Mouthful purchase from UPLB

From Quezon City, I was supposed to go directly to Lumban to get my piña callado barong for a work event this July. But circumstances made me visit the 60th anniversary of UPLB CIDL.  It was where I saw this, ehem, mouthful pottery. 

The seller said that she got the pot from Region 3. The seller took time to color the pots she ordered, a hobby during the COVID-19 pandemic, which in the post-pandemic then turned into a small business. 

It's ugly and enticing. Despite the hassle of bringing it back to Quezon City as a hardcore bus commuter, I can't turn down the enticing 50% off from its original price. 

So yeah, cheers to purchasing an unneeded item just because it's despicable and ugly and enticing. 

March 1 return to work

This March, a lot of us has been called back to physically report to work. Despite the slow rollout of vaccine and the continuous threat of being infected by Covid-19 virus, the government has started encouraging the return to usual mode of work because our economy has suffered a lot. It is as if, economy is a vital, living, precious being that outweighs the value of human lives. 

For more than nine months, I have struggled adjusting to the online mode of office and administrative work, heavily depending on my own effort to look for ways to get a stable internet connection in a very rural and agricultural area where I was stocked since the first lockdown. I was tagged as a locally stranded individual (LSI) in a barangay in Laguna, away from my friends and workmates, displaced from my home in Quezon City. 

Like any responsible employee, I developed a system to ensure that the company where I am employed is able to still get the deliverables it expects of me. My mental wellbeing suffered as well as my physical health. Being restricted of any movements outside my residence, I stay in my work space from 7AM to almost 12 midnight. Workload has tripled as everyone is trying to migrate to distant mode of transaction. 

I have a better grasp of my work by February 2021 only to find out that I need to go back to the old way of work starting March. I have wished for so long for the day that I will go back to the pre-pandemic working system. But now that this wish was granted, I am surprised that I am very hesitant and doubtful if I can survive another wave of adjustments. 

I have been regularly seeing my doctor and the meds given to me has helped me rest my mind and not overthink and worry. And I don't want to go to another downward spiral because of another abrupt adjustment. 

Oh Lord. Have mercy. 

Dorm 11 (M4ñ4nit4 Party)

Naalala kita ngayon habang naglalakad ako papuntang Quezon Hall dala ang plakard na "Please don't call me terorista. Mas preferred ko na tawagin akong Mahal ko or Bebe ko."

Sigurado ako na sa muli nating pagkikita, pagdidiskursuhan natin na ang witty line na yan ay walang masyadong social relevance. Pero idedepensa ko na hindi kailangan na sell out or hardcore ang linya para maging relevant sa panahon ngayon. Etcetera, etcetera.

Pero kahit himay-himayin natin ang plakard ko, sa huli, magiging proud ka sa akin. Dahil humanay ako sa mga walang boses, mga kaibigan ng pinaslang, inapi at walang kapangyarihan.

Sa huli nating kitaan sa Sarah's, pinagdasal ko na sana ingatan at proteksyonan ka ng Diyos. Kanina, naisip ko na maging sagot ako sa panalangin ko sa pamamagitan ng pagiging kinatawan mo dito sa Kalakhang Maynila.

Isisigaw ko muna kaibigan ang gusto mo isigaw. Ako muna ang bahala sa dapat na attendance mo sa Diliman.

受伤了

1. 

Dose na taon na simula ng maging magkakilala kami ni Ben. Bagong salta siya sa unibersidad bilang freshie. At na-assign ako na buddy niya sa student organization. Ako yung naging kuya-kuyahan niya at tumulong sa mga adjustments niya. 

2. 

Kagabi. Malaki ang buwan. Bilog na bilog pa. Nagpapahinga ako sa terrace noon matapos ang mahaba-habang araw sa work from home na setup.

Kumusta ka na, Kuya? Tanong mo sa akin sa text. 

Sino to? Number lang. Walang pangalan sa cellphone ko. 

Si Ben to. 

Ayos lang ako, Ben. Kumusta? Yan ang reply ko

Matagal na tayong di nag-uusap... Kita tayo? 

Pinag-iisipan ko yung paano ako tatanggi. Nagreply na lang ako na, Tambak ako sa trabaho nitong linggong ito, Ben. Next time. 

Ah sige. Gusto ko sana makipag-ayos. 

Di na ako nagreply. 

3. 

Kakabreak up lang namin ni Jen noon. Horrible yung break up. Unang pagpusta ko yun sa pag-ibig matapos ang mahaba-habang panahon. E ayoko sana bumitiw kahit kumakalas na siya. 

Kaya halos isang buwan din yun na iyak, galit, panunuyo. Tapos marereject o hindi ulit ako papansinin ni Jen. Tapos iiyak ulit ako, tapos magagalit. Tapos manunuyo. 

Hindi naman ako magaling sa pag-ibig pero sinubukan ko noon na isalba yung nalulunod na namin na relasyon. Buo yun. Buong effort.

4. 

