Enjoy The Ridleys on Spotify

Finally, The Ridleys, is on spotify. What an early Christmas gift!

Check out their Prodigals song. This song reminds me of the parable of the prodigal son in the gospel of Luke. However, instead of narrating the story using the perspective of the lovingly anticipating father, the song uses the perspective of the son. On his prodigal journey.

Whenever I hear the song, I can strongly taste the rebellion and bliss in its perky kind of melody.

Enjoy!

From south to north

Ito yung binabasa ko habang nasa Ifugao ako at humihigop ng highland coffee. Ang trip sa Ifugao ay treat sa sarili matapos ang mabigat na trabaho ko sa Cotabato City.

Kanina sa MRT

Gusto sana kitang isayaw kanina
matapos mo akong samahan 
bumili ng mga bulaklak na iaalay
sa biglang namatay na kaibigan.

Alam mo kung gaano nakapanlulumo
ang balita ng kanyang biglang pagpanaw
at kung paanong mahalaga siyang tao
na nakasaksi ng buhay kolehiyo ko dito sa lungsod.

Gusto sana kitang isayaw kanina
kahit pagod na pagod ako
sa ilang araw na pagdadalamhati
sa sinapit ng kaibigan.

Gusto sana kitang isayaw kanina
habang pinapatugtog ng ale
na katabi ko at katabi mo
ang Tadhana ng Up Dharma Down.

23Pebrero

*makulimlim ang tono ng post na ito.

Nitong bagong taon, nagkayayaan kami ni Pugo na umakyat ng Baguio. Hindi pa kasi siya nakakapunta doon samantalang ako ay taon-taon umaakyat kasama ng pamilya ko tuwing tag-init. Napangako ko sa kanya na aakyat kami doon minsan. Ang pangakong yun ay highschool pa. Ako ay patapos na sa anim na taon kong masteral samantalang siya ay may apat nang mga anak.

Nagbigay ako ng iskedyul na pinakamaluwag ako. Okay lang daw siya sa mga araw na binanggit ko. Sa aming dalawa, ako ang career man. Umaakyat sa hagdan ng propesyon. Siya naman ay family man. Dumadami ang lahi at natututo sa buhay at bahay. Nung papalapit na ang iskedyul, tumambak ang trabaho ko sa opisina. Si Pugo naman ay namomoblema sa pambayad ng bill sa kuryente at tubig. Pinahiram ko muna siya. Nangako si Pugo na babayaran matapos ang dalawang linggo.

Sa madaling sabi, hindi kami natuloy sa Baguio. Mas lalong bumigat ang trabaho ko. At nakaligtaan na ni Pugo bayaran ang utang niya. 

Naisip ko lang isulat ito dahil may mga ilang blogger na nagkwento ng karanasan nila sa Baguio kasama ang mga kaibigan nila. May maganda din sana akong kwento kung natuloy 'yung gala namin ni Pugo.

May konting panghihinayang dahil malapit kong barkada si Pugo at matapos ang highschool ay nitong bagong taon lamang kami nagkita. Ang pagpunta sana sa Baguio ang bayad utang sa matagal naming di pagkikita. 

Si Pugo ay isa lamang sa mga malalapit kong kaibigan na hindi ko na masyadong nakakwentuhan at nakalakbay sa buhay. Ilan sa mga panghihinayang ko sa simula nang itinuon ko ang sarili para sa paglilingkod. Mas naging abala akong tumugon sa pangangailangan ng trabaho at nagkaroon na lamang ng konti o halos wala na ngang oras sa mga personal na bagay.

Napapaisip ako ngayon dahil ikatlong linggo na nagtatrabaho ako kapag weekend. At dapat sana may lakad ako sa labas kasama ng kaibigan o kaya nagpapahinga. Pero may mga tinatapos akong report at naghahanda sa mga pagpupulong sa Lunes. 

Noong una, nakikita ko lang itong maliit na sakripisyong personal para sa kabutihan ng nakararami. Pero nitong huli, hindi ko alam kung hanggang saan ang pwede ko iusad dahil nawawalan na ako ng kasiyahan at paliwanag na may saysay sa kung nasan ako ngayon at ano ang ginagawa ko. 

Para sa materyalistikong mundo, maganda ang posisyon ko ngayon sa trabaho. At bihira para sa mga ka-edad ko ang nasa ganitong larangan ng administratibong gawain. Prestihiyosong pakinggan. Gayunpaman, may parang nakakaligtaan punan itong trabaho na mahalaga. Pero di ko mapaliwanag. 

