Pakiusap. Huwag pipigilan ang mga bata kapag naglalaro.

Children make sense of the world through play. If you want to understand how a child perceives truth, how he sees his reality, do a natural observation when he's using unstructured materials like water, sand, blocks and clay.

----------------------------------
Isa sa mga tsikiting ko ngayong taonnato yung nasa larawan na yan. Sabi niya, gumagawa daw siya ng bridge. Nung dinaanan ng truck niya yang tulay na ginawa niya, umuga. Sabi niya, "Teacher, this doesn't look like strong enough. It wobbles."

Wobble daw o. Haha. Nose bleed ang titser. Umuuga lang naman ang gusto niya sabihin. Ako naman sabi ko, "So how can we make your bridge stronger?" Syempre, kapag child development specialist ka, hindi ka kaagad nagbibigay ng sagot. Hinahayaan mo na idiskubre ng bata ang sagot. Nagiging mas meaningful ang karanasan kapag ganun.

(Gagamitin ko sana ang salitang stable. Kaya lang, hindi ko alam kung alam niya yung stable kaya strong na yung salitang ginamit ko.)

Nag-isip ang bata. Tapos sinubukan niya ulit ireconstruct ang tulay niya. Mas binabaan niya at mas dinikit-dikit ang mga wooden floor blocks. Tapos pinadaan niya ulit yung laruan niyang kotse. Mas okay na.

Sabi niya, "See, it's not shaking anymore. I did it. I did it." Kung maka-"i did it" parang nanalo na ng Nobel prize.

Itong batang to, mahilig sa puzzles at following patterns. kung sakaling mas ma-facilitate ang mga emergent learning na ganito sa kanya, baka may bagong physicist tayo 20 years from now.