Ika-12 ng Nobyembre

Ito yung eksena natin noong nakipagbreak ka.

Sa txt:

Ikaw: Usap tayo. Pwede ka mamaya? Lakad na lang tayo sa Track.

Ako: Sige. Kinakabahan ako. Makikipagbreak ka na ba?

Ikaw: Usap tayo mamaya. See you.

Ako: Walang smiley. Patay na.

Di ka na nagreply.

Kapag nag-aalala ako, pinagpapawisan ng biglaan ang mga palad ko. Bigla siyang nagiging parang sirang gripong nagtutubig. Malakas ang kabog ng dibdib ko habang nanlalamig naman ang mga talampakan ko. Medyo nanghihina ang tuhod ko at parang bigla akong nangalay at nawalan ng lakas.

Sa ganitong mga pagkakataon, kailangan ko ng posporo. Lighter lang ang meron ako sa bag. At alam kong hindi pwede palitan ng lighter ang posporo. Sa ganitong pagkakataon, ang tanging nakakapagpakalma lang sa akin ay amoy ng nasusunog na palito ng posporo.

Naghanap ako sa kaopisina ko.

Ako: Pahiram ng posporo. Meron ka?

Kaopisina: Wala e. eto lighter.

Ako: Meron ako niyan. Posporo kailangan ko.

Kaopisina: Anong pinagkaiba?!

23Pebrero

*makulimlim ang tono ng post na ito.

Nitong bagong taon, nagkayayaan kami ni Pugo na umakyat ng Baguio. Hindi pa kasi siya nakakapunta doon samantalang ako ay taon-taon umaakyat kasama ng pamilya ko tuwing tag-init. Napangako ko sa kanya na aakyat kami doon minsan. Ang pangakong yun ay highschool pa. Ako ay patapos na sa anim na taon kong masteral samantalang siya ay may apat nang mga anak.

Nagbigay ako ng iskedyul na pinakamaluwag ako. Okay lang daw siya sa mga araw na binanggit ko. Sa aming dalawa, ako ang career man. Umaakyat sa hagdan ng propesyon. Siya naman ay family man. Dumadami ang lahi at natututo sa buhay at bahay. Nung papalapit na ang iskedyul, tumambak ang trabaho ko sa opisina. Si Pugo naman ay namomoblema sa pambayad ng bill sa kuryente at tubig. Pinahiram ko muna siya. Nangako si Pugo na babayaran matapos ang dalawang linggo.

Sa madaling sabi, hindi kami natuloy sa Baguio. Mas lalong bumigat ang trabaho ko. At nakaligtaan na ni Pugo bayaran ang utang niya. 

Naisip ko lang isulat ito dahil may mga ilang blogger na nagkwento ng karanasan nila sa Baguio kasama ang mga kaibigan nila. May maganda din sana akong kwento kung natuloy 'yung gala namin ni Pugo.

May konting panghihinayang dahil malapit kong barkada si Pugo at matapos ang highschool ay nitong bagong taon lamang kami nagkita. Ang pagpunta sana sa Baguio ang bayad utang sa matagal naming di pagkikita. 

Si Pugo ay isa lamang sa mga malalapit kong kaibigan na hindi ko na masyadong nakakwentuhan at nakalakbay sa buhay. Ilan sa mga panghihinayang ko sa simula nang itinuon ko ang sarili para sa paglilingkod. Mas naging abala akong tumugon sa pangangailangan ng trabaho at nagkaroon na lamang ng konti o halos wala na ngang oras sa mga personal na bagay.

Napapaisip ako ngayon dahil ikatlong linggo na nagtatrabaho ako kapag weekend. At dapat sana may lakad ako sa labas kasama ng kaibigan o kaya nagpapahinga. Pero may mga tinatapos akong report at naghahanda sa mga pagpupulong sa Lunes. 

Noong una, nakikita ko lang itong maliit na sakripisyong personal para sa kabutihan ng nakararami. Pero nitong huli, hindi ko alam kung hanggang saan ang pwede ko iusad dahil nawawalan na ako ng kasiyahan at paliwanag na may saysay sa kung nasan ako ngayon at ano ang ginagawa ko. 

Para sa materyalistikong mundo, maganda ang posisyon ko ngayon sa trabaho. At bihira para sa mga ka-edad ko ang nasa ganitong larangan ng administratibong gawain. Prestihiyosong pakinggan. Gayunpaman, may parang nakakaligtaan punan itong trabaho na mahalaga. Pero di ko mapaliwanag. 

Baka ganun. O kulang lang ako sa karomansa ngayon, isang bagay na lalamang si Pugo sa akin.

Laro

Ganito ang naging usapan namin sa text.

Hi!

Bakit nag-hi ka bigla?

Hmmmmm. Wala naman.

Okay.

Kumusta ka?

Okay lang. Ikaw?

Naisip lang kita nung bumili ako ng toothpaste.

Ha? Bakit?

Life is a highway

For the past thirteen days, I've been gathering info about the division's accomplishments. The new Boss asked all heads to give an annual report for the past year, something that hasn't been done for more than five years.

The Boss wanted to base this year's plan on solid information. It's a very wise move --making informed decisions. However, because it has not been done for more than three years, records are very much elusive to find, specifically that of my division. Perking up our databank system is something that I have to iron out, as ze head.

Before I step in this administrative role, my life has been more quiet and simple. My problems revolved on how to make my work efficient and effective. And fun. And enjoyable. Now that I'm wearing another hat, I have to think not just about myself but also of others who are under my turf, even the system and the facilities. I have to ensure that present operation runs smoothly. And also think of ways on how to take care of the future of the everyone (and everything) under me.

You see, planning is not my craft. Mostly, I live in the present. Sometimes, I'm stuck in the past. Future is something I know exist but don't mind. I let it unfold. But now that I'm in the administrative position, I'm pushed to think not on how I preferred or how I naturally operate.

Di sinasadyang pagkikita

Habang bumibili ng secondhand book, napansin ko na nandoon ka rin. Mas nakakailang ang di natin pagpapansinan kaya sinimulan kong batiin ka. Bumati ka rin. Tapos bigla na lang tayong natahimik. Dahil walang masabi sa isa't isa.

Gusto mo kumain? tanong mo.

Akala mo siguro tatanggi ako. Pero wala naman kasi akong gagawin ng Lunes ng gabi kaya sinabi ko, Oo.

Binayaran ko ang ika labing apat kong kopya ng Love in the Time of Cholera ni Gabriel Garcia Marquez.

Napansin mo ang libro. Ngumiti ka at sinabing, Pilit mo pa rin palang sinasalba ang librong yan sa mga thrift store.

Ngumisi lang ako. Pero sa loob ko, nagulat akong natatandaan mo pa rin ang panata ko kay Marquez, patron ng mahabang litanya ng pag-ibig.

Dear blog,

I miss you.
So much.

Overthinker Palaboy