23 Agosto 2014

Dalawang linggo na ang nakakaraan ng dumalo ako ng isang pagtitipon ng mga taong may depresyon, naisip magpakamatay, mga terminally-ill na pasyente, at mga kaibigan ng mga nabanggit na tao.

Sa pagkakataon na ito, dumalo ako hindi bilang isang propesyonal/ service provider pero bilang naghahanap ng tulong sa sarili. Nangangailangan ako ng bagong perspektibo sa buhay. At naisip ko na baka isa iyon sa mga bagay na makakatulong sa akin.

At syempre, hindi sa pagdalo ng pagtitipon na iyon natapos ang magkahalong kagilagilalas na paglalakbay at pakikibaka para mabuhay.

Ang pagkawala ng aking lola

Eto ang bersyon ko ng istorya:

Gabi na ng tumawag si ermats na nasa ospital ang nanay (lola). Mahina na daw, nilalagnat at hindi na makapagsalita. Sinabihan ako ng ermats na isama ang paggaling ng nanay sa dasal. Pagkababa ng telepono, bumulong ako ng konting panalangin. General na panalangin sa paggaling. Hindi dahil ayaw kong gumaling si nanay. Pero dahil hindi ko kayang pilitin sa utak ko na mahina at nasa ospital ang nanay.

Ang unang alaala ko sa aking lola ay ang paghawak niya ng remote ng telebisyon at paglipat ng channel sa may wrestling. Hindi yung propesyonal at legit na isports. Pero yung may mga karakter tulad ni Owen Heart at Undertaker. Kasabay ng paghigop ng kanyang Tanduay Rhum, nakikisigaw siya habang nagsasalpukan sa wrestling stage ang dalawa o higit pang mga tao. Ang programa ng wrestling ay alas nuebe ng umaga. Ganyan ang nanay. Hindi kape ang pangpainit sa umaga. Tanduay rhum.

Mahilig niya rin kami hawakan sa pototoy namin. Ako at ang aking nakababatang kapatid. Sabay bendisyon na,"Lalaki at bibigat din yan. At bibigyan ako ng maraming apo." Hindi ko alam kung ikakategorya ko ang pangyayaring ito sa sexual harrasment o early sex education. Pero ganyan talaga ang nanay. Hanggang sa pagbibinata namin ay kinakapa ang pototoy namin.

Post birthday post

Naging bente otso na ako nitong Hunyo. At narealize ko na karamihan sa ginawa ko sa nakaraang 27 taon ay hindi ko maalala. Naalala ko ang paggraduate ko sa state university. Naalala ko ang unang harap ko sa korte para sa pagbibigay paliwanag sa kalagayan ng kliyente kong bata. Naalala ko ang ilang away namin ng nanay ko. At naalala ko ang huli kong inibig at ang pangakong huling beses na akong iibig. Pero ayun na yun. Ang alaala ng mga bagay ay lumilipas. At nawawala. At kung susumahin ang ang naaalala ko, parang hindi naman ako bente otso anyos.

Makakalimutin talaga ako. Pero ngayong iniisip ko ang mga bagay na naalala ko, parang wala akong ikinabuhay. Parang nag time warp lang ako. At humantong sa ilang space and time station, namalagi sandali at nagtime warp na ulit.

Kung mamarapatin ng Maykapal, ayoko sana lumimot.

The pros and cons of cooking food

Pro:

Food