Baka ganun. O kulang lang ako sa karomansa ngayon, isang bagay na lalamang si Pugo sa akin.

Masama sa pakiramdam ang nabibitin

Baka nga hindi na tayo mag-usap, sabi mo sa akin habang nakasakay tayo sa jeep at binabagtas ang kahabaan ng Aurora.

...

...

Bago ang eksenang iyon, niyaya mo ako mamasyal sa Cubao Ex para tingnan kung nandun pa yung vinyl records ng Lady Antebellum na pinatago mo kay Manong Ed. Sabi niya, hanggang sa susunod na buwan niya na lang iyon itatago. At kapag hindi mo pa nabili, ilalagay na niya ulit sa showcase cabinet para sa iba. Seryoso ang pagbabanta ni Manong Ed. Kaibigan mo siya pero kelangan niya rin ng pera. Sinagot mo siya ng, Naiintindihan ko Manong, sabay tingin sa akin upang yayain na ako lumabas ng record store. 

Medyo malungkot ako. Hawakan mo nga ang kamay ko habang nandito pa tayo sa Cubao, utos mo sa akin habang papalayo na tayo sa Cubao Ex. Pilitin mo ako, sabi ko. Tumawa ka ng malakas bago sinabing, Ulol!

Tahimik tayong naglalakad. Halos kinse pulgada ang layo sa bawat isa. Hindi magkahawak kamay. Hindi ako makapagsalita kasi may iniisip ako patungkol sayo. Binasag mo ang katahimikan.

Kaarawan sa singapore

Sabay pag-inom ng serbesang Kirin sa aking kaarawan, pinakakilala mo sa akin ang boyfriend mo sa Singapore. Malaki ang ngiti mo. Kaya nagbigay din ako ng malaking ngiti para sayo.

Nakipagkamay sa akin ang lalaki. Hindi siya makatingin ng diretso sa mata. Baka naikwento mo ang kabuuan ng pagkakaibigan natin. Pati na rin ang panliligaw ko sa iyo noon. At ang pambabasted mo. At ang pagiging matalik nating magkaibigan matapos. Kaya naiilang siyang tumingin sa akin ng direkta.

Masaya na rin ako na kasama siya sa hapunan. At nakita siya ng personal. Mas gwapo at mas matangkad sa akin. Pero di hamak na mas buo ang loob ko. Sa pakikipagkwentuhan sa kanya, alam kong mas matalino din ako. Yun nga lang, alam ko na isang daang porsyento na siya ang mas mahal mo.

Beatbox for Singapore Trip Lah

I'll be off to Singapore in a while. Last night, I realize I don't have enough boxer shorts so I had my last minute laundry. Haha.

I made a music playlist for my overseas trip. These are included:

• 1904 by Benjamin Francis Leftwich
• Awake my Soul by Mumford and Sons
• Alpha Shallows by Laura Marling 
• Blood Brothers by Iron Maiden
• Both Sides Now by Joni Mitchell
• Box of Stones by Benjamin Francis Leftwich
• The Cave by Mumford and Sons
• Fear of the Dark by Iron Maiden
• Here Comes the Flood by Peter Gabriel 
• Home by Phillip Phillips
• Holding Out for a Hero by Ella Mae Bowen
• Lego House by Ed Sheeran

Kwentuhan.

Sabi sa akin ni Manong taxi driver, "Ser, payuhan niyo nga ako. Lima na ang anak ko. Hindi marunong si Misis magfamily planning. Kinakalimutan niya ang pag-inom ng pills. Ako pa bang galing byahe ang mag-iisip noon?"

Ang sabi ko, "Manong, ang pagbuo ng bata ay trabaho ng dalawa. Hindi nakaatang kay misis lang ang contraceptive. Alangang sa ligaya ka lang ser? "

Mahirap ang buhay ngayon. Mahirap din maging responsableng ama at asawa. Hindi ako mamumudmod ng condom dahil hindi ko responsibilidad ang pagbili noon sa mga nag-eenjoy sa seks. Pero pwede ako makipagkwentuhan sa lebel ng sino mang tao para talakayin ang responsableng seks at responsableng pagpapamilya.

Sa Cubao Expo makakakita ng vinyl records, rakstar na mga libro at overpriced na cookie

May exchange gift ang mga faculti sa departamento namin. Mamaya ang Christmas Party. Kahapon ng gabi lang ako nakabili ng regalo sa nabunot kong pangalan na bibigyan ng regalo. Ang sitwasyon ko ay ganito, humiling ang faculti na ito ng vinyl records. Oo ayun yung plaka na itim na pinapatugtog nung mga tao sa una.

