Newly-banned ingredients commonly used in antibacterial soap

The list of newly-banned ingredients includes the two that the FDA says are the most commonly used in antibacterial soaps: triclosan and triclocarban. Triclosan in particular has troubled public health advocates over the years. As STAT News reports, studies done on lab animals show that the chemical can disrupt hormones in the body, leading to all sorts of issues ranging from infertility to impaired brain development and heart function. In addition, the stuff can end up in sewage sludge that gets used as fertilizer—meaning it can re-enter the food chain through crops.

Perhaps the biggest concern is that overuse of these chemicals could fuel the rise of more antibiotic-resistant bacteria. According to a consumer update issued by the FDA along with the new rule, “laboratory studies have raised the possibility that triclosan contributes to making bacteria resistant to antibiotics. Some data shows this resistance may have a significant impact on the effectiveness of medical treatments, such as antibiotics.”

Kwentuhan.

Sabi sa akin ni Manong taxi driver, "Ser, payuhan niyo nga ako. Lima na ang anak ko. Hindi marunong si Misis magfamily planning. Kinakalimutan niya ang pag-inom ng pills. Ako pa bang galing byahe ang mag-iisip noon?"

Ang sabi ko, "Manong, ang pagbuo ng bata ay trabaho ng dalawa. Hindi nakaatang kay misis lang ang contraceptive. Alangang sa ligaya ka lang ser? "

Mahirap ang buhay ngayon. Mahirap din maging responsableng ama at asawa. Hindi ako mamumudmod ng condom dahil hindi ko responsibilidad ang pagbili noon sa mga nag-eenjoy sa seks. Pero pwede ako makipagkwentuhan sa lebel ng sino mang tao para talakayin ang responsableng seks at responsableng pagpapamilya.

Kung paano pinagsabay ang pagtuturo sa preschool at pagtuturo sa kolehiyo ng konsepto ng break up

Pansinin niyo yung larawan. Nakatapak sa masarap at makulay na icing ng cupcake ang baboy pero banlag siya.

Parang ganyan ang pakiramdam ko ngayon. Ginagawa ang pangarap na trabaho pero wasak na wasak ang katawan at sabaw na sabaw ang utak.

Buti na nga lang mataba ang puso ko dahil yung trabaho na ginagawa ko --yung pagtuturo ng mga chikiting at mga bagets ay naeenjoy ko ng husto.

Sa mga chikiting, isang linggo kami na hindi nagkita bilang klase dahil naka-eskedyul sila na pumunta sa classroom ng paisa-isa para suriin kung ano na ba ang nakamit namin matapos ang lampas kalahating taon na pagsasama sa klase. Hindi kami ang tradisyunal na paaralan na nagbibigay ng pagsusulit sa mga bata sa pamamagitan ng pagsagot gamit ang papel at lapis. Mayroon kaming mga checklist na sumusuri sa kung ano ang dapat makita sa isang bata na nasa partikular na taon. Komplikado ang shiz na yan kaya sa susunod ko na ipapaliwanag. Basta sa assessment nato, halimbawa, hindi lang namin tinitingnan kung kaya na ba ng bata na bumilang ng malakas (rote counting) mula isa hanggang dalawampu't lima. Susuriin din namin kung naiintindihan ba ng bata na ang bilang na isa ay sumisimbulo sa isang bagay at ang sampu ay representasyon ng sampung bagay (counting with understanding). Hindi lang memorya, may pag-intindi. Ganyang shiz.

Sa kolehiyo naman, natapos na namin ng mga bagets ang mga teorya sa mate selection. Pinag usapan din namin na hindi naman talaga tayo "malayang" namimili ng iibigin at pakikisamahan sa habang buhay pero may pattern tayo na sinusunod. Parang Matrix na storyline shiz. Pinag-usapan din namin ang mga pag-aaral na ginawa sa Pinas tungkol sa kung paano umiibig ang mga tao noon at ngayon. Maganda ang talakayan kasi sa mga teorya na pine-present ko sa kanila, nagsisimula silang kwestyunin ang mga assumption at konsepto ng mga ito, hindi lamang nilalapat sa personal na karanasan pero may paghahambing sa ibang teorya na sumasalungat sa teoryang binabanggit. Ayos, nagsisimula na ang kritikal nilang pag-analisa sa mga bagay-bagay at hindi na lamang nakaikot sa kanilang sariling karanasan at paniniwala.

