Dear Diary 2018 chapter

Maligayang bagong taon!

Yung picture diyan 'yung pagsuma ng mga kaganapan sa buhay ko ngayong bagong taon.

1. Natapos na ang sessions ko sa mindful mood balance. May mga ilang technique dun na pinag-usapan na namin gawin ng therapist ko few years ago. Meron ding mga meditation technique na bago.

Di pa ako fully sold out dito kaya binabasa ko ngayon yung libro.

2. Nag-aadik din ako ngayon sa tender juicy hotdog. Impluwensiya ng kaibigan kong parang bata kapag hinahainan ng hotdog sa hapag-kainanan. Childhood food niya kasi yun kaya kapag may handang pritong hotdog, kahit matanda na siya, maligalig na parang bata. Naenjoy ko siya kainin ngayon dahil natutuwa ako sa kaibigan kong yun.

Newly-banned ingredients commonly used in antibacterial soap

The list of newly-banned ingredients includes the two that the FDA says are the most commonly used in antibacterial soaps: triclosan and triclocarban. Triclosan in particular has troubled public health advocates over the years. As STAT News reports, studies done on lab animals show that the chemical can disrupt hormones in the body, leading to all sorts of issues ranging from infertility to impaired brain development and heart function. In addition, the stuff can end up in sewage sludge that gets used as fertilizer—meaning it can re-enter the food chain through crops.

Perhaps the biggest concern is that overuse of these chemicals could fuel the rise of more antibiotic-resistant bacteria. According to a consumer update issued by the FDA along with the new rule, “laboratory studies have raised the possibility that triclosan contributes to making bacteria resistant to antibiotics. Some data shows this resistance may have a significant impact on the effectiveness of medical treatments, such as antibiotics.”

That short instagram conversation a day ago*

Nag-upload ako ng picture ng isang basong taho nitong nakaraang araw sa Instagram. Sa kanan ay kamay ko. Sa kaliwa ay kamay mo. Sabi ko sa caption, "Kahit paborito ko ang taho, hindi ko ipagpapalit ang chance na mahawakan ang kamay mo, kesa ang araw-araw na kumain ng taho na wala ka sa piling ko."

"Uy, ang cheesy," comment mo.

Tapos sa hindi inaasahan na pagkakataon, naglike ng photo ang ex ko.

Nagsend ka ng message sa akin sa phone, "Mukhang type din nung ex mong mahilig sa gray na kulay ng kuko ang taho."

Nagreply ako, "Di ko na type ang gray fingernails. Isa lang ang tinitibok ng puso ko, ayan ay yung babaeng hindi nalalagay ng kahit anong kolorete sa kuko :P"

"Sira ka!" text back mo. Palagay ko natuwa ka dahil napansin ko ang maliit na detalye na hindi ka kailanman naglagay ng nail polish. Kahit noong college students pa tayo.

Ayan ang gusto ko sayo. Konting papansin lang pero hindi mina-magnify ang maliit na isyu. Mukhang matapos ang matagal kong paghihintay ay magkakaroon ulit ako ng pagkakataon na ma-enjoy ang isang mahabahaba at masayang relasyon.

Alkohol at tsaang malamig

Wala ako masyadong interaksyon sa mga kaibigang blogero kaya mas mahaba ang oras ko magsaliksik ng buhay sa labas ng cyberspace.

Limitado ang oras ko kaya hindi naman ako pwede mag immersion sa mga komunidad na pinupuntahan ko noon.

Walang kakwentuhang blogero at walang kakwentuhan sa komunidad. Kapag pinagsama ang dalawang yan, napansin ko na mas tumitindi ang pagnanasa ng panlasa ko na sumubok ng kung ano mang pwedeng tikman sa kapitalistang mundo.

Nung isang gabi, habang pagod sa trabaho sa unibersidad, naisipan kong sumakay ng kung anu-anong jeep hanggang napadpad ako sa may GMA-Kamuning.