Kaya naman halos kinabahan ako sa paghahanap ng ganoong mga plaka. Nakakita ako sa Cubao Expo, doon sa malapit sa Alimall. Sa Cubao Expo makikita ang mga thrift stores, bentahan ng mga sapatos na gawang Marikina, pati na ang mga mahusay na pinagpilian na mga nobela at nonfiction na mga aklat.

Kumuha ako ng tatlong vinyl records. Una ay yung Ruby, ruby (kay Gato Barbieri). Pangalawa ay A.M. (ng The Plunketts). Yung huli ay Caliente! (ni Gato Barbieri ulit). Masaya ako sa mga jazz album na napili ko. Ang alam ko kasi ay mahilig sa jazz music yung co-faculti ko na yun.

Nagustuhan ko yung karanasan hanapin ang vinyl records. Mahirap. At lalagyan talaga ng effort. Pero okay ang karanasan sa paghahanap. Pati na rin ang proseso ng pagpili ng records. 

Bumuburgis ulit ako.

Nitong nakaraang araw, pumunta ako sa Splendido (Tagaytay) kasama ang ilang barkada. Member doon ang isang kaibigan kaya kasama ako (na isang mapagpanggap na mayaman) sa pag-enjoy ng mga amenities.

May basketball court, tennis court at badminton court sila. May swimming pool din na 4feet lang ang lalim kaya hindi ako lumangoy. Saka sa Tagaytay yun so malamig talaga. Yung mga barkada ko lang na sabik sa tubig ang naligo. Ang inenjoy ko e yung bowling. Kumpara sa Kamaynilaan, P100 per game lang dito kaya inenjoy ko talaga. Mababait yung mga nag-aassist. Palagay ko bihira lang kasi magkabisita sila. Kaya sobrang asikaso nung may nagbowling.

Pasintabi. Wala munang social relevance ang post nato.

Kirin beer

Kirin Ichiban. Yan ang kompletong pangalan. Natikman ko nung kumain ako sa Kimono Ken sa Morato nung gabi na nakipagsapalaran ako sa warehouse sale ng National Bookstore sa may Quezon Avenue.

Ayan ang beer na swabe ang lasa, mas magaan pa sa malabnaw na San Miguel Light. Di katulad ng Red Horse natin, ang Kirin Ichiban ay walang sipa. Kung tutuusin, ito ang beer na mala-tubig. Hustong kapareha kung marami ang nakain na sushi na nasawsaw sa sauce na maraming wasabi.

Hindi ko siya irerekomenda sa mga naghahanap ng malalim na karansan ng serbesa. Ito yung tipong gagamitin mong pangbanlaw kapag masyado nang nagkakasiyahan ang mga tao at ayaw mong may mga lasing na nagwawala sa selebrasyon.

Fishery geeks storm Oyster Bay

B3 at ang pinakagwapong Palaboy

One thing that prolly made connection between me and B3 is that we had common grounds on formal fishery education. He finished his bachelors degree in Fisheries while I went to a fishery school when I was in high school.

I remember we had a handful talk about jigger (used to catch pusit), pante (a local fishnet) and our share of opinions on the strengths and loopholes of RA 8550. B1, who was just a friend to B3 that time would roll her eyes hearing our enthusiasm on brackish water fish discussion.

We are the fishery geeks.

So when I went to Cebu last week, B3 brought me to Oyster Bay Seafood Restaurant, not because of good food but because of live sharks! Not one but three, swimming on the side of the restaurant "front yard". Imagine my big grin seeing the sharks! Here's a picture from a blog site promoting Cebu City.

Meeting B1 at B3

Sojo bottle and puso (rice wrapped in weaved banana leaves).

Delayed ang flight ko ng isang oras. Syempre pa, Cebu Pacific. Kaya ayon gawa na lang ako ng mga narrative report na kelangan sa trabaho.

May nakasabay pala ako na hot chick. Katabi ko sa eroplano. Tapos nginitian ako. Hehe. kilig lang. Parang yung pagnatatapos umihi.

Tapos pag dating ko, nandun sina B1 at B3. Yung mag-asawang kaibigan na hosts ko dito sa Cebu. Isasabay dapat namin yung hot chick. Kaya lang mukhang mataray daw.

