Breathing lessons*

I worked with preschool children for a significant number of years.  There's a technique that I have learned in order for them to calm down whenever they have a negative emotion, or just mellow down when they have so much energy.

It's the "smell the flower and blow the candle" technique. I just have to instruct them to pretend holding a flower on one hand and a candle on the other hand. And then I just tell them, "Everybody smell the flower. (Inhale). And blow the candle. (Exhale)."

This also works with the adults. I was asked to facilitate several mindfulness based cognitive exercises to a women's varsity volleyball. Conscious, slow breathing allows them to focus on the present and lessen the worry for the future or be anxious about their past mistakes in the game. They even had this "Smell the flower, blow the candle" printed in their shirts that they use whenever they practice hard.

Posting this random topic here in blogosphere in case someone might need to just breath and be present. 

*Pasintabi kay Anne Tyler

Kwentong amaretto sour

Ikaw: Inom tayo. Subukan natin ang cocktails nila.

Ako: Ha? Di ako maalam diyan. Wala naman ganyan sa amin.

Bagong salta lang ako sa Quezon City mula sa probinsiya.

Nung highschool ako, pomelo gin lang ang binabarik. Dito kung ano-ano 'yung pagpipilian. May long island iced tea, may black russian, may mojito, wengweng at kung ano-ano pa.

Ikaw: Wag mong gagamitin yung salitang "maalam". Sabihin mo lang, "Di ko alam."

Medyo tumahimik ako.

Medyo malulungkot si Carl Rogers sa medyo palpak ko pang implementation ng unconditional positive regard

Alam ng mga kaibigan ko na advocate ako ng restorative justice. Kaya nga nagtrabaho ako sa kulungan.

Minsan sa isang binyag ng anak ng isang kaibigan, ako ang pinag-initan. May kaibigan kasi dun sa grupo na yun na pro-tokhang at pro pagpatay 'pag dating sa mga "users". 

Nakwento ko ang tungkol sa karanasan ko sa rehabilation ng mga sinasabi niyang "users" na kung saan, may mga ilan sa mga iyon ang di talaga gumagamit. 

Nakwento ko rin ang tungkol sa kung nasaan na sila ngayon, ano ang trabaho nila after nila "makulong". Binida ko syempre ang mga kliyente ko. Although sinabi ko rin sa kanila ang kinahinatnan ng mga bigong matulungan. Para hindi bloated o romanticized development work.

Self-centered na post 2

Hindi ko matapos-tapos ang modelo ng programa na ginagawa ko para sa mga kabataan sa kulungan. Noong Abril ko pa sinimulan ito. Sa Martes ko na dapat ipakita sa adviser ko sa Masteral para mapulido para sa presentasyon sa Sabado. Mga clinical workers ang uupo na panel kaya hihimayin ang teorya at praktis sa modelo na kinakana ko.

Simple lang naman ang layunin ng programa na binubuo ko. Magkaroon ng rehabilitasyon ang mga bata at kabataang nangangailangan nito at hindi lamang bigyan ng parusa ang mga nagkasala. Ang paglabag sa batas, lalo na ng mga kabataan ay isang malalim na usapin ng kahirapan, karahasan, maling pagpapalaki ng magulang at kawalan ng panglipunang hustisya. Hindi ito basta-basta masusolusyunan ng pagkukulong o pagkundina sa kanila.

Ginagapang ko ang pagbuo ngayon ng konsepto ng counseling at psychotherapy. Buo na kasi ang konsepto ng service delivery ng case management. Kulang lang ang pagtugon sa pagbibigay ng therapeutic intervention.

Nagtatrabaho kahit walang pasok

Bawal ako tumigil sa bahay. Kapag nandun ako, nahihiga lang ako, nakakatulog at babangon lang kapag nagugutom.Kung magiging ganito ang buhay ko sa mga susunod na araw, hindi na magkakasya ang mga slim fit na collared shirts na binili ko.Binili ko nga pala ang mga shirts dahil dalawang senior faculty na ang pumansin ng pagdadamit ko. Wala sana akong pakialam kaya lang hindi ko pwede dalhin sa trabaho ko sa unibersidad ang kultura ko nung nasa development work pa ako.

Boodle fight

Boodle fight is a style of eating where long tables are prepared and food are on top of the banana leaves. Viands and rice ready to eat using your bare hands, jugs of water are prepared on the side to wash hands before the "eating combat". With the signal to start the boodle fight, everyone aims for his/her position.

Eto yung isang therapeautic activity na ginawa namin sa isang youth detention center para solusyonan ang nakikitang espasyo sa pagitan ng mga kawani ng detention center pati na rin ng mga kabataan na pinagsisilbihan ng mga kawani.

