaki ang buwan. Bilog na bilog pa. Nagpapahinga ako sa terrace noon matapos ang mahaba-habang araw sa work from home na setup.

Kumusta ka na, Kuya? Tanong mo sa akin sa text. 

Sino to? Number lang. Walang pangalan sa cellphone ko. 

Si Ben to. 

Ayos lang ako, Ben. Kumusta? Yan ang reply ko

Matagal na tayong di nag-uusap... Kita tayo? 

Pinag-iisipan ko yung paano ako tatanggi. Nagreply na lang ako na, Tambak ako sa trabaho nitong linggong ito, Ben. Next time. 

Ah sige. Gusto ko sana makipag-ayos. 

Di na ako nagreply. 

3. 

Kakabreak up lang namin ni Jen noon. Horrible yung break up. Unang pagpusta ko yun sa pag-ibig matapos ang mahaba-habang panahon. E ayoko sana bumitiw kahit kumakalas na siya. 

Kaya halos isang buwan din yun na iyak, galit, panunuyo. Tapos marereject o hindi ulit ako papansinin ni Jen. Tapos iiyak ulit ako, tapos magagalit. Tapos manunuyo. 

Hindi naman ako magaling sa pag-ibig pero sinubukan ko noon na isalba yung nalulunod na namin na relasyon. Buo yun. Buong effort.

4. 

Sakit ng pag-iwas at di niya pagpansin. Sobrang sakit, Ben. 

Si Ben lang ang kakwentuhan ko noon kasi iniiwasan ko na makipagkwentuhan sa iba kong barkada na sinabihan akong talo na ang case namin ni Jen.

Kuya, dito lang ako. Isang yaya lang ako ng inuman.

5.

Two years din siguro bago ako nakamove on kay Jen. 

6. 

Nalaman ko na sa two years na nag-struggle pa rin ako sa break up namin ni Jen, naging sila ni Ben. Hindi rin sila nagtagal. Pero naging sila. 

7. 

Gusto ko lang sana magrelax matapos ang mahabang araw. Hindi ako masaya sa setup ng trabaho. Tapos nagtext ka.

ECQ playlist

Isa sa mga naenjoy kong basahin na blog ay The Beat Box ni Olivr.  Obvious na siguro na mga dati ng nagbabasa dito na mahilig ako sa musika. Kaya sa blog ni Olivr ako kumukuha noon ng mga papakinggan na musika. Gusto ko kasi yung panlasa niya. Saktong linamnam ng mga musika na trip ko.

Nagkataon lang na mas trip na ni Olivr ngayon mag-travel blog. Mahilig din kasi yan umakyat ng bundok. Kaya ang dati niyang espasyo na The Beat Box ay Olvr's Trvls na ngayon.

Ilang beses ko na yan pinakiusapan na magpost ulit tungkol sa musika. Binigyan ko pa nga yan ng suhol na fountain pen. Pero hindi epektibo.

Nabanggit ko ang The Beat Box dahil nitong nakaraang lockdown ng dalawang buwan dahil sa Covid crisis, isa sa mga nagpapakalma sa akin kapag matatapos na ang gabi ay ang makinig sa Spotify at maghanap ng ilang musika na nagpapakalma sa overthinker kong kaluluwa. Ibahagi ko lang sa inyo, baka matripan niyo rin:

1. Find Yourself by Great Good Fne ok, Before You Exit
2. Lucid Dreams by Juice WRLD
3. Sweet Dreams by Eurhythmics
4. Someone to You by BANNERS
5. Dancing Around by flor 
6. Beautiful Scars by Maximillian 
7. Where the Sky Hangs by Passion Pit 
8. Passenger Side by Smallpools
9. I believe by Jonas Borthers
10. Girls Just Wanna Have Some by Chromatics 
11. Ride or Die by The Knocks, Foster the People

Ayan yung ECQ playlist ni Overthinker Palaboy. Hope maenjoy at makalma din kayo niyang mga musikang yan.

--------------------------------------

EDIT: 

On some weird shit, nakita ko na sinalba ni Olivr ang The Beat Box niya. Hayop kang Olivr ka. Di mo sinabi na active yung music blog mo. 

So mga kaibigan, tuloy ang pagbibigay ng public service ni Olivr. Bisitahin niyo espasyo niya.

Mangyari Lamang (Rico Abelardo)

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmamahal
Nang makita ng lahat ang mukha ng pag-ibig
Ipamalas ang tamis ng malalim na pagkakaunawaan
Sa mga malabo ang paningin.

