Magastos mag-emote sa kapitalistang mundo.

Yehes! Kahit alam kong malayo pa ang swelduhan ng isang hapas lupang katulad ko, at alam kong sa mga susunod na araw at gabi ang kakainin ko ay walang kamatayang marathon ng sardinas o kaya naman ay itlog na maalat, pumunta ako sa isang kainan sa may Tomas Morato para tumikim ng overpriced nilang pagkain.

Ektweli, malungkot ako ng araw na yun dahil sa hindi magandang nangyari sa aking pinagtrabahuhan. Kaya ang aking nagpapawis na kilikili kasama ng aking halos walang laman na pera na pitaka ay tumakbo ng Tomas Morato para kumain ng pagkain ng mga nagmamataas na middle class. Isang kainan, tatlong daang piso. Kaching kaching kaching! Nadidinig ko na ang pagngiti sa akin ng mga lata ng sardinas sa mga susunod na araw.

E bihira lang naman na suyuin ko ang pabirito kong tao sa mundo, ehem ako yun. Oo, loser ako kaya ka-date ko ang sarili ko. Karomansa ko sarili ko kasama ang overpriced meal, ang aking journal at plumang pula.


Ay, oo nga pala. May kasama yang beer. Na overpriced din. Mahirap  Magastos mag-emote sa kapitalistang mundo.