Tatlong hakbang paabante at pagyuko

Kanina yung huling pagkakataon na kausap ko yung mga magulang ng mga chikiting ko ngayong taon. Bigay ng card, bigay ng dalawang pahina ng naratibo kung paano umunlad ang kanilang anak sa iba't ibang aspeto. Bigay din ng mga gamit nila sa paaralan na hindi nagamit at hindi naubos.

Kanina yung huling pagkakataon na ikwento ko sa mga magulang kung paano ako natuwa, natawa, nahirapan at lumago bilang guro ng mga anak nila.

Dahil lilipat na ng big school ang mga chikiting, natanong ko na rin ang plano ng mga ermats at erpats kung saan nila ipapasok ang mga bata. Syempre, bigay din ako ng suwestyon ko kung saan swak pumasok ang anak nila base sa personalidad at kakayahan.  May mga bata kasing mas swak sa tradisyonal na paaralan. Meron din naman mas uunlad sa mga progresibong paaralan. Meron ding mangilan-ngilan na bata na pwede mapakahit saang paaralan.

Ang pinagpapasalamat ko sa Diyos ngayon ay napakatutok ng mga magulang sa mga bata at sa mga gawain sa paaralan. At nakuha nila ang pilosopiya ng paaralan na pinagtatratrabahuhan ko. Alam nilang hindi kami purong akademik --yung basa, sulat at bilang ang tanging pinagkakaabalahan, bukod sa pag-aaral ng Ingles. Pokus namin ang pagbibigay ng solusyon sa mga problema, pagkakaroon ng kritikal na pag-iisip, pagkakaroon ng mabuting asal, pagpapahalaga sa pagbabasa at pag-aaral at pagiging malikhain.


Ang mga bata ko ay hindi kahon kung mag-isip. Hindi kami naniniwala sa iisang solusyon lang. Naniniwala kami na maraming paraan na pwedeng tingnan ang mga bagay at dahil doon, iba-iba ang paraan ng pagresolba. Gagamit kami ng syensiya at kaalaman para tulungan kami magdesisyon pero hindi kami lilimitahan nito. Sa mga bata ko sa priskul, okay lang ang magkamali. Basta natututo. Hindi kami mahilig sa produkto. Mas namamangha kami sa proseso.

Ganyan ang mga chikiting ko ngayon na hindi ko na makikita sa susunod na taon. Pero panatag ang loob ko kasi maganda ang naging bunga ng taon nato dahil maganda din ang partnership namin ng mga magulang.

Itong taon na ito ay isang masayang taon bilang isang priskul titser. At ang role na ito ay pansamantala ko munang huhubarin at iisang tabi. Hindi muna ako magtuturo ng mga bata sa susunod na taon. Isa yang biglaang balita na napagkasunduan kamakailan sa departamento ko sa unibersidad.

Na naikwento ko rin sa mga magulang. Na kinagulat din nila. Pero kasabay ng pagsasa-isang tabi ng role na ito ang pag-iiwan nila ng mabubuting panalangin para sa ibang trabahong nakaantabang sa akin para sa susunod na taon.

Madaming surpresa ang buhay. Maganda ang buhay.