Ubas.

Mahilig ako sa ubas. Yung pinakapaborito ko yung maitim na maitim, matamis at walang buto. Ganung pagkain, okay nako.

Pero dahil maliit lang naman ang budget ko para sa burgis na pamumuhay, iyang ganyang ubas ang binili ko. May matamis at may maasim. Pero lasang lasa ang mapakla na aftertaste.

Nagdadala ako sa faculty room hanggat maari. May refrigerator kasi doon na parang sira ang thermostat. Kaya lumalamig ng todo ang ubas matapos ang tatlong oras na pagkakalagay doon. Hindi nagyeyelo pero halos nasa ganon ang temperatura.

Nakakatawa kasi nagkwekwento ako ngayon na parang kausap ko ang mga kaibigan kong blogero. Kaya lang dahil nakatago ito pansamantala, alam kong wala din naman makakabasa nito.

Eto ang afterthoughts, monologue version. Hindi masaya.

Bookshelf ni Palaboy

Ayan ang mga librong gamit ko ngayon sa pagtuturo ko sa kolehiyo. Nangangamba nga ako kasi mukhang dumadami ang mga librong kinukuha ko sa pagtuturo. Nasa unang taon pa lang ako s unibersidad. Pag nagkataon, baka may sarili na akong aklatan sa ikalima kong taon. Tamad kasi akong lumabas ng cubicle ko kapag nag-aaral at naghahanda ng lektyur. Kaya kumukuha ako ng sarili kong kopya ng mga librong kailangan ko.

Hindi syempre kasama diyan ang mga binili kong libro na fiction. Nasa bahay lang. Baka maging bundok ng libro ang espasyo ko pag sinama ko pa.

May "kontobersyal" diyan na libro na siyang laging napapansin ng mga estudyante at kaibigan bumibisita sa akin. Zoom, zoom na lang. Hahaha.

Pagkawala ng biglaan

Pasintabi sa mga kaibigang blogero.

Self-centered na post 2

Hindi ko matapos-tapos ang modelo ng programa na ginagawa ko para sa mga kabataan sa kulungan. Noong Abril ko pa sinimulan ito. Sa Martes ko na dapat ipakita sa adviser ko sa Masteral para mapulido para sa presentasyon sa Sabado. Mga clinical workers ang uupo na panel kaya hihimayin ang teorya at praktis sa modelo na kinakana ko.

Simple lang naman ang layunin ng programa na binubuo ko. Magkaroon ng rehabilitasyon ang mga bata at kabataang nangangailangan nito at hindi lamang bigyan ng parusa ang mga nagkasala. Ang paglabag sa batas, lalo na ng mga kabataan ay isang malalim na usapin ng kahirapan, karahasan, maling pagpapalaki ng magulang at kawalan ng panglipunang hustisya. Hindi ito basta-basta masusolusyunan ng pagkukulong o pagkundina sa kanila.

Ginagapang ko ang pagbuo ngayon ng konsepto ng counseling at psychotherapy. Buo na kasi ang konsepto ng service delivery ng case management. Kulang lang ang pagtugon sa pagbibigay ng therapeutic intervention.

Self-centered na post

Pagkatapos ng mahabahabang bakasyon, ramdam kaagad sa trabaho ang mga backlogs. Binawi  ng unibersidad ang mga pahinga at paghinga sa pamamagitan ng pagsalubong ng mga nagsusumigaw na mga nakabinbin na trabaho. Hindi ko tuloy masabi kung magpapasalamat ba ako sa pag-atras ng bahagya sa nakasanayang stress ng buhay manggagawa o hindi.

Pero bago pa ako tuluyang magreklamo sa aking trabaho na palagiang kong nakikita sa FB, blogsites at twitter accounts, magpapakita na lamang ako ng ilang larawan ng mga gusto kong ikwento. At gusto kong maalala kapag babalikan ang nakaraan. Tutal, masaya at kontento naman ako sa trabaho ko sa kabuuan.

Ang departamento namin ang nakatalagang gumawa ng parol na itatampok ng kolehiyo para sa taunang labanan at pagdiriwang sa unibersidad. Ang napag-usapang tema ng aming parol ay "Ang tibay ng tahanan ay tibay ng bayan." Ayan ay dahil espesyalisasyon ng mga tao sa kolehiyo ang ekonomiyang pantahanan lalo na ang pagtugon sa pang-araw-araw na pangangailangan ng pamilya.

Gawa ang parol na yan sa mga patapon na gamit at mga basura na mismo. Nilinis, hinabi at nilagyan siya ng ilaw kaya mukhang bago at maganda.

Ang makainuman ka

kasama ang isang malamig na pale pilsen
ay mas maaliwalas sa pakiramdam kesa sa amoy ng hinog na palay sa bukirin
o kaya naman ng amoy ng mga bagong buka na bulaklak ng mangga sa umaga
Mas kapanapanabik kesa sa paghihintay na lumubog ang araw sa dalampasigan
o pagpili ng mga pinakamaniningning na mga bituin sa hatinggabi.

Ang kwentuhan kasama ka  at ng isang boteng serbesa
ay mas masarap kaysa sa pinakamalasang embutidong manok sa pyestahan sa aming bayan
o kaya mas nakakapatid uhaw kesa sa tubig mula sa pinakabatang niyog sa may kapatagan.

Mas nanaisin ko na kasama ka ngayon
Kesa manalo ako sa Palanca
O kaya mabigyan ng pagkakataon na humigop ng espresso ng Italya.
Hindi ko ipagpapalit ang pagkakataon na ito
Sa alin mang ganda ng pagkakataon na libutin ang mundo,
pati na ang pagsilip sa mga sinaunang gusali sa Gresya.