March 1 return to work

This March, a lot of us has been called back to physically report to work. Despite the slow rollout of vaccine and the continuous threat of being infected by Covid-19 virus, the government has started encouraging the return to usual mode of work because our economy has suffered a lot. It is as if, economy is a vital, living, precious being that outweighs the value of human lives. 

For more than nine months, I have struggled adjusting to the online mode of office and administrative work, heavily depending on my own effort to look for ways to get a stable internet connection in a very rural and agricultural area where I was stocked since the first lockdown. I was tagged as a locally stranded individual (LSI) in a barangay in Laguna, away from my friends and workmates, displaced from my home in Quezon City. 

Like any responsible employee, I developed a system to ensure that the company where I am employed is able to still get the deliverables it expects of me. My mental wellbeing suffered as well as my physical health. Being restricted of any movements outside my residence, I stay in my work space from 7AM to almost 12 midnight. Workload has tripled as everyone is trying to migrate to distant mode of transaction. 

I have a better grasp of my work by February 2021 only to find out that I need to go back to the old way of work starting March. I have wished for so long for the day that I will go back to the pre-pandemic working system. But now that this wish was granted, I am surprised that I am very hesitant and doubtful if I can survive another wave of adjustments. 

I have been regularly seeing my doctor and the meds given to me has helped me rest my mind and not overthink and worry. And I don't want to go to another downward spiral because of another abrupt adjustment. 

Oh Lord. Have mercy. 

Toots

Hindi pa rin kita nadalaw, parekoi. Pinagbawal ng gobyerno bumisita ng sementeryo. Pero noong November 1, sayo ko inalay ang mahabahabang padyak ko noon. Inisip ko yung mga overnight natin noong high school, mga early morning jog at ligo sa aplaya. Nabalitaan ko na nagbibiskileta ka na rin kaya palagay ko appropriate na bigay pugay ko sayo ang pagbisikleta ko noong November 1.

Bigla din ang pagkawala mo. Parang lindol na yumanig sa amin ang balita. Guho lahat ng plano nating reunion sa Disyembre pre. Hindi mo kasi pinasabi kahit kanino na may sakit ka. Asawa mo lang kasama mo sa ilang beses mong sugod sa opsital. Nalaman na lang namin na nag-comatose ka na. Parekoi, mabilis kami rumesponde. At nagbigay ng kaya naming tulong at suporta sa asawa at mga anak mo. Kaya lang hanggang doon lang ang kaya namin dahil bawal pa magbyahe. 

Sa pagbagsak ng masamang balita, nalaman ko na dalawang araw lang ang binigay na pahintulot para sa  lamay. Di pa rin ako makapunta dahil sa lockdown. Damnit! Kahit ang pagluluksa ko, ninakaw ng pandemya. Hindi pa ako nakakapagpaalam sayo. 

Sana hindi ka nagtatampo. Tali ang kamay ko dahil sa covid. Dalaw ka minsan sa panaginip ko. Pero easy-han mo lang ha. Wag horror. Kwentuhan lang. Saka tsismisan ng buhay ng mga gusto at di natin gusto na tao. Saka bisikleta din tayo. Habilinan moko sa mga anak mo. Tapos ako naman, may mga ipapatanong ako sayong mga tanong sa Diyos. Baka lang pwede pabulong sa kanya. 

Orange like a burnt sunset.

I have a client at work that later on became a very close friend. She gifted me several fountain pen inks two years ago. She told me that it was for my soon-to-be promotion at work. I told her that I will open it once the promotion is official so that the event will not be jinxed. 

Two years has past and I haven't opened her gift. 

This friend keeps telling me how much she anticipates to know whether I like the inks or not. 

The pandemic sucked all the good things that this 2020 has to offer. And I badly needed a pick me up event. So I decided to open her gift. But promised to myself that I will only try one of the three inks. I am reserving the other two for my promotion. 

One of the inks she gave is the orange ink of pilot. In particular it's called Pilot Iroshizuku Yu-yake (sunset burnt orange). It is a wet and flowy ink that performs well on a medium nib to show a range of shade (red-orange to pale orange). 

I decided to use the Scrikss pen that I bought during my layover in Istanbul, my last out of country flight before the whole pandemic. I think it perfectly matches with the ink called burnt sunset. A sort of culmination of the happy times. 

I have also been writing a lot of prayers on my notebook. Frustration. Wishful thinkings. All the thoughts that has been piling and decaying in my mind.  