Mangyari lamang na tumayo rin ang mga nagmahal at nasawi
Nang makita ng lahat ang mga sugat ng isang bayani
Ipadama ang pait ng kabiguan
Habang ipinagbubunyi ang walang katulad
Na kagitingan ng isang nagtaya.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nangangambang magmahal
Nang makita ng lahat ang kilos ng isang bata
Ipamalas ang katapatan ng damdamin na pilit ikinukubli
Ng pusong lumaki sa mga engkanto’t diwata.

Mangyari lamang na tumayo ang nagmahal, minahal at iniwan
Ngunit handa pa ring magmahal
Nang makita ng lahat ang yaman ng karanasan
Ipamalas ang katotohanang nasaksihan
Nang maging makahulugan ang mga paghahagulhol sa dilim.

At sa mga nanatiling nakaupo
Mangyari lamang ay dahan-dahang tumalilis
Palabas sa nakangangang pinto
Umuwi na kayo!
At sumbatan ang mga magulang
Na nagpalaki ng isang halimaw.

At sa lahat ng mga nakaiwang nakatayo
Mangyari lamang na hagkan ang isa’t isa
At yakapin ang mga sugatan
Mabuhay tayong lahat
Na nagsisikap makabalik sa ating pinagmulan

Manatiling masaya at higit sa lahat
Magpatuloy sa pagmamahal.

ECQ diary #2

Labing walong taon simula ng mamuhay ako mag-isa sa Kamaynilaan, nakita ko ulit ang sarili ko na nakatira kasama ng mga maguang at kapatid. Sa isang bahay. May sarili naman akong kwarto. Pero dahil isang bed room lang ang may aircon, kapag gabi sama-sama kami.

After two weeks ko lang narealize na malaki talaga yung adjustment ko. Nakikigamit lang ako ng espasyo. Hindi ako pwede kumain ng agahan ng nakabrip lang, at matulog ng nakabrip lang. Hindi ko hawak ang schedule ng aircon. Hindi ko sarili ang fridge.

Kung baga, parang balik ako sa buhay ko noong high school. Yung huling panahon na kasama ko ng matagal ang pamilya ko.

Buntong hininga.

Sa puntod ni Angkong, eight years ago pinakilala kita.

Sa puntod ni Angkong, five years ago, binulong ko kay Angkong na sa sayang dahil akala ko ikaw na ang habang buhay.

Kaninang umaga, sa puntod ni Angkong, sinabi ko na mukhang tatanda na akong binata.

Better than old school porn

Kanina, para akong naghahabol ng mga kabayo dahil matatapos ang linggo at magsasara sa weekend ang ilang mga opisina online. Nagresolve din kasi ako na dahil parang wala ng boundary ang ora sng trabaho at ang personal na buhay, hindi ako mag-email sa mga tao ng weekend.

So habang deadline, bigla na lang nagmessage si Jo sa akin. Bigyan mo nga ako ng old school porn movie.

ECQ diary

Kumusta kayo since Luzon lockdown?

Ako during the first two weeks, hyper-productive. Nagtry mag-function sa trabaho na parang normal lamang. After two weeks, napagod ako. At nagalit sa trabaho. Kasi kaka-promote ko lang ng January at hindi ako pwedeng tigil trabaho pero sumesweldo katulad ng iba. Kailangan ko magtrabaho na parang nakasalalay sa akin ang function ng ibang opisina.

Third at fourth week since lockdown, dina-drag ko na lamang ang sarili ko. Hyper-productive pero may resentment. Kaya mas lalong mabigat ang trabaho. Di ko pinapakita sa mga katrabaho ko, Di ko rin pinapakita sa pamilya ko. Kasi parte ng work ko ang public relation. At kailangan na maging masipag para sa opisina na nili-lead ko.

Laban, pero bumawi

Sinundo kita sa trabaho. May sikat pa ang araw. Sabi ko, Labas tayo. Kain tayo sa Antipolo. 

Ngumiti ka. Sabi mo, sulit yung request ko mag-early out today. 

Sakay ng motor ko, binaybay natin ang Marcos Highway. 

Habang humaharurot tayo ng takbo, sabi ko, Pwede na bang maging tayo?

Sabi mo, Ha? Di kita madinig. 

Sabi ko, Okay lang ba na Vieux Chalet?

Oo, sabi mo. 

Mabilisang pag-alaala

Sinimulan ko yung blog na ito nung nagtatransition ako sa trabaho. Ito din yung panahon na nag-undergo ako ng therapy. Mas magulo pa sa bulbol ang buhay ko noon.