Ex-teacher post

Iba yung bigat ng pagtuturo ng mga chikiting kumpara sa trabaho ko noon na mag-therapy ng mga kabataan sa kulungan. Big shift ng career pero nasa field pa rin naman ng child development. Tapos na ang isang school year. At lahat ng mga chikiting ko ay lilipat na ng big school. Graduating class kasi ang binigay sa akin na trabahuhin sa preschool ngayong taon nato.

At syempre, masayang masaya ako sa mga pinagdaanan namin kahit sobrang katakot-takot na bigat ng trabaho.

Mamimiss ko yang mga kwento nila tungkol sa pamilya nila, mapamasaya man o malungkot, saktong totoo, o kaya naman exagerrated. Border line nga ng pagbabalita at pagtsitsimis nila sa mga karanasang pampamilya.

 Mamimiss ko din na makita silang nagshe-share ng toys at books sa iba na nung una ay pahirapan kami kung paano ituturo ang konsepto ng pagbabahagi at pagbibigay sa panahon na napaka-egocentric nila.

Hindi ko pa natatasa ang semestre bilang estudyante

Kapag tinatanong ako sa amin kung kumusta na ako sa gradwadong klase ko, sinasabi ko na tesis na lang ako. Pero sa totoo, hindi ayun ang nakaenrol sa akin sa semestreng ito. At hindi ayon ang papel na ginagawa ko.

Kung pwedeng tunawin sa lupa ang lahat ng nangangamusta sa ginagawa kong papel, marami na silang nawawala. Hindi naman ako naiinsulto sa pangangamusta nila sa ginagawa kong requirement sa klase. Nakakapagod lang pakinggan ang sarili ko na magkwento ng topic na palagay ko hindi ganoon na ka-exciting kumpara sa kung paano ko ito pinapaliwanag sa iba. Marahil nawala na ang interes ko dahil ayoko na ngayon harapin ang requirement sa klase.

Noong nakaraan pang taon due ang papel na ginagawa ko. Pero hindi talaga siya madaling i-engkapsula sa papel at powerpoint slides. Alam na alam ko ang proseso ng paksa na sinsusubukan kong bigyan ng laman pero sadyang malayo lang siyang ipaliwanag pag nagsisimula na akong upuan siya para isulat.

At bigla ko tuloy napaisip kung para sa akademya ba talaga ako. Kasi kung titimbangin ko ang mga rason, mas gusto ko pa na nasa field at direktang nakikipamuhay sa mga tao at nakikidigma para sa social justice at human rights kesa sa nagsusulat at nagpapaliwanag ng mga teoryang nakapaloob sa mga ginawa kong gawaing panlipunan.

Isang taon na ang love-hate relationship na ito sa sinusulat ko. At nararapat na siyang wakasan dahil para na siyang pigsang masakit na isang taon ko nang hindi ginagamot. Mukhang nayayamot na rin ang adviser ko sa sinusulat kong ito dahil tuwing pumupunta ako sa kanya, wala akong napapakitang significant output.

Choke me harder.

Nagnanasa ang puso ko ng pag-uugatan.

Hinahanap ng isip ko ang kanyang mga pakpak.

Patawad.
I cannot bear their bickering.

Kwentuhan.

Sabi sa akin ni Manong taxi driver, "Ser, payuhan niyo nga ako. Lima na ang anak ko. Hindi marunong si Misis magfamily planning. Kinakalimutan niya ang pag-inom ng pills. Ako pa bang galing byahe ang mag-iisip noon?"

Ang sabi ko, "Manong, ang pagbuo ng bata ay trabaho ng dalawa. Hindi nakaatang kay misis lang ang contraceptive. Alangang sa ligaya ka lang ser? "

Mahirap ang buhay ngayon. Mahirap din maging responsableng ama at asawa. Hindi ako mamumudmod ng condom dahil hindi ko responsibilidad ang pagbili noon sa mga nag-eenjoy sa seks. Pero pwede ako makipagkwentuhan sa lebel ng sino mang tao para talakayin ang responsableng seks at responsableng pagpapamilya.

Wala pang mahal na araw pero uso na ang penitensiya.

Kinagulat ko ang pagtext mo sa akin kanina ng Magandang umaga. Una, hindi ka naggegeneric message. Pangalawa, hindi tayo in speaking terms. Pangatlo, bago ang numero ko. Bagamat hindi ko binura kung saan ka iko-contact, alam kong mahirap mong malaman ang numero ko.

Sinunod ko lang ang payo mo na magpatuloy sa buhay. Lumipat ako ng bahay. Binago ko ang numero ko. Wala na ang facebook account ko noon. Lumipat na rin ako ng trabaho.  Hindi madali ang mag overhaul ng buhay. Lalo na kung apat na buwan ay may bago ka ng kasintahan at sandamakmak ang larawan niyo sa fb at instagram kung saan tayo konektado. Kelangan talaga pilitin ang sarili na magtuloy ng buhay na wala ka.

Pagpapahalaga sa condominium ng mga lamang dagat

Nitong mga nakaraang araw, masyadong naging mabilis ang pangyayari sa (laboratory) preschool kung saan ako nagtuturo. Naging maganda kasi ang talakayan sa klase. May isa akong limang taong gulang na bata na nagbigay ng balita patungkol sa "ship na lumubog". Kinabukasan, nilinaw ng isa niyang kaklase na hindi iyon lumubog pero "hindi makaalis kasi na-stakkk". Tapos, pinangalanan na ng isa yung lugar, "Tubbataha reef yun". Sa ganitong usapan at balitaan sa preschool, napag-usapan na kung bakit naging balita siya na kelangan ibalita sa telebisyon.

Berso

ni Allan Popa

Alam kong hindi natin sinadya.
Hindi natin namalayan ang sandali
Ng ating pagbabago.

Pinagmasdan kong magliyab
Ang mga salitang nilagdaan mo sa mga liham
Hindi dahil nawalan sila ng kahulugan
Kundi dahil nanatili silang totoo,
Hindi tulad natin.