Wishing that the us never existed.

I asked a housemate if he can accompany me outside to buy some grilled street food. He declined and reasoned he has work to do. He didn't know I asked him to accompany me so I wouldn't stay out to drink TI from the sari-sari store nearby. He dislikes me drinking. His "faith" tells him so, or so he thought.

So I went out, bought ten sticks of grilled tofu and hanged out in the sari-sari store, with no one but TI to talk to. It's been like this since three years ago. I've been drinking to cool down and let my mind loose a bit, getting a temporary rest from thinking of how you left me.

It's like petting a serious wound. I've been removing the scab covering the open flesh. I can't help but remember you from time to time and think of what used to be us. It's been unhealthy sometimes. I have songs from Silent Sanctuary and Gavin deGraw and Graham Nash that fully describes how it feels like to be a junkie to you.

Briefing sa mga naglulunoy sa espasyong ito

Una sa lahat, pasintabi sa huling post. Kung may naoffend sa paggamit ko ng salitang fuck or fucked up o fucked up life, pasensiya. Sa ganang bokabularyo ko kasi ayun ang pinakamahusay na salitang maglalarawan ng mga nakaraang araw.

Noong una, gusto ko sana sabihin sa ilan na wala akong pakialam. Pero alam ko sa puso ko na meron akong paki. At sa gawain ng pagtulong at sa usapin ng disiplina ng Pagpapaunlad ng Pamilya (Family Development) at ng Gawain Panlipunan (Social Work), hindi maaaring sabihin na wala tayong pakiaalam. Labag sa prinsipyo ko na sabihin (sa soshyeleng Ingles) ang I don't care. Kasi dapat mangialam talaga.

Sa ganitong punto, gusto ko lang sabihin na ako man ay nahihirapan hulmahin ang mga salitang gamit ko. O dili kaya ay ikahon sa mga mabubuting bagay lang ang mga subheto na tinatalakay ko sa personal na espasyong ito.. Gustuhin ko man na happy-happy o fully inspirational ang moda ko, hindi ako ang ganoong uri ng tao.

Mga panahon ng Ako

Kapag sinasabi ng mga tao na namimiss nila ako
naisip ko rin kung gaano ko namimiss ang sarili ko.
Yung ako na makwento at maingay
at bangka ng usapan.
Yung ako na kayang magmahal ng lima o anim
nang sabay-sabay.
Yung malapot at matamis magsalita para patabain ang puso
ng mga kaibigang pagod sa buhay.
Yung pakawala at mas iniisip ang sariling kaligayahan
kesa iniisip ang iba at sasabihin nila.
Yung responsable pero tamad.
Yung mahilig uminom ng kape
at magaling magtimpla ng kape para sa iba.
Yung tatanga-tanga sa paglalaro ng basketball
at mamalag-malag sa pagkumpuni ng kung anong
electrical appliances na sira
at lalong masisira.
Yung sinungaling na ako na nagtatakip ng pagkakamali ko
at ng iba.
Yung pumupunta sa gitna ng Ortigas para tumingala
at masdan ang mga gusaling dambuhala.
Yung bulgar magsalita, yung jejemon, yung jologs,
yung walang paki basta aamin na nung bata ay
pinanood ang Marimar at Luz Clarita.
Yung nangolekta ng libro at kwento at tula.
Yung nagtatyaga isulat ang lyrics ng kanta
para makabisado.
Yung ako noon na mas bobo, mas walang alam,
mas walang alam na asal.
Yung ako na mas ako.
Yung nawawala.

In the eve of the 25th of January

The tongueless nightingale
died of suffocation
because it had so much songs
but it could not get it out.



------
I had this poem written last January 26, 2011. Retrieved it from my multiply blog. Dedicated to a friend who was forced not to talk when she should have explained herself.