Sakit ng pag-iwas at di niya pagpansin. Sobrang sakit, Ben. 

Si Ben lang ang kakwentuhan ko noon kasi iniiwasan ko na makipagkwentuhan sa iba kong barkada na sinabihan akong talo na ang case namin ni Jen.

Kuya, dito lang ako. Isang yaya lang ako ng inuman.

5.

Two years din siguro bago ako nakamove on kay Jen. 

6. 

Nalaman ko na sa two years na nag-struggle pa rin ako sa break up namin ni Jen, naging sila ni Ben. Hindi rin sila nagtagal. Pero naging sila. 

7. 

Gusto ko lang sana magrelax matapos ang mahabang araw. Hindi ako masaya sa setup ng trabaho. Tapos nagtext ka.

Buntong hininga.

Sa puntod ni Angkong, eight years ago pinakilala kita.

Sa puntod ni Angkong, five years ago, binulong ko kay Angkong na sa sayang dahil akala ko ikaw na ang habang buhay.

Kaninang umaga, sa puntod ni Angkong, sinabi ko na mukhang tatanda na akong binata.

Panaginip noong June 20 ng madaling araw

May panaginip ulit ako. This time, kasama si Heart Evangelista. Siya daw yung driver ko sa tricycle.

Siya daw pumilit sa akin na magtricycle na lang kesa maghabalhabal. So yes, probinsiya ang setting.

Dorm 10 (Sarah's)

Matapos ang limang bote ng pale pilsen at isang tuna sisig sa Sarah's, dumating ka. Tinanong mo kung kanina pa ako. Sabi ko, hindi naman.

Ngayon ko lang napansin na sunog na sunog na 'yung balat mo. Hindi na makita ang senyales ng mestiso mong genes na pamana ng tatay ng lolo mong may malawak na lupain sa Pangasinan. 

Buti naghintay ka, sabi mo. 

Buti nakarating ka, sabi ko. 

Nalaman kong namundok ka. Napansin ko na pinatanda ka na nang karanasan at ng bagong buhay mo. Biniro pa kita na sayang ang Likas Papaya soap na gamit mo noon. Tumawa ka lang at sinagawan ako ng Gago!

Umorder ako ng redhorse, tig-isa tayo. Naubos mo kagad sa loob ng dalawang minuto. Kinuhanan ulit kita. Alam kong namiss mo. Hindi kita inistorbo sa pakikipagtalik mo sa ikalawang serbesa. Kita ang pananabik at uhaw mo.

Bago kong mahal sa buhay

Ito ngayon ang bago kong alaga. Cobra fern.

Ilalagay ko yan sa kwarto ko. Di naman daw kelangan ng direct sunlight at kelangan humid ang lugar. Palagay ko magugustuhan niya ang kwarto ko.

Gusto ko sana yung mas malaki na cobra fern. Kaya lang nasa libo ang presyo. So dito muna ako sa infant.

Subukan ko kung kakayanin ko buhayin. Bago ako pumasok sa relasyon sa tao. Hahaha.

Walang masyadong kwenta 'tong post nato. Gusto ko lang magkwento. Dahil ilang araw nako nakakulong sa kwarto dahil may mga project ako na tinatapos.

‘Be Yourself’ was released as a single on this day in 2005.

Iba rin yung memory ng kantang ito. Third year college ako noon at gusto ko na mag-quit mag-aral. Bukod sa kanta ni Bamboo, ito yung nagpapakalma sa akin. Malakas na malakas ko tong pinatutugtog. Hanggang magkaroon ng sense kung bakit pa ako nag-aaral. 

Di ko talaga nakita yung connection ng kanta sa hinahanap kong tanong sa existential question na yun. Pero dahil angsty ako noon na bagets, parang may sense talaga siya sa akin.  

Sharing with you portion of its lyrics

Breakup Playlist noong 2014

Peste ka.

Ayan yung message mo sa akin the other day.

Tanong ko, Bakit? 

Scoring ng exam ng mga bagets

Fourth day na ng pagchecheck ko ng exam ng mga bagets. Meron talagang naiintindihan ang mga konsepto at teorya. Meron ding mga walang wala.

Natawa lang ako na yung isa ay sinulat na lang ang mga pangalan ng santo sa item na pinapakumpara ko ang dalawang teorya na tinalakay sa klase. Naglagay na lang ako ng komento. "Sayang. Kulang ng apat na Hail Mary para sana makakuha ka ng 0.5 point sa item nato."

I am a loser to consumerism

Again.

I have been visiting Astrid Leather website for almost two months now. And been wanting to buy this card holder since August. And because I am very suspicious about online purchase, I opted to just look for a similar design in different malls and stalls in Metro Manila, Davao and Cebu. But all the card holders I see fell short of the beauty of this Magnificent Thing. Even Fino.

I told myself that I will only buy this MT if my application to a new credit card will be approved. I don't need a new credit card but because there is a bank very near to my residence, I convinced my rationally irrational self that it will be more convenient to settle bills from that bank. So I applied.