Ayun, dinala ako sa kainan na ihaw-ihaw. Ang kanin nila ay nakabalot sa saging. Ang tawag nila ay puso. (Binibigkas na walang impit sa dulo.) At dahil madaming koreano pala dito, may available na sojo. Ayun, ako lang ang lumuglog. Masaya ang unang gabi.

Bubuwelo ng bahagya

If only I can taste the sunset in Cebu, I know it will taste something like this. I'm just so looking forward to spend the entire week in Cebu with some good friends I have since college days.

I don't think I'll be able to do much like Ser Will's narrative of Cebu experience. (Aba, umi-english ako! Wihi! Balik Filipino. Di kakayanin na panindigan.) Ibang lebel naman kasi ang galing ni Ser Will *luhod, yuko at samba*. Baka nga wala talaga akong makwento sa inyo.

Rice serving ng betnam

I love my Vietnam carinderia food experience.

Oo, sa tabi-tabi lang talaga ako kumakain. Bakit ba, e mura siya. Usually, pinupuntahan ko yung mga kainan malapit sa mga eskwelahan. Mura kasi dun for sure. Saka alam kong everyday food ng mga locals.Immersion talaga sa food culture.

Panalo ang serving nila ng rice, o extra rice. O extra, extra rice. Laging may tomato and lettuce. Magandang tingnan, makulay ang pagkain. Plus point din kasi magulay ako na nilalang. At palagay ko ay kalabaw ako sa dati kong buhay.

Purposeless update.

Random lang. Para maki-bandwagon. Madami ang nag-rarandom update sa blog hopping ko kanina. Hihi. Sasali lang.

1. Yang larawan na yan ang unang nobela ni Sylvia Plath na nabasa ko. Ayan ang unang akda na naencounter ko sa kanya. Grabe ang pagiging twisted niya. Habang binabasa ko yung libro, may pakiramdam ako na may kakaiba sa pag-uutak tong writer nato. Ayan, salamat kay google, nalaman kong nagpakamatay siya. At hindi siya kagulat-gulat dahil may foreshadowing siya sa kanyang pagpapatiwakal sa akda niya. Nga pala, siya ay mas kilala bilang manunula kesa nobelista.

2. Naligo ako sa ulan kagabi. At naglunoy sa baha. Hahaha. Masaya lang. Buhay bata ulit.

3. Nakipagmeet ako sa kaibigang doktora at sa isang bagong kaibigan na instraktor din sa unibersidad. Masaya lang na may nakausap na mga mas matanda sa akin na alam ang konteksto ko sa unibersidad. In-assure lang ako na normal pa ako. At normal pa ang karanasan ko.

4. Pakiramdam ko lang may tampo sa akin ang nanay ko. Hindi pa siya kompirma pero parang ganun ang pakiramdam ko. Plano ko siyang tawagan bukas.

5. May binigyan ako ng 96% sa critical essay na requirement ng mga estudyante ko sa kolehiyo. Nung una nangangamba ako na parang hindi realistiko ang pamantayan ko sa paggragrado pero voila, may mga estudyante na mahusay na nagbigal ng krtikal na pag-analisa sa napili nilang journal article tungkol sa pamilya. Kung tutuusin, bibo naman ang batang ito sa recitation, pero iba lang ang lebel niya ng critical thinking base sa output niya sa papel. Yey! Akala ko masyado lang ako idealistic.

Ralph Waldo Emerson said

I like the silent church before the service begins, better than any preaching."


Most of the time, when I try to ponder about life and problem, I go to quiet places. And most of the time, I find solitude best in churches, without mass or services.

Remember your grade school fieldtrips?

Happy prompt: Go on a fieldtrip
like grade school kids.
Put on the specs of wonders
and innocence
and enjoy wherever you are going.
Sing songs along the way.
Eat food from street carts and stalls.
Smile as often as possible.
And say thank you to strangers
who show kindness.

Masarap na kaibigan ang propesyonal na gala

Masarap kaibigan ang mga byahero. Kapag nahuli ka sa takdang kitaan ninyo, alam ng mga byahero na ang pagkaligaw ay natural na pangyayari. Mas mahaba ang pang-unawa at pasensiya nila sapagkat alam nila na ang proseso ng paglalakbay ay mas mahalaga kaysa sa destinasyon.

Masarap kaibigan ang mga manlalakbay. Hindi nila kelangan ng mga mamahaling regalo. Hindi importante ang mga kikay na gamit o mamahaling bag. Tanggap nila ang mga mumurahing byahe o kaya mga praktikal na bagay katulad ng alkohol, mosquito lotions, flashlight o abre lata. Hindi sila maarte.