Bilang instraktor, nalulungkot ako na

Pakiramdam ko ganyan ngayon. Walang mukha.*

mukhang wala akong mabibigyan ng uno na grado sa semestreng ito. Hindi pa naman tapos ang pagche-check ko ng mga requirements ng mga bagets. Meron pa akong binabasa na requirement na 35 porsyento ng kabuuan nilang grado.

Mahaba-haba ang papel na iyon kasi patungkol ito sa pag-analisa nila sa mahirap na taga-lungsod na pamilya. Bawat isa sa kanila ay malayang makapipili ng unit na gusto nilang interbyuhin, pakipamuhayan at alamin ang buhay pamilya.

Ito na yung paglalagum ng mga teorya at konsepto na pinag-aralan namin sa Family Science. Titingnan nila ang dyads sa pamilya, yung interaksyon, pagdaloy ng kapangyarihan, paggawa ng desisyon, paggamit ng mga resources, kahulugan ng espasyo sa tahanan, mga alitan at pagresolba nito. Ganun.

Syempre, dahil akademikong materyal ito, gagamit sila ng teorya sa pamilya sa pag-analisa. At kelangan nila na magbasa ng literatura patungkol sa uri ng pamilya na gagawan nila. Halimbawa, ang napili nilang pamilya ay yaong may apat na henerasyon na naninirahan sa iisa lamang na bahay. Kung istraktura ang pag-uusapan, extended family ang tawag dito. Hahanap sila ng mga scientific journal na may kinalaman sa ganung topic.
Matrabaho ang requirement na ito. Kaya naman inunahan ko na sila sa umpisa pa lang ng semestre na magkakaron ng ganun. Nung kalagitnaan na ng semestre, sinabihan ko na sila na simulan nila ang immersion sa napili nilang pamilya.

May ilan na relihiyosong sumunod, karamihan petiks lang.

Hindi lahat ng nababasa ko ay kinakatuwa ko. May mga ilan na nakaka-high blood. At gustuhin ko man na salbahin sila sa mababang marka, pasensiya na lamang.

Ang oras ngayon ay 9:21PM. At sinulat ko ito kasi wala akong mapagsabihan. Wala akong makwentuhan ng frustration ko bilang instraktor. Ayaw ko talaga magbigay ng mababang marka pero ayoko naman na pikit-mata na magpalampas bagets na petiks ang mga output. Tapos makikita ko sila na grumadweyt na may karangalan pero ethics at work standard mababa.

Ang lungkot lang kasi wala akong makwentuhan na kaibigan. Wala pa kasi akong sweldo para magyaya ng kaibigan lumabas o kaya naman ay maghanap ng mga repapips na kasalo kumain sa labas at na mapagbe-vent out-tan ko.

Anyamet ten! Sumpa yata ang unang kalahati ng taon ko sa trabaho bilang guro sa pampublikong pamantasan.

*Pasintabi sa litrato na kuha ko mula sa isang art exhibit. Hindi ko alam ang pangalan ng artist.