From south to north

Ito yung binabasa ko habang nasa Ifugao ako at humihigop ng highland coffee. Ang trip sa Ifugao ay treat sa sarili matapos ang mabigat na trabaho ko sa Cotabato City.

Isang attempt sa student-centered na approach sa klase sa kolehiyo

Matagal na rin ako hindi nakapagkwento ng buhay guro ko kaya ito na.

Iniba ko ang atake sa klase sa taong ito sa mga bagets. Nung nakaraang taon kasi, bago magpasukan, binuo ko na ang silabus. Kompleto na doon kung ano ang mga paksa na tatalakayin, pati na rin ang mga requirements na ipapasa nila, pati mga deadlines. Kasama na rin sa silabus ko kung paano ikakalkula ang kanilang magiging final grade. Noong nakaraang taon, handa na lahat pati mga reading assignments nila. Pakiramdam ko, para akong may digmaan na inihanda ko na lahat ng bala. Pakiramdam ko last year, ready na ready ako bilang responsableng guro.

Pero itong taon na ito, naghanda ako ng silabus pero kasama ko ang mga bagets sa pagbuo ng kung paano tatakbo ang semestre. Binigyan ko sila ng overview ng klase, sinabi ko sa kanila yung objectives namin sa semestreng yun. Pero pinakinggan ko sila sa kung paano namin gusto patakbuhin ang klase. Nag-usap din kami kung paano ang pinakamainam na paraan para makita kung may natutunan sila sa klase namin. Sa taong ito, hindi kami nakakahon lamang sa eksam bilang batayan ng grado. May mga suwestiyon sila na di ko naisip na palagay ko mas magiging mabisa ang pagtatasa ng kanilang bagong kaalaman.

Dahil ganyan ang atake sa klase, ngayon lang din ako nag-aayos ng reading requirements namin. At kasama ko ang mga bagets maghanap ng journal articles na palagay nila ay magagamit namin sa diskusyon.

Sa taong ito, ang pangarap ko ay hindi sila maging magaling sa pagmemorya ng mga konsepto pero maging kritikal sila sa pagsipat ng mga nangyayari sa mga bata, pamilya at lipunan. Gusto ko maging uncomfortable sila sa alam nila. At makita nila na "The more they learn, the less they know." At mas magiging interesado sila mag-aral at magsaliksik. At patuloy sila magtanong at aktibong maghanap ng sagot.

Death of a relationship.

Alam mo naman na hindi ko kayang magsinungaling sayo. Kasama ng pagtatapat ko ng pag-ibig  ang pangako na kailanman ay laging katotohanan ang sasabihin ko sayo.

Ikaw: May forever ba?

Ako: Hindi ko alam. Di ko pa nga nararanasan ang lifetime, sa forever pa kaya?

Ikaw: May chance ba tayo sa forever?

Ako: Gusto ko sana sagutin ng oo. Pero hindi ko alam.

-------------------------------

Matapos ang tatlong araw, hindi ka na nagpakita. Ikaw na ang nagtuldok sa tanong mo patungkol sa forever.

That short instagram conversation a day ago*

Nag-upload ako ng picture ng isang basong taho nitong nakaraang araw sa Instagram. Sa kanan ay kamay ko. Sa kaliwa ay kamay mo. Sabi ko sa caption, "Kahit paborito ko ang taho, hindi ko ipagpapalit ang chance na mahawakan ang kamay mo, kesa ang araw-araw na kumain ng taho na wala ka sa piling ko."

"Uy, ang cheesy," comment mo.

Tapos sa hindi inaasahan na pagkakataon, naglike ng photo ang ex ko.

Nagsend ka ng message sa akin sa phone, "Mukhang type din nung ex mong mahilig sa gray na kulay ng kuko ang taho."

Nagreply ako, "Di ko na type ang gray fingernails. Isa lang ang tinitibok ng puso ko, ayan ay yung babaeng hindi nalalagay ng kahit anong kolorete sa kuko :P"

"Sira ka!" text back mo. Palagay ko natuwa ka dahil napansin ko ang maliit na detalye na hindi ka kailanman naglagay ng nail polish. Kahit noong college students pa tayo.

Ayan ang gusto ko sayo. Konting papansin lang pero hindi mina-magnify ang maliit na isyu. Mukhang matapos ang matagal kong paghihintay ay magkakaroon ulit ako ng pagkakataon na ma-enjoy ang isang mahabahaba at masayang relasyon.