Sinisinok ang utak ko

Lumalala na ang pagiging makakalimutin ko. Nung isang araw gumawa ako ng account para internet monitoring ng bank account ko. Matapos ang isang araw, nakalimutan ko ang user name at password. At matapos ang halos sampung pagsusubok makapasok, ito ang lumabas:

Sinubukan kong tawagan yung numero na nakalagay pero hindi ako makapasok. Hanggang sa tuluyan ko na siyang nakalimutan. At tinamad na rin.

Nito ring mga nakaraang linggo, naiiwan ko ang selpon ko sa opisina. At kapag nakita ko na lamang siya sa sumunod na araw, saka ko na lang mapagtatanto na hindi ko nakasama ang gadget magdamag.

Kanina sa laboratory preschool, may dumaan na isang mas matanda sa akin na lalaki. Nginitian ako at nilampasan ko lamang.Medyo nasaliwaan ako kung ngingiti o hindi kaya nilampasan ko na lamang. Hinabol ako ng lalaki at tinawag ako sa una kong pangalan. Matapos madinig ang boses niya, doon ko lamang naisip na isa pala siyang magulang ng batang tangan ko sa klase. Nakakahiya. Buong oras na kausap ko siya, hindi ko maalala ang pangalan niya.

 Nangangamba ako na mabilis na bumababa ang punsyon ng aking utak. Kung sa esperma, nawawalan na siya ng hubog. Kung sa posporo, ayaw na niyang magningas. Pumapaltos na ang makina na siyang pangunahing pundasyon kung bakit ako nagtatrabaho sa akademya. 

Kanina habang nagbibigay ako ng lektyur sa kapangyarihan ng social contruct ng pamilyang Pilipino, biglang nawala ako sa daloy ng diwa ko. Pasimple kong hinanap ang notebook na sinulatan ko ng mga punto na pagtalakay ko. Mahigit isang minuto bago ko napagtanto na hawak ko lang siya.

Kung magtutuloy-tuloy ito, alam kong mawawalan ako ng trabaho matapos ang semestreng ito.