I sent this photo to my friend. And I told her I very much like how the orange ink changes its shading as I write on the paper. I also told her that I am very much thankful for her. She cringed. Just like when eating burnt orange. 

Very appropriate. 

Musings on public health while on self isolation

I have been telling my friends that in the Philippines, we are always one sickness away from poverty. Despite deliberately saving for emergency needs, and consciously taking good care of our body, when sickness strikes, cash flies in an instant. That is, if you are a working middle class. And there is cash to fly out. 

But if you are poor, you depend on the health and welfare program of the State. You can't avail the best possible care. You can only get what can are given by the brilliant, caring but overworked public health workers. 

ECQ diary

Kumusta kayo since Luzon lockdown?

Ako during the first two weeks, hyper-productive. Nagtry mag-function sa trabaho na parang normal lamang. After two weeks, napagod ako. At nagalit sa trabaho. Kasi kaka-promote ko lang ng January at hindi ako pwedeng tigil trabaho pero sumesweldo katulad ng iba. Kailangan ko magtrabaho na parang nakasalalay sa akin ang function ng ibang opisina.

Third at fourth week since lockdown, dina-drag ko na lamang ang sarili ko. Hyper-productive pero may resentment. Kaya mas lalong mabigat ang trabaho. Di ko pinapakita sa mga katrabaho ko, Di ko rin pinapakita sa pamilya ko. Kasi parte ng work ko ang public relation. At kailangan na maging masipag para sa opisina na nili-lead ko.

Laban, pero bumawi

Sinundo kita sa trabaho. May sikat pa ang araw. Sabi ko, Labas tayo. Kain tayo sa Antipolo. 

Ngumiti ka. Sabi mo, sulit yung request ko mag-early out today. 

Sakay ng motor ko, binaybay natin ang Marcos Highway. 

Habang humaharurot tayo ng takbo, sabi ko, Pwede na bang maging tayo?

Sabi mo, Ha? Di kita madinig. 

Sabi ko, Okay lang ba na Vieux Chalet?

Oo, sabi mo. 

Mabilisang pag-alaala

Sinimulan ko yung blog na ito nung nagtatransition ako sa trabaho. Ito din yung panahon na nag-undergo ako ng therapy. Mas magulo pa sa bulbol ang buhay ko noon.

Kwentong amaretto sour

Ikaw: Inom tayo. Subukan natin ang cocktails nila.

Ako: Ha? Di ako maalam diyan. Wala naman ganyan sa amin.

Bagong salta lang ako sa Quezon City mula sa probinsiya.

Nung highschool ako, pomelo gin lang ang binabarik. Dito kung ano-ano 'yung pagpipilian. May long island iced tea, may black russian, may mojito, wengweng at kung ano-ano pa.

Ikaw: Wag mong gagamitin yung salitang "maalam". Sabihin mo lang, "Di ko alam."

Medyo tumahimik ako.

Para kay R (habang nangongolekta ako ng katahimikan)

Matapos kitang mapaginipan, ilang oras ko inisip kung ano kaya ang gagawin natin kung buhay ka pa?

Noon, habang umuulan sa Palma Hall, tinanong mo ako kung kelan ba nagdedecide ang mga ulan na babagsak na parang gupit gupit na linya o kaya malalaki at maliliit na bilog na patak? Sabi mo minsan kasi, nagbabago ang hugis nila.  May kinalaman ba siya sa humidity ng lugar? O may kinalaman sa buwan ng taon? O baka sabi mo, depende sa degree ng kalungkutan ng mga taong gustong basain ng ulan.

Yung ganyang talk shit mo 'yung namimiss ko. Walang kwenta. Walang mareresolve na problema. Pero ayos lang sa akin.

Dorm 11 (Yung ahas na pinatay ng tatay ko at yung ahas na lumilingkis sa akin)

ONE. 
Lahat kami, hindi na umuuwi sa bahay sa Nasugbu na kinalakihan naming lahat. Ang isa kong kapatid, nasa Cambodia. Dun niya na-meet ang fiance niya. At mukhang dun na siya magse-settle. Yung isa kong kapatid, nasa Los Baños. Nandun na siya nakatira kasama ng asawa at anak niya. Yung mga magulang ko, madalas nasa Los Baños para alagaan ang nag-iisang apo. Ako naman, bagamat hinahanap ang simoy ng malansang dalampasigan ay nakontento at tumigil na sa matrapik na lungsod sa Quezon City.

