Self-centered na post

Pagkatapos ng mahabahabang bakasyon, ramdam kaagad sa trabaho ang mga backlogs. Binawi  ng unibersidad ang mga pahinga at paghinga sa pamamagitan ng pagsalubong ng mga nagsusumigaw na mga nakabinbin na trabaho. Hindi ko tuloy masabi kung magpapasalamat ba ako sa pag-atras ng bahagya sa nakasanayang stress ng buhay manggagawa o hindi.

Pero bago pa ako tuluyang magreklamo sa aking trabaho na palagiang kong nakikita sa FB, blogsites at twitter accounts, magpapakita na lamang ako ng ilang larawan ng mga gusto kong ikwento. At gusto kong maalala kapag babalikan ang nakaraan. Tutal, masaya at kontento naman ako sa trabaho ko sa kabuuan.

Ang departamento namin ang nakatalagang gumawa ng parol na itatampok ng kolehiyo para sa taunang labanan at pagdiriwang sa unibersidad. Ang napag-usapang tema ng aming parol ay "Ang tibay ng tahanan ay tibay ng bayan." Ayan ay dahil espesyalisasyon ng mga tao sa kolehiyo ang ekonomiyang pantahanan lalo na ang pagtugon sa pang-araw-araw na pangangailangan ng pamilya.

Gawa ang parol na yan sa mga patapon na gamit at mga basura na mismo. Nilinis, hinabi at nilagyan siya ng ilaw kaya mukhang bago at maganda.

Isang kakaibang regalo ang natanggap ko sa isang tsikiting sa preschool. Table napkin holder yan. Hanggang ngayon di ko alam kung bakit ayan yung bigay niya.

Katulad ng plano, ako ay naghanda ng batya na may mainit na tubig at nagbabad ng katawan doon sa probinsya kasama ng ilang librong babasahin ko.Hindi ko minadali ang pagbasa at ninamnam ang bawat pahina. Nakatapos ako ng dalawang libro at kasalukuyang nabitin dahil natapos na ang bakasyon ay hindi ko pa rin natatapos ang Timequake ni Vonnegut. Halos matagal bago ko naappreciate ang librong ito. Marahil dahil parang existential na angas lang ang mga nababasa ko sa unang sampong kapitulo ng nobela. At nung nababad na ang isipan at puso ko sa paraan ng pag-iisip ng may akda, doon ko na lamang nakita na may tawa, galit at inggit ang bawat katagang binibitawan ni Vonnegut sa mga karakter niya sa istorya. Salamat Ser Chee sa pagpapakilala sa akin sa kanya.

Hindi nawala ang mga postcard na pinadala ni Ser Archieviner, natagalan lang. Ito na yung larawan. Maraming salamat. Huling sulat na natanggap ko ngayong taon. Dapat talagang buhayin ang postal business sa bansa at sa mundo. Iba ang pakiramdam ng nahahawakang sulat na nakalagay sa sobre na may postal stamp pa.

Noong Disyembre ko din nakasama dito sa Kalakhang Maynila ang mga kaibigan kong sina B1 at B3 na binisita ko sa Cebu. At naisipan namin na mag instant Korean noodles sa may Kahabaan ng Matalino corner ng Kalayaan Avenue.

Hindi masarap ang noodles. Lasang panlinis ng inidoro ang Chilsung Cider. Pero masaya ang kwentuhan. Sa pagsusuma, mas sulit ang pagkakaibigan kaysa sa pagkain.

Noong Sabado lang ako natapos magbalot ng regalo. Sa totoo lang ayoko ng pambalot na maraming drawing na ganyan. Pero yung co-faculti ko, nasabi niyang marami pa siyang sobrang pambalot sa bahay nila. Hiningi ko na lamang para hindi masayang. Masyado kasing naging abala noong Disyembre kaya ngayon lang ako nakapag abot ng mga regalo sa ilan na dapat bigyan.

.
.
.
Ayan. Tapos na sa mababaw na post. Mainstream person din ako.


------------
“I walk around the school hallways and look at the people. I look at the teachers and wonder why they're here. If they like their jobs. Or us. And I wonder how smart they were when they were fifteen. Not in a mean way. In a curious way. It's like looking at all the students and wondering who's had their heart broken that day, and how they are able to cope with having three quizzes and a book report due on top of that. Or wondering who did the heart breaking. And wondering why.”
― Stephen Chbosky, The Perks of Being a Wallflower