Maalinsangan ang hangin kaya naghanap ang katawan ko ng aircon na lugar. Nag-aalala ako na burgis na ang katawan kong lupa at ginugusto na ang mga lugar na may artipisyal na lamig ng hangin.

Natuwa naman ako na ang isang tindahan na nagbebenta ng overpriced na tsaang malamig ay nag-aalok ng alternatibong timpla. Nilalagyan nila ng alcohol ang mga milk tea nila. May agam-agam lang ako dahil sa aking hinuha, hindi pwedeng pagsamahin ang gatas at alcohol. Pero nung tinanong ko sa barista, ayos naman daw ang halo nila at wala naman daw na-food poison.

Agahan ng alas tres ng umaga.

Unhealthy breakfast para sa isang unhealthy na schedule.

Kasabay ng laptop kung saan tinitipa ang papel sa masteral ang isang libro patungkol sa paghihilom ng sugat ng pamilya, ang big uhaw na mountain dew, ang bamboo-scented candle at isang goey chocolate cake mula sa Chokiss sa UP Diliman.

Eto ang simula ng mabibigat na araw dahil bukod sa regular teaching load ko ngayong semestre, may ilang task centered position na nakaantabay na trabahuhin. May tinatapos din akong papel na ipepresent ulit sa panel sa Marso. Kelangan ko ng naratibo ng apat na bata.

Mabigat ang buhay manggagagawa at buhay estudyante sa mga oras na ito. Pero lagi namang may kasiyahan na nakikita sa bawat araw kaya okay lang. Nagsimula na rin akong tumakbo ulit dahil lumalawak na ang espasyo ng hita, tiyan at braso ko. Naghahanap ako ngayon ng dance studio na pwedeng pag enroll-an ng sayaw pero habang wala pa, tatakbo na lang muna ako at lulumain ang apat na taon nang basketball shoes na bigay ng isang tiyahin sa Inglatera.

Maganda ang buhay. Laging maganda ang buhay.

Ubas.

Mahilig ako sa ubas. Yung pinakapaborito ko yung maitim na maitim, matamis at walang buto. Ganung pagkain, okay nako.

Pero dahil maliit lang naman ang budget ko para sa burgis na pamumuhay, iyang ganyang ubas ang binili ko. May matamis at may maasim. Pero lasang lasa ang mapakla na aftertaste.

Nagdadala ako sa faculty room hanggat maari. May refrigerator kasi doon na parang sira ang thermostat. Kaya lumalamig ng todo ang ubas matapos ang tatlong oras na pagkakalagay doon. Hindi nagyeyelo pero halos nasa ganon ang temperatura.

Nakakatawa kasi nagkwekwento ako ngayon na parang kausap ko ang mga kaibigan kong blogero. Kaya lang dahil nakatago ito pansamantala, alam kong wala din naman makakabasa nito.

Eto ang afterthoughts, monologue version. Hindi masaya.

Sa Cubao Expo makakakita ng vinyl records, rakstar na mga libro at overpriced na cookie

May exchange gift ang mga faculti sa departamento namin. Mamaya ang Christmas Party. Kahapon ng gabi lang ako nakabili ng regalo sa nabunot kong pangalan na bibigyan ng regalo. Ang sitwasyon ko ay ganito, humiling ang faculti na ito ng vinyl records. Oo ayun yung plaka na itim na pinapatugtog nung mga tao sa una.

Kaya naman halos kinabahan ako sa paghahanap ng ganoong mga plaka. Nakakita ako sa Cubao Expo, doon sa malapit sa Alimall. Sa Cubao Expo makikita ang mga thrift stores, bentahan ng mga sapatos na gawang Marikina, pati na ang mga mahusay na pinagpilian na mga nobela at nonfiction na mga aklat.