Dahil multi-sited na ang pamilya namin, laging malaking ganap kapag ang isa sa amin ay uuwi ng Nasugbu.

Noong isang araw, nagmessage sa family group chat ang erpats ko. Sinabi niya na naglinis siya ng bahay namin sa Nasugbu at nakakita ng dalawang metro na sa sawa. Sabi niya, noong nakaraang gabi, tahol ng tahol ang aso ng kapitbahay. Tapos kagabi, mga aso naman namin ang taho ng tahol. Nang sinilip ng erpats ko, ayan na ang ahas. Mukhang nagtrespassing. Mula sa bahay ng kapitbahay namin, sa amin na.

Siyempre, ang erpats ko, sanay pumatay ng mga sawa. True Brown Style OG yata siya. Syempre joke lang, Pero sanay talaga mang murder ang tatay ko ng mga trespassing na ahas.

So ayun ang laman ng maingay na mga Ping! sa group chat namin sa pamilya.


TWO. 
Matatapos ko na ang thesis ko tungkol sa mga batang nakagawa ng pagkakamali at nakalabag ng batas. Eight years in the making, tsong. Daig pa ang dissertation na multi-sited ethnographic study.

Sa trabaho ko, maya't maya sila nangangamusta at nagchi-cheer. Pero sa totoo lang, ikaw sana ang gusto ko kakwentuhan at pasalamatan noon pa sa pagtatapos nito.

Kita mo noong nasa dorm tayo kung paano ako ka-eager beaver na tulungan ang mga children in conflict with the law. Tapos noong bigla kang nawala, syempre halos wala na akong kakwentuhan tungkol sa ginagawa kong data gathering.

Nitong bumalik ka na pero syempre nasa ibang apartment at malayo sa dati nating lugar, at tinanong mo ako kung gusto kita maging roommate. Bigla akong nagpaalam sa landlady at landlord natin. At agad na sinamahan ka sa isang apartment sa Cubao.

Nagsusubok ka magrecover. Mula sa matagal mong pagkawala sa kalakaran ng naghaharing sistema. Madalas mainit ang ulo mo. Pero iniintindi ko. Ang importante buhay ka. At gracefully na bumaba mula sa serbisyo mo upang bumalik sa iniwanan mong mundo.

Unti-unti na rin natin mini-meet ang mga barkada natin at pamilya mo. Habang unti-unti kong tinatapos ang thesis ko. Hindi pa natin napapag-usapan ang pagdedesisyon mo na bumalik sa Quezon City. Pero hindi pa yun ang mahalaga sa akin. Ang importante sa akin ay maalalayan ka sa tengeneng kurap at bulok na sistema na meron tayo sa lipunan.

Medyo malulungkot si Carl Rogers sa medyo palpak ko pang implementation ng unconditional positive regard

Alam ng mga kaibigan ko na advocate ako ng restorative justice. Kaya nga nagtrabaho ako sa kulungan.

Minsan sa isang binyag ng anak ng isang kaibigan, ako ang pinag-initan. May kaibigan kasi dun sa grupo na yun na pro-tokhang at pro pagpatay 'pag dating sa mga "users". 

Nakwento ko ang tungkol sa karanasan ko sa rehabilation ng mga sinasabi niyang "users" na kung saan, may mga ilan sa mga iyon ang di talaga gumagamit. 

Nakwento ko rin ang tungkol sa kung nasaan na sila ngayon, ano ang trabaho nila after nila "makulong". Binida ko syempre ang mga kliyente ko. Although sinabi ko rin sa kanila ang kinahinatnan ng mga bigong matulungan. Para hindi bloated o romanticized development work.

‘Be Yourself’ was released as a single on this day in 2005.

Iba rin yung memory ng kantang ito. Third year college ako noon at gusto ko na mag-quit mag-aral. Bukod sa kanta ni Bamboo, ito yung nagpapakalma sa akin. Malakas na malakas ko tong pinatutugtog. Hanggang magkaroon ng sense kung bakit pa ako nag-aaral. 

Di ko talaga nakita yung connection ng kanta sa hinahanap kong tanong sa existential question na yun. Pero dahil angsty ako noon na bagets, parang may sense talaga siya sa akin.  

Sharing with you portion of its lyrics

Dear Diary 2018 chapter

Maligayang bagong taon!