Epektibo talaga ang pagkain bilang midyum ng pagsasama-sama at pagkakaintindihan. Instant bonding activity. Mas nakapag-usap ang mga kawani at mga kabataan. Sa maikling panahon, nakita nila na pwede silang may pagkaintindihan.

Kirin beer

Kirin Ichiban. Yan ang kompletong pangalan. Natikman ko nung kumain ako sa Kimono Ken sa Morato nung gabi na nakipagsapalaran ako sa warehouse sale ng National Bookstore sa may Quezon Avenue.

Ayan ang beer na swabe ang lasa, mas magaan pa sa malabnaw na San Miguel Light. Di katulad ng Red Horse natin, ang Kirin Ichiban ay walang sipa. Kung tutuusin, ito ang beer na mala-tubig. Hustong kapareha kung marami ang nakain na sushi na nasawsaw sa sauce na maraming wasabi.

Hindi ko siya irerekomenda sa mga naghahanap ng malalim na karansan ng serbesa. Ito yung tipong gagamitin mong pangbanlaw kapag masyado nang nagkakasiyahan ang mga tao at ayaw mong may mga lasing na nagwawala sa selebrasyon.

Game of the generals

Noong naka-fieldwork ako sa isa sa mga detention center sa isang lungsod dito sa Kamaynilaan, napansin ko kung paanong may mga oras na karaniwang walang ginagawa ang mga bata.

Syempre, ako hanap naman ng resources na meron na ang facility. At nakita ko na may Game of the Generals sila. Hindi yung mumurahing plastic na edisyon. Pero yung gawa sa aluminom at kahoy. At hindi siya nagagamit talaga. Nakatengga din lang sa bodega.

Strategy game yun syempre. Gagamit ng isip para sa war game. Naexcite ako.

Helping others help themselves

Naglalako ng paninda para ipamigay at hindi para pagbili

Papunta ako ng Bataan ngayon para magbigay ng session sa mga dalaga at binatang nakaranas ng paghihirap. Ang ilan sa kanila ay inabanduna, may ilan na pinabayaan. At ilan ay inabuso.

Ang layunin ng pagtulong ko sa kanila ay hindi para lang iproseso ang kanikanilang mga karanasan. Pero sa dulo ng pagtulong, ang nais ko ay sila mismo ang tumulong sa sarili nila at sa iba.

Pag-uusapan namin ang komunikasyon, partikular na ang pakikinig.


Dahil maulan, at medyo hindi pa talaga ako nakakabawi ng tulog, tinatamad ako. Commitment na lang talaga kung bakit pupunta ako ng Bataan. Wala naman kasi itong bayad.

Nobela na may direksyon sa pagkapon ng manok

Hindi ko lang mataim na ang magandang libro na maganda ang istorya ay ibebenta ng mura. Kaya pagkakita ko kaagad nito sa garage sale sa may Balanga, Bataan nung weekend, binili ko agad. Syempre, tiningnan ko kung meron pa silang iba pang kopya nito. May bigla akong pagnanasa na kunin lahat ng kopya para hindi siya iblandra at ibenta ng mura.

Nasa Bataan ako para magbigay ng psychosocial session sa mga dalaga. Binubuo namin ang grupo ng mga future peer counselors ng isang center-based na programa.

Balik sa libro, nabasa ko na siya noon pang kolehiyo ako. Hindi malalim ang kwento katulad ng Love in the Time of Cholera ni Gabriel Garcia Marquez pero kahilera ng House of Spirits ni Isabel Allende sa galing ng paggamit ng mga salita sa hanay ng magical realism.

Para sa mga nagsisimula o gustong magsimula ng bisyo sa pagbabasa ng mga nobela, maganda itong starting point. Hindi malalim pero hindi mababaw. Mahusay ang habi ng salita. At may kirot sa puso at kalawang sa utak ang tama ng pagbabasa nito.

Purposeless update.

Random lang. Para maki-bandwagon. Madami ang nag-rarandom update sa blog hopping ko kanina. Hihi. Sasali lang.

1. Yang larawan na yan ang unang nobela ni Sylvia Plath na nabasa ko. Ayan ang unang akda na naencounter ko sa kanya. Grabe ang pagiging twisted niya. Habang binabasa ko yung libro, may pakiramdam ako na may kakaiba sa pag-uutak tong writer nato. Ayan, salamat kay google, nalaman kong nagpakamatay siya. At hindi siya kagulat-gulat dahil may foreshadowing siya sa kanyang pagpapatiwakal sa akda niya. Nga pala, siya ay mas kilala bilang manunula kesa nobelista.