Kumuha ako ng tatlong vinyl records. Una ay yung Ruby, ruby (kay Gato Barbieri). Pangalawa ay A.M. (ng The Plunketts). Yung huli ay Caliente! (ni Gato Barbieri ulit). Masaya ako sa mga jazz album na napili ko. Ang alam ko kasi ay mahilig sa jazz music yung co-faculti ko na yun.

Nagustuhan ko yung karanasan hanapin ang vinyl records. Mahirap. At lalagyan talaga ng effort. Pero okay ang karanasan sa paghahanap. Pati na rin ang proseso ng pagpili ng records. 

Karne ni Barney

Kasama ko ang barkada kong si Baral nung nag-ikot kami sa probinsiya namin sa Batangas. Parehas kasi kaming dayuhan na doon simula ng maging manggagawa kami sa Kamaynilaan. Siya, nakakauwi ng isang beses sa isang buwan pero sa bahay lang siya tumitigil. Ako naman, maswerte na kung makauwi ng isang beses sa tatlong buwan.

Habang naglilibot kami sa bayan, kain kami ng kung anu-ano. Pinatulan namin ang mumurahing pizza na siyang paborito namin nung ihugin pa kami. Tapos yung ihaw na mumurahing hotdog na puro harina, kinana din namin. Pinatos din namin yung masebong buchi-buchi na kulay kahel.

Boodle fight

Boodle fight is a style of eating where long tables are prepared and food are on top of the banana leaves. Viands and rice ready to eat using your bare hands, jugs of water are prepared on the side to wash hands before the "eating combat". With the signal to start the boodle fight, everyone aims for his/her position.

Eto yung isang therapeautic activity na ginawa namin sa isang youth detention center para solusyonan ang nakikitang espasyo sa pagitan ng mga kawani ng detention center pati na rin ng mga kabataan na pinagsisilbihan ng mga kawani.

Epektibo talaga ang pagkain bilang midyum ng pagsasama-sama at pagkakaintindihan. Instant bonding activity. Mas nakapag-usap ang mga kawani at mga kabataan. Sa maikling panahon, nakita nila na pwede silang may pagkaintindihan.

Para kay qUEENIE

Galing sa link sa taas ang larawan.

Sa gabing ito, magluluto ako ng Kung Pao Pasta. Paghahaluin ko ang dugong singkit na nananalaytay sa dugo ko pati na rin ang karanasan kong umibig sayo na manloloko at mahilig kumain ng pasta.

Sa gabing ito, lalagyan ko ng maraming maraming dinikdik na mani ang sauce na ito. Dinikdik at pinino, katulad na lamang ng ginawa mo sa puso ko noong bigla mo akong iniwan ng walang paalam at sumama sa iba.

Aanghangan ko ito ng makalawang beses katulad ng mga pagkain sa Sichuan, bilang pag-alaala sa pag-iwan sa akin at pagsama sa pinakamatalik kong kaibigan. Sa lahat ng aakitin mo, ang pinakamatalik ko pang kaibigan.

At habang hinihintay kong kumulo ang sauce, ihahanda ko na ang pasta. Ang binili ko ay yung penne. Kasi iyon ang paborito mong pasta sa lahat ng uri.

Ilalagay ko siya sa malaking metal na kalderong binili ko. Yung kasing laki ng maliit na batya na kayang pagbabaran ng pitong damit, apat na brief, dalawang pares na medyas at isang panyo na ginamit ko nung isang araw na naglasing ako dahil naalala kita. At iniyakan kita ng sobra-sobra.

Fishery geeks storm Oyster Bay

B3 at ang pinakagwapong Palaboy

One thing that prolly made connection between me and B3 is that we had common grounds on formal fishery education. He finished his bachelors degree in Fisheries while I went to a fishery school when I was in high school.

I remember we had a handful talk about jigger (used to catch pusit), pante (a local fishnet) and our share of opinions on the strengths and loopholes of RA 8550. B1, who was just a friend to B3 that time would roll her eyes hearing our enthusiasm on brackish water fish discussion.

