Self-centered na post 2

Hindi ko matapos-tapos ang modelo ng programa na ginagawa ko para sa mga kabataan sa kulungan. Noong Abril ko pa sinimulan ito. Sa Martes ko na dapat ipakita sa adviser ko sa Masteral para mapulido para sa presentasyon sa Sabado. Mga clinical workers ang uupo na panel kaya hihimayin ang teorya at praktis sa modelo na kinakana ko.

Simple lang naman ang layunin ng programa na binubuo ko. Magkaroon ng rehabilitasyon ang mga bata at kabataang nangangailangan nito at hindi lamang bigyan ng parusa ang mga nagkasala. Ang paglabag sa batas, lalo na ng mga kabataan ay isang malalim na usapin ng kahirapan, karahasan, maling pagpapalaki ng magulang at kawalan ng panglipunang hustisya. Hindi ito basta-basta masusolusyunan ng pagkukulong o pagkundina sa kanila.

Ginagapang ko ang pagbuo ngayon ng konsepto ng counseling at psychotherapy. Buo na kasi ang konsepto ng service delivery ng case management. Kulang lang ang pagtugon sa pagbibigay ng therapeutic intervention.

At mukhang nangangailangang lumabas ako ng kwarto at magtrabaho sa ibang lugar para bumuhos ang ideya.

Sa kabilang banda...

Sa Biyernes na ang uang pagsusulit sa semestre ng mga bagets na tinuturuan ko ng kurso patungkol sa relasyon sa pamilya. Ang exam ay patungkol sa mga teorya sa pag-intindi sa pamilya, pati na rin ang mga teorya na may kinalaman sa pag-ibig,

Hindi ko pa buo ang pagsusulit. Nasa ikatlong rebisyon na ang ginawa ko. Yung unang draft, masyadong mahirap. Nung binago ko, masyadong madali. Ang hangad ko ay hindi sila mahirapan o madalian pero makita at masuma ko bilang guro kong nasa anong lebel na ang pagkakaintindi nila sa teorya ng tinalakay sa klase. Nasa ikatlong taon na sa kolehiyo ang karamihan sa mga estudyante ko kaya dapat mas malalim na ang kritikal na pagtingin nila sa mga bagay-bagay.

At bago ko malimutan...

Malapit ng mag-isang taon simula ng inubos ko sa pagdokumento ng buhay ko sa espasyong ito. Habang tinitingnan ko ang mga nakaraang mga sinulat, iniisip kong burahin na ang espasyong ito. Nakakahiya.