Ayan. Bigla ko nang kakainin ang mga sinabi ko. Magdadala ako ng mga trabaho sa bahay. Hindi kakayanin na walang trabaho. Kasi naman, mukhang walang katapusan ang dami ng kelangan tapusin at gawin. Hindi nawawala ang mga patong patong na gawain.
At ang kakaiba pa dito, kahit alam ko naman na hindi talaga matatapos ang mga trabaho, natatakot ako sa pag-iisip na magpapatong patong siya hanggang sa tuluyan na siyang mahirap talaga na gawin.
Ito ay para sabihin ko sa sarili ko na sorry sa pagbitaw ko ng pangako na kelangan ipako. Sorry dahil sa weekend nato, magdadala ako ng tatlong daan na kilong pag-iisip at pagmamakinilya.
No comments:
Post a Comment