We are the fishery geeks.

So when I went to Cebu last week, B3 brought me to Oyster Bay Seafood Restaurant, not because of good food but because of live sharks! Not one but three, swimming on the side of the restaurant "front yard". Imagine my big grin seeing the sharks! Here's a picture from a blog site promoting Cebu City.

Sosyal na hapunan

Kagabi, kinindatan ko na lamang ang gabi. Hindi ako nakakain ng anuman para sa hapunan.Pero bumawi ngayon. Rakstar ang dinner ko.

Yung isa ko kasing co-faculty, binigyan ako ng tatlong balot ng kesong puti. Linggwahe ng pag-ibig ko pa naman ang pagkain. Pakiramdam ko, mahal na mahal ako ng mga taong nagbibigay sa akin ng mga pagkain na gustong gusto ko.

Ayan tuloy, sa kabila ng buhay below the poverty line level na na-set ng gobyerno, sosyal ang dinner ko ngayon. Kesong puti, toasted bread at beer. Oo, dapat beer yan. Kaya lang naubusan sa tindahan na malapit sa amin kaya Tanduay Ice na lang.

Hapunan

Habang wala pang sweldo, tiis-tiis muna sa mumurahing instant noodles para sa hapunan. Mabuti na nga ito kesa sa ibang gabi na tutulog na lang.

Mahirap pero nagdedesisyon ako na maging thankful sa lahat ng karanasan sa buhay. Kaya pa naman. At kinakaya pa.

Rice serving ng betnam

I love my Vietnam carinderia food experience.

Oo, sa tabi-tabi lang talaga ako kumakain. Bakit ba, e mura siya. Usually, pinupuntahan ko yung mga kainan malapit sa mga eskwelahan. Mura kasi dun for sure. Saka alam kong everyday food ng mga locals.Immersion talaga sa food culture.

Panalo ang serving nila ng rice, o extra rice. O extra, extra rice. Laging may tomato and lettuce. Magandang tingnan, makulay ang pagkain. Plus point din kasi magulay ako na nilalang. At palagay ko ay kalabaw ako sa dati kong buhay.

Tea is drunk to forget the din of the world

While waiting for a friend in Megamall, I bought myself a cup of hot Japanese Macha Milk Tea from Bubble Tea. I would have wanted it to have a stronger green tea taste. Medyo may lasang red bean. Bukod doon, okay na siya. Papasa na for P80.00.

Nagdala ako ng critical essay ng mga college student na tsetsekan. Nakapagbasa pa ako ng isa bago dumating ang kaibigan na matagal na di nakita.

Mabuti na rin na lumabas ako para hindi panay malungkot at masama ang naiisip at nararamdaman. 

Makarneng hapunan at tsaa

Sa lungsod kung saan mas mataas ang kinikita ng mga may kakayahang manggagawa (skilled laborers), nagsusulputan ang kung anek-anek na mga pagkakagastusan bunga ng konsumerismo.

Kung kapitalista ka, iisip ka ng mga pagkakakitaan. Gagawa ka ng mekanismo para bumili ang mga may datung ng mga bagay na di nila kelangan.

Sa pusod ng buhay yuppie, isang halimbawa nito ang pagtambay ng mga manggagawa sa mga overpriced na tsaahan at kapihan. Aircon na kwarto, maaliwalas at mailaw na lugar, upuan na komportable, may background music. Ayan. Mga elemento na gagawa ng swak na ambiance para lapitan ng mga manggagawa. O mga estudyanteng anak ng mga manggagawa na gustong magwaldas ng pera ng kanilang mga magulang.

Kagabi, nag-usap-usap ako, si Paeng at Reinol na magkitakita dahil ang kaibigan namin, Bry, na sumi-Singapoh la ay nasa kaMaynilaan. Natext at na-FB si Bry at nagconfirm. Sa gabing iyon, wala siya. Nakalimutan niya daw. Wagas.

Yowgert!

