Premyo sa sarili

Dahil natapos ko na ang:

• pagbabasa at pagbibigay komento sa tatlong linggong lingguhan na reflection paper ng mga bagets sa kolehiyo
• pagtsetsek ng midterm exam ng mga bagets sa kolehiyo
• pagbibigay komento at pagtatama ng project proposal ng apat na grupo para sa kanilang civic welfare service
• pag-aayos ng ilang papel na sinumite tungkol sa diskusyon tungkol sa mga teorya ng pag-ibig at teorya sa paghahanap ng makakasama sa buhay

sisimulan ko nang basahin ang Blindness ni Jose Saramago.

Patungkol ang nobela isang lungsod na nagkaroon ng epidemya kung saan lahat ay nabubulag. Sa simula, binigyan ng naratibo ang tungkol sa isang taong biglang nabulag habang hinihintay ang ilaw trapiko na magkulay berde, isang magnanakaw na biglang nawalan ng paningin, isang doktor na gumagamot ng mga sakit sa mata na bigla na rin lang nabulag at isang pokpok na hindi talaga pokpok (ang labo, ah basta ganun!) na matapos ang dyugdyugan ay hindi na niya makita ang sarili niyang katawan.

Nandun pa lang ako. Pero may pananabik sa akin. Naalala ko ang nobela patungkol sa pang-amoy, yung Perfume. Tapos na ang ilong, mata naman ngayon. Hahaha.

Sa totoo lang, magastos ang mawala sa blogospero. Nakikita ko na lang ang sarili ko na kung hindi man kumakain ay bumibili ng libro na wala naman oras para basahin.

At oo, sa mga oras na ito ay nakabukas ulit ang blog ko. Mamayang gabi, iatatago ko muna ulit ito para iwas pusoy sa shiz na pinagtataguan ko.