Helping others help themselves

Naglalako ng paninda para ipamigay at hindi para pagbili

Papunta ako ng Bataan ngayon para magbigay ng session sa mga dalaga at binatang nakaranas ng paghihirap. Ang ilan sa kanila ay inabanduna, may ilan na pinabayaan. At ilan ay inabuso.

Ang layunin ng pagtulong ko sa kanila ay hindi para lang iproseso ang kanikanilang mga karanasan. Pero sa dulo ng pagtulong, ang nais ko ay sila mismo ang tumulong sa sarili nila at sa iba.

Pag-uusapan namin ang komunikasyon, partikular na ang pakikinig.


Dahil maulan, at medyo hindi pa talaga ako nakakabawi ng tulog, tinatamad ako. Commitment na lang talaga kung bakit pupunta ako ng Bataan. Wala naman kasi itong bayad.


Sa propesyonal na tulad ko, na wala pang sweldo, ehem, syempre may mga sandali na gusto ko rin na kumita at makita yung worth ko bilang experto sa psychosocial counseling at capacity building. Parang masarap lang minsan na makita na ah, ang session ko ay worth limang libo. Ganun.

At ang bigat na ang serbisyo na gagawin ko ngayong araw na ito ay walang bayad. Kawanggawa. Volunteer work. Unpaid service. 

Palagay ko naman hindi ako materyalistikong tao. Ngayon lang siguro na wala pa akong sweldo kaya hinahanap ko sa salapi ang halaga ko bilang taong may kasanayan.

At syempre, palagay ko tinatawanan ako ni Abraham Maslow at sinasabi niya na, "Sabi ko na e. Tama ang teorya ko. Ang galing-galing ko." Tapos ngingisi na parang aso lang.