Mga panahon ng Ako

Kapag sinasabi ng mga tao na namimiss nila ako
naisip ko rin kung gaano ko namimiss ang sarili ko.
Yung ako na makwento at maingay
at bangka ng usapan.
Yung ako na kayang magmahal ng lima o anim
nang sabay-sabay.
Yung malapot at matamis magsalita para patabain ang puso
ng mga kaibigang pagod sa buhay.
Yung pakawala at mas iniisip ang sariling kaligayahan
kesa iniisip ang iba at sasabihin nila.
Yung responsable pero tamad.
Yung mahilig uminom ng kape
at magaling magtimpla ng kape para sa iba.
Yung tatanga-tanga sa paglalaro ng basketball
at mamalag-malag sa pagkumpuni ng kung anong
electrical appliances na sira
at lalong masisira.
Yung sinungaling na ako na nagtatakip ng pagkakamali ko
at ng iba.
Yung pumupunta sa gitna ng Ortigas para tumingala
at masdan ang mga gusaling dambuhala.
Yung bulgar magsalita, yung jejemon, yung jologs,
yung walang paki basta aamin na nung bata ay
pinanood ang Marimar at Luz Clarita.
Yung nangolekta ng libro at kwento at tula.
Yung nagtatyaga isulat ang lyrics ng kanta
para makabisado.
Yung ako noon na mas bobo, mas walang alam,
mas walang alam na asal.
Yung ako na mas ako.
Yung nawawala.