Yung picture diyan 'yung pagsuma ng mga kaganapan sa buhay ko ngayong bagong taon.

1. Natapos na ang sessions ko sa mindful mood balance. May mga ilang technique dun na pinag-usapan na namin gawin ng therapist ko few years ago. Meron ding mga meditation technique na bago.

Di pa ako fully sold out dito kaya binabasa ko ngayon yung libro.

2. Nag-aadik din ako ngayon sa tender juicy hotdog. Impluwensiya ng kaibigan kong parang bata kapag hinahainan ng hotdog sa hapag-kainanan. Childhood food niya kasi yun kaya kapag may handang pritong hotdog, kahit matanda na siya, maligalig na parang bata. Naenjoy ko siya kainin ngayon dahil natutuwa ako sa kaibigan kong yun.

Letting go of another person's throat

This is an excerpt from my currently liked author, William Paul Young of the awesomely written novel, The Shack.

Forgiveness is not about forgetting. It is about letting go of another person's throat... Forgiveness does not create a relationship. Unless people speak the truth about what they have done and change their mind and behavior, a relationship of trust is not possible. When you forgive someone you certainly release them from judgment, but without true change, no real relationship can be established... Forgiveness in no way requires that you trust the one you forgive. But should they finally confess and repent, you will discover a miracle in your own heart that allows you to reach out and begin to build between you a bridge of reconciliation... Forgiveness does not excuse anything... You may have to declare your forgiveness a hundred times the first day and the second day, but the third day will be less and each day after, until one day you will realize that you have forgiven completely. And then one day you will pray for his wholeness...

Enjoy The Ridleys on Spotify

Finally, The Ridleys, is on spotify. What an early Christmas gift!

Check out their Prodigals song. This song reminds me of the parable of the prodigal son in the gospel of Luke. However, instead of narrating the story using the perspective of the lovingly anticipating father, the song uses the perspective of the son. On his prodigal journey.

Whenever I hear the song, I can strongly taste the rebellion and bliss in its perky kind of melody.

Enjoy!

Ode to Eve

Imagine a mother
giving birth
to a child
who doesn't know
she's giving birth
to a child
She thinks she's dying
but she's bringing life
to a world
and prolonging life in that world.

Patuloy

Hinawakan ko ang iyong kamay 

ng mahigpit. 

At binitiwan ang mga salita 

na "Huwag mo sana ulit akong iiwan." 

Baka kasi sa pang-anim na pagkakataon, 

di ko na kayanin. 

#

Seks at serbesa

Sa tig-isang bote ng serbesa, nag-usap tayo tungkol sa kanya-kanya nating nakaraan. Ikaw na hanggang ngayon ay hindi pinapayagan kitain ang unang taong inalayan mo ng puri, at ako na hindi na pinapansin ng huli kong naikama.

Sabi ko, may hang-ups tayo sa seks. Natigil tayo sa mundo ng huling intimacy samantalang ang mga nakasama natin sa kama ay naka-move on na sa buhay.

Hindi ko kaya 'yung ginagawa niya, sabi ko habang nasa ispirito na ng ikatlong bote. Hindi ko kaya na isaisang tabi yung valid na pakiramdam ng nagmahal.

Sira ka. Hindi mo nga sigurado kung pag-ibig yun. Nakasama mo lang sa kama, sabi mo.

E bakit ikaw, naghihintay pa rin ng pagkakataon na hindi na kayo pagbawalan na magkita at mag-usap? hamon ko habang tiningnan ka ng diretso sa mata.

E ayun, mahal ko yun. Kaya nga sa kanya ko lang binigay e.

Seks pa rin yun.

Tahimik na natin inubos ang ikalawang bote mo, habang ako nasa ikaapat ko na ng red horse.

Malaking tama sa akin ang usapang iyon. Hindi natin naresolba ang malinaw na linya na naghahati sa pag-ibig na walang seks o seks na may pag-ibig.

Tell me again/ What's it like on the other side/ Are you still living in fear?

May I share with you the song written ang sang by my friends. The title of the song is Prodigals. Its from Aphrodite EP, released March 23, 2016. The name of the band is The Ridleys.

Tell me what you think of the song:

How can I not extend that same love and forgiveness to others?

I, even I, am he who blots out
your transgressions, for my own sake,
and remembers your sins no more. (Isaiah 43:25)

“…And I will be kind to the unkind, for such is how God has treated me.” 

–Max Lucado