2. Naligo ako sa ulan kagabi. At naglunoy sa baha. Hahaha. Masaya lang. Buhay bata ulit.

3. Nakipagmeet ako sa kaibigang doktora at sa isang bagong kaibigan na instraktor din sa unibersidad. Masaya lang na may nakausap na mga mas matanda sa akin na alam ang konteksto ko sa unibersidad. In-assure lang ako na normal pa ako. At normal pa ang karanasan ko.

4. Pakiramdam ko lang may tampo sa akin ang nanay ko. Hindi pa siya kompirma pero parang ganun ang pakiramdam ko. Plano ko siyang tawagan bukas.

5. May binigyan ako ng 96% sa critical essay na requirement ng mga estudyante ko sa kolehiyo. Nung una nangangamba ako na parang hindi realistiko ang pamantayan ko sa paggragrado pero voila, may mga estudyante na mahusay na nagbigal ng krtikal na pag-analisa sa napili nilang journal article tungkol sa pamilya. Kung tutuusin, bibo naman ang batang ito sa recitation, pero iba lang ang lebel niya ng critical thinking base sa output niya sa papel. Yey! Akala ko masyado lang ako idealistic.

A treat after day's work

I facilitated groupwork activities with some young women staying in a residential unit in Bataan. This was to prepare them to be cohesive for another big event that they'll be involved with the following week. My work here started at 4AM and ended at around 2PM. It wasn't that horrible because I like waking up and working early in the morning. The venue was like a cheap public-accessible resort with three swimming pools.

After a long day's work, I grabbed myself an ice cold Antonov, watch people basking in the sun and getting tan, uttered a short thank you to the One who led me to this kind of work, of helping people help themselves.

Life is beautiful.

Another day in detention center

One of the clients I had ,let's call him Jay*, didn't finish the diversion program his family court has given him. He never reported back to the rehabilitation center where he was placed, both by us and the court. He was supposed to finish the 6 month program in the rehab center. On his 30th day, he escaped. Tumakas, ika nga. Because of that, a warrant of arrest will be soon issued to Jay. And some minors that we have in the detention center learned about it.These minors knew that I helped in fast facilitation of diversion program of the minor. A rather defiant minor approached me and said, "Sir, were you not ashamed that the one you helped is not worthy of the help you gave? Tumakas siya. Hindi ba daw ako nahihiya sa ginawa ko?

I was shocked by the sudden and amusing question. It was really interesting. Why would I be ashamed in the first place? Did I do something wrong? From the last time I check, I wasn't the one who disobeyed the court order regarding the diversion program.  I was ready to be defensive but the curious side of me made me stay quiet for a few seconds. Then, instead of explaining myself, I probe further where his question was coming from.

Agos ng buhay

This is the visual representations of the lives the children in conflict with the law I'm helping out. The activity is called River of Life.

What they do is draw a river which represents their own time line. They will be giving unique characteristics of the river at different stages of their lives.

This technique in drawing allows me to initially see how children perceive their lives. Mapping of several significant life events (separation of parents, death of a love one, dropping out of school, a sister getting married, getting honors in school) can be distinctly identified.

The end is near

“Woman with Dead Child” (1903) by Kathe Kollwitz depicts one of the saddest events in the human experience—a mother saying goodbye to her deceased child. The etching is one of the many examples of Kollwitz’s pieces that address unfortunate situations such as poverty and early loss. Interestingly enough, Kollwitz used her own living son as the model for the young boy. Coincidently, Kollwitz would experience the actual loss of her son fifteen years later in World War I (NYU Literature, Arts, and Medicine Database

-----------
Here's something personal. I don't look at people's eyes when they wave goodbye.

Group work in the detention center

I was very nervous and hesitant to handle some children in conflict with the law for a group work. Nervous since I will not have the full control of who will join the group since it will be an open invitation to all youth in the detention center. Hesistant since I know that my knowledge and experience as a clinical social work practitioner will be challenged.

Now that the group is on it's third month and about to end, I have mixed emotions. I'd like to extend my time in the detention center and in effect extend the group work sessions. I have been looking forward to meetings as much as they do. It was only during these times that I don't have to exert outside force for the group work members to participate. They're initiating things on their own now. They are even taking charge on giving direction for the group itself. And I know that it is one of the signs that group work has already achieved its purpose. And that the external help coming from group work is coming its maturity to be terminated.

Head on the floor

Sometimes, I feel dumb about my decision to pursue M Social Work. I initially like the idea of an "organized helping process". I like systems. I like precision and hitting goals. And I think so far, the curriculum that I had gone through gave me the skills and competencies to do that. However, now that I am innovating a social work practice model and that things become academic and technical, I feel alienated from the discipline I fell inlove with. I wonder, in the data analysis, or even in plotting a flowchart of the so-called helping process, where can I show the human heart? Where can I put in the conceptual framework that I am doing right now, the "unscientific" concepts like compassion and forgiveness and hope?