And while in the process of waiting for the credit card approval, I asked my roommate to purchase the MT for myself. And roommate did without even asking why.

I am now waiting for the credit card application approval and the delivery of MT.

Patuloy

Hinawakan ko ang iyong kamay 

ng mahigpit. 

At binitiwan ang mga salita 

na "Huwag mo sana ulit akong iiwan." 

Baka kasi sa pang-anim na pagkakataon, 

di ko na kayanin. 

#

Dorm 7 (Harry Potter movie marathon)

Ako: Sandali, sandali. Usap nga tayo. 

Ikaw: May pinapanood pako. Mamaya na lang.

Ako: Ayun na nga yung gusto kong pag-usapan. 

Ikaw: Ano?

Ako: Napansin ko simula kahapon na minamarathon mo na naman ang Harry Potter.

Ikaw: Naistorbo ba kita? Sorry. Mag-ear phone na lang ako. 

Ako: Anong nangyari? Di ka okay. 

Ikaw: Ayos lang ako.

Ako: Pang-apat mo yang ulit ng Harry Potter mo. Dalawang beses na nagmarathon ka, may problema ka sa acads. Yung ikatlo, bigla ka bumili ng mga libro at binasa mo ng tatlong araw ng dirediretso. At may problema ka sa pamilya mo. 

Ikaw: Pakialamero ka rin sa buhay ano.

Ako: Tomato Kick tayo mamaya. Magkwekwento ka. 

Pagkatapos ng anim na malamig na red horse sa Tomato Kick, nagkwento ka tungkol sa malaki mong problema sa kalusugan. 

Para kay J ulit

Hindi ko maalala kung sino ako

kapag kasama ka.

Kahit ang apat na shots ng whiskey

ay hindi kayang kalmahin ang musika

dala ng pagdampi ng braso mo sa balikat ko.

Preferences in the Early Stages of Mate Choice

Isa sa mga pinag-aaralan kong article patungkol sa mate selection kahapon ay ang Preferences in the Early Stages of Mate Choice ni K. Lewis.

E biglang may exponential random graph modeling. Naalala ko na bigla si Alma Moreno, "Dasal lang. Dasal lang talaga."

Temple of Leah sa Cebu

Kuha ko ito kahapon sa Temple of Lea sa Cebu. Isa sa mga sinabi sa aking puntahan. May P50 na entrance fee. Bukod sa structure, wala ng masyadong makikita or magagawa dito.

Hindi pa siya tapos gawin. Nakasarado din ang mga chambers na may mga antique collection ng mga figurines at banga at mga alak.

Makitid ang daanan papunta sa lugar. Halatang hindi pinagplanuhan ang lugar para sa komunidad kung saan itinayo ang Temple of Leah. Isipin niyo na lang na dahil bukas ito sa mga turista, pila-pila ang mga sasakyan sa maliit na daanan. Wala ring parking space kaya ang mga sasakyan ay nakabalandra lang sa labas ng templo.

Nasa bundok ang lokasyon ng  Temple of Leah. Overlooking sa syudad ng Cebu. Bukod dito, mataas ang istraktura ng templo. Yung mga katabi at kalapit na mga pribadong bahay, kitang kita ang looban. Hindi ko alam kung okay lang sa mga tao na nawalan sila ng privacy.

Tinayo ang templo hindi para gawing isang bahay sambahan. Ang templo ay ginawa para alalahanin ng isang mayamang Cebuano ang kanyang asawa na namatay na. At para daw may balikang alaala ang kanyang susunod na salinlahi. Ang templo ay dinisenyo na parang templo ng mga Griyego noong unang panahon. Ang disenyo daw na ito ay hindi kukupas. At patuloy na magiging relevant sa mga susunod na henerasyon.

Graduation message

Taon-taon, hinihingan ako ng mensahe para sa yearbook ng mga magsisipagtapos na mga bagets. Sa taong ito, ito ang binigay ko sa komite na abala sa yearbook:

Unrequited love

Kanina, lumapit ako sayo
at binulong na
mahal kita.

Kaya ko bang mapa-inlove ang taong gusto ko? (updated)

Meron akong klase ngayon sa kolehiyo na pinag-aaralan namin ang mga sistematikong pag-aaral ng pag-ibig. Noong isang araw ko pa ito gustong isulat kaya lang walang pagkakataon.

May isa akong bagets na nagpost ng tanong sa klase -maaari bang i-manifacture ang falling in love? O sa mas madaling tanong, kaya ko bang mapa-inlove ang taong gusto ko.

Maganda ang tanong na yan. Kasi may konsepto tayo na wala tayong kontrol kung kanino titibok ang puso natin.

Ayan ang dahilan kung bakit kami napahanap ng mga pag-aaral na posibleng sumagot niyan.

May isang pag-aaral na hindi direktang patungkol sa pag-ibig pero patungkol sa pagpapaigting ng interpersonal closeness. Ginawa ang pag-aaral nato nina Arthur Aron at iba pang mananaliksik.