Madaming gamit ang krudo. Nagpapandar ng transportasyon, pabrika at kung anu ano pa. Sa madaling salita, importante siya sa ekonomiya. Mahalaga ang krudo. Pero sa Pilipinas, mas mahal ang yoghurt kesa sa krudo.

Yoghurt talaga ang gusto ko pag-usapan. Sumo-social relevance lang ako. Pero hayop talaga sa mahal ang yoghurt sa Pinas. Kaya nung nakita ko na P105 lang ang yoghurt (500 grams), binili ko na kahit wala na akong pera. Haha. Ang bobo ko lang. At waldas sa pera. Kasi naman, a week from now, mag-expire na ang yoghurt nato. Haha. Buti nga sa kanila. Sa sobrang mahal, walang bumibili.

Napaisip tuloy ako. Wag nating bilhin ang mga pagkaing mahal. Hayaan nating magbagsak presyo. E ano kung ise-sale lang nila pag malapit ng masira, makakain pa rin yan. Hindi naman natin kelangan imbakin. Ang mga grocery stores na ang pantry at imbakan natin. Sa kanila nakatago hanggang sa mas maging mura ang presyo. Hihi.

Magastos mag-emote sa kapitalistang mundo.

Yehes! Kahit alam kong malayo pa ang swelduhan ng isang hapas lupang katulad ko, at alam kong sa mga susunod na araw at gabi ang kakainin ko ay walang kamatayang marathon ng sardinas o kaya naman ay itlog na maalat, pumunta ako sa isang kainan sa may Tomas Morato para tumikim ng overpriced nilang pagkain.

Ektweli, malungkot ako ng araw na yun dahil sa hindi magandang nangyari sa aking pinagtrabahuhan. Kaya ang aking nagpapawis na kilikili kasama ng aking halos walang laman na pera na pitaka ay tumakbo ng Tomas Morato para kumain ng pagkain ng mga nagmamataas na middle class. Isang kainan, tatlong daang piso. Kaching kaching kaching! Nadidinig ko na ang pagngiti sa akin ng mga lata ng sardinas sa mga susunod na araw.

E bihira lang naman na suyuin ko ang pabirito kong tao sa mundo, ehem ako yun. Oo, loser ako kaya ka-date ko ang sarili ko. Karomansa ko sarili ko kasama ang overpriced meal, ang aking journal at plumang pula.


Ay, oo nga pala. May kasama yang beer. Na overpriced din. Mahirap  Magastos mag-emote sa kapitalistang mundo.

Cheers everyone!

A day before my birthday, I treated myself with lemon flavored beer matched with kalabasa soup which I, ehem, ehem, myself had prepared. I've tasted kalabasa soup in other resto and got largely disappointed so I decided to cook for myself.

I think I have also made my facebook account to not declare my birthday so people can just greet me when they remember and not flood me with birthday greetings on my wall. People also asked for my plan on my birthday. I said none because my initial preference is to celebrate birthday with my favorite person in the world, me.

However, despite my deterrence to celebrating my birthday, I find it nice when people remember my birthday. So for those who remembered me, thank you.

A glass of milk

will perfectly go with this.

After long hike in Mt Makiling in Los Banos, Laguna, we went into a bakeshop named Dalcielo, initially not to buy any food but just to hang out in a fully airconditioned room. Minutes later, we were contemplating on trying out the cheesecake but then decided that Pane Budino (Italian bread pudding) is big enough for three people to share. So we ordered two.We are having a good time eating the warm bread pudding topped with vanilla ice cream  when one of the owners of the bakeshop sent us an entire medium size of gooey chocolate cake for free. Yey! We love Los Banos!

In case you want to try out Dalcielo, it's located in 9478 Lopez Avenue, Los Banos, Laguna. You can call then at (049) 501-2842. They cater and deliver as well. 

----------

"All you need is love. But a little chocolate now and then doesn't hurt." Charles M. Schulz