Ang magcheck ng paper ay hindi biro

Green na ballpen ang pangcheck ko ng sulatin. Nakakatrauma kasi ang pula.

Dalawang linggo ko na inuunti-unti na basahin at bigyang grado ang papel na ginawa ng klase ko patungkol sa isang pelikula. Paunti-unti. Kasi ayoko magcheck kapag pagod ako. Alam ko ang panganib na mababa ang marka na maibibigay ko kapag pagod na ang utak ko intindihan ang utak ng mga bagets habang tinitipa ang mga papel nila.

Syempre, dahil patungkol sa family science ang kursong tinuturo ko, mas pagtutuunan ko ng pansin ang pagtalakay nila sa mga teorya patungkol sa relasyon at pamilya, kesa sa opinyon nila sa acting at sinematograpiya at costume.

May mga bagets na mas magulo pa sa buhok sa kilikili ang mga ideya at opinyon. Meron din naman na ang mga ginagamit na salita, ang lalim, parang hinugot pa sa esophagus ni Thesaurus. Meron din kung maka-quote ng authors, kaliwa't kanan, harap at likod, itaas, at ilalim.

Kumpara sa mga naunang papel na pinasa ng mga bagets, mas madami na ngayon ang marunong mag-citation. Talagang kung makalagay ng reference, wagas. Mukhang sensitibo sila ngayon na hindi makapag-Sotto.

Nagkurba ako ng pamantayan ko sa pagkakataon na ito. Ibig sabihin, mas binabaan ko ang standard. Para makabawi ang mga bagets sa naunang papel. Mabababa kasi sila dun. Ito na yung paraan na nakikita ko para hindi sila matakot na gumamit ng mga framework na tinalakay namin sa klase para sa pagsipat ng mga sitwasyon at pangyayari. Sinipagan ko na lang sa paglalagay ng komento para alam nila kung ano yung tama at mali nilang ginawa. Ngingiti sila sa mga iskor nila sa papel na ito. May anim na naka-uno. Hindi bababa sa 1.75 ang grado ng buong klase dito. Tutal, nakita ko naman na may paglalim ng paggamit nila ng mga teorya. Pa-christmas ko na.

At dahil nabanggit na ang Christmas, naway hindi sa Pasko ko pa makuha ang sweldo ko. Aba naman, nagsisipag naman ako sa trabaho ko. Seryoso, hindi na nakakatawa ang walang sweldo.