Pag aayos ng kwelyo matapos ang mahabahabang paglalakbay

Kahapon, naisipan kong magbyahe papuntang Nueva Ecija. Wala akong kakilala dun maliban sa isang kaibigan na taga-Gapan at isang naging kaklase sa masteral na taga-Cabanatuan. Hindi ako sa dalawang lugar na yan pumunta.

Naglakbay ako papuntang San Jose. Walang kakilala, walang kaibigan. Gusto ko lang tumakas sa ingay ng lungsod at sa responsibilidad sa trabaho.

Kung mananatili lang kasi ako sa bahay, maiisip ko simulan ang maglinis ng kwarto. O kaya simulan ang pag aayos ng lektyur sa linggong ito para sa klase sa kolehiyo. O kaya magplano ng iskedyul ng preschool sa mga susunod na araw. O kaya tirahin ang papel ko sa masteral.

Pero sawang sawa ako sa ganyang shiz nitong nakaraang linggo. Medyo mabigat ang nakaraang limang araw kaya gusto ko sana na ang Sabado at Linggo ay panahon naman para sa sarili.

Kaya bigla akong napabyahe sa lugar na wala akong alam. Matapos ang medyo mahaba-habang paglalakbay, nagsettle ako na sa San Jose, Nueva Ecija ako magpapalipas ng gabi pati na rin ng Linggo.

Sa husay ng tadhana, biglang nawalan ng kuryente. Oo, buong bayan nawalan ng ilaw. Napocor daw ang dahilan. Ewan. Kung kelan nasa ibang lugar ako na walang kakilala, sadyang gusto ng kapalaran na wala akong gawin.

Napaisip lang ako patungkol sa sulat ni Senyor patungkol sa pagtingin sa pag-ibig bilang sugal. Hindi ako komportable sa game of chance kahit nung bata pa ako. May pagka-sigurista kasi ako na gusto ko ginagawan ko ng paraan para makamit ang kung ano mang minimithi ko. Ayoko na tsansa lang. Eto ang dahilan kung bakit hindi kaagad ako nakakomento sa post niya.

Kung tutuusin, tama naman na may kasamang risk ang pagtatapat ng pag-ibig. Pati na rin ang pagbibigay ng puso sa iba. At hindi ito malayo sa mga naging karanasan ko. Madalas dehado. Kasi oo o hindi lang naman ang kalimitang sagot na hinihintay ko. At singkwenta porsyento lang ang minimum chance na papanig yun na pabor sa akin.

Kaya lang, habang nag-iisip ako kahapon, habang nasa malayong lugar at tanging alaala at kadiliman lang ang kasama, napansin ko na habang patuloy akong umiibig, mas nagiging matalino ako sa paggawa ng desisyon. Mas nagiging selfless dahil mas hindi naghahanap ng kapalit pero mas nagiging wais na hindi buong buo ibibigay ang puso hanggang sa puntong hindi ko na gustong mahalin ang sarili dahil naibigay ko na ang buong pag-ibig sa iba.

Na habang mas sinusubukan ko na magmahal ng mas tapat sa sarili at sa iba, mas nakikilala ko ang layo at hangganan ng kapasidad kong maging maunawain. Mas nakikita ko rin kapag lumingon ako sa nakaraan ang mga maling shiz na ginawa ko noon na naka-damage lang sa taong mahal ko, at kung paanong sa proseso nasira ko rin ang sarili ko. At sa paglingon sa nakaraan, mas pinapaalala ko sa sarili ko na hindi na muli gagawin ang mga boplaks na desisyon na ganun.

(Minsan, nauulit ulit ang boplaks pero hindi na kasing tindi noon. Mas bumababaw. At mas nagiging madalang. Nangangarap ako sa susunod, wala na yang mga boplaks na nagawa noon.)

Na sa proseso ng paglalakbay sa paghahanap ng pag-ibig, mas natututunan ko na patawarin ang sarili sa mga mali kong nagawa. Mas inaalagaan ko na rin ang sarili na kapag alam kong mauubos na ang love tank ko, kelangan ko muna umatras ng bahagya para alagaan ang ilang sugat, pagalingin, at kapag nasa proseso na ng paghilom, magmamahal na ulit. Hindi lang ng iba, pati na rin sarili.

Kaya nga kagabi, habang nasa lugar ako na walang nakakakilala sa akin, at habang walang kuryente sa lugar na yun, naisip ko na mas angkop na ang pag-ibig ay parang pag-aayos ng kwelyo matapos ang mahabahabang paglalakbay.

Naandun ang pagkalugod sa karanasan, pag-iyak pag nagkamali at nasaktan, pagtawa at pagdiriwang kapag masaya. Pagtutuwid ng mali. At pagkatuto sa karanasan. Para mas maging karapat-dapat na mangingibig. At sana, maging isang karapat-dapat na iniibig din.