Hindi ko pa natatasa ang semestre bilang estudyante

Kapag tinatanong ako sa amin kung kumusta na ako sa gradwadong klase ko, sinasabi ko na tesis na lang ako. Pero sa totoo, hindi ayun ang nakaenrol sa akin sa semestreng ito. At hindi ayon ang papel na ginagawa ko.

Kung pwedeng tunawin sa lupa ang lahat ng nangangamusta sa ginagawa kong papel, marami na silang nawawala. Hindi naman ako naiinsulto sa pangangamusta nila sa ginagawa kong requirement sa klase. Nakakapagod lang pakinggan ang sarili ko na magkwento ng topic na palagay ko hindi ganoon na ka-exciting kumpara sa kung paano ko ito pinapaliwanag sa iba. Marahil nawala na ang interes ko dahil ayoko na ngayon harapin ang requirement sa klase.

Noong nakaraan pang taon due ang papel na ginagawa ko. Pero hindi talaga siya madaling i-engkapsula sa papel at powerpoint slides. Alam na alam ko ang proseso ng paksa na sinsusubukan kong bigyan ng laman pero sadyang malayo lang siyang ipaliwanag pag nagsisimula na akong upuan siya para isulat.

At bigla ko tuloy napaisip kung para sa akademya ba talaga ako. Kasi kung titimbangin ko ang mga rason, mas gusto ko pa na nasa field at direktang nakikipamuhay sa mga tao at nakikidigma para sa social justice at human rights kesa sa nagsusulat at nagpapaliwanag ng mga teoryang nakapaloob sa mga ginawa kong gawaing panlipunan.

Isang taon na ang love-hate relationship na ito sa sinusulat ko. At nararapat na siyang wakasan dahil para na siyang pigsang masakit na isang taon ko nang hindi ginagamot. Mukhang nayayamot na rin ang adviser ko sa sinusulat kong ito dahil tuwing pumupunta ako sa kanya, wala akong napapakitang significant output.

Sa Martes na yung huling pagpepresenta ko ng papel na kasama ng paliwanag kung bakit dapat bigyan ng atensyon ang lumulobong bilang ng mga bata sa kulungan at kung paanong ang papel na isang taon kung pilit sinusulat ay posibleng mag anak ng ibang output katulad ng mas akmang counseling technique sa ganitong mga bata, paggawa ng training module sa tutugon sa mga problemang kinakaharap ng mga bata, akmang family intervention sa pamilya ng mga bata sa kulungan at mismong pagdodokumento ng success rate/ impact assessment ng mga existing programa ng gobyerno sa pagrehabilitate ng mga bata na may kriminal na kaso.

Kung ang stress level ang pag-uusapan, ngayong malapit na ang deadline ko, alam kong hanggang ngala-ngala na siya. Kung nakakalagas talaga ng buhok ang bigat sa loob, baka hindi lang ako kalbo pero wala ng buhok sa kilikili at singit ko.

Oo, hindi na ito emo post. Rant shiz na ito. Napaka- existential. Iniimbitahan ko ang mga tagasunod ni Adler, Nietzsche at Rogers para himayhimayin ako. Baka sakaling mas magkaroon ng saysay ang mga teorya nila. At mas maintindihan ko ang realidad ko ngayon.

------------------------------------------------------

Tom Petty - I Won't Back Down

Powered by mp3soup.com

Sana lang mas madali ang sinasabi ni Tom Petty.