Wishlist (23Disyembre 2013)

Nagpaalam ako sayo na mawawala ako ng ilang araw dahil may trabaho ako sa Tacloban. Nag-alala ka kasi alam mong anim na araw akong dirediretso na tatlong oras lang ang tulog. Tinanong mo kung kakayanin ko pa ba. Sabi ko kaya naman.

Gabi bago ako umalis, ibinili mo ako ng apat na bote ng off lotion, yung berde. Mas matapang sabi mo. Sabi ko baka mag over ako sa bagahe. Hindi mo ako pinansin at nilagay sa backpack ko. 

Ilang araw kitang di matext dahil nag batt empty ang phone ko sa Tacloban. Hindi totoo na may kuryente na, na sabi ng balita sa telebisyon. Wala pa ring kuryente. At hindi totoo na nakafreeze ang mga presyo ng bilihin. P80 ang isang 1.5 litro na coke. Maraming hindi totoo sa mga sabi-sabi sa Maynila.

Totoo na mas efficient ang mga NGOs kaysa sa LGU. Pero hindi ko naman tuluyang masasabi na walang ginagawa ang lokal na pamahalaan. Hindi rin totoo na pinabayaan ng National Government ang Tacloban. Bago pa dumating ang bagyo, naandun na si Mar Roxas. Pinulong niya ang lokal na pamahalaan. Matapos ang bagyo, dumating sina Dinky Soliman. Hindi lahat ng ginawa nila ay efficient. Pero sa aking palagay, ginawa nila ang makakaya sa abot ng kanilang pinag-aralan na posibleng gawin sa mga nakaraang linggo. Sila ang mga taong first in, last out.

Gusto ko sana ikwento yang mga yan sa iyo tuwing gabi kapag nasa dilim lang ako, kasama ng ilang manggagawa at boluntir sa loob ng bahay, habang malakas ang ulan. Oo, malakas pa rin ang ulan sa Tacloban. Kaya mahirap mag ayos ng bahay. At buhay. 

Pero hindi ko makwento kasi walang baterya ang telepono ko. At hindi kita matawagan. May isang araw na gusto ko na umuwi sa Maynila sa bigat ng mga nadebrief ko. Nakaanim lang ako noon pero ang bigat-bigat. 

Buti na lamang at puno ng pag-ibig ang puso ko, at parte ng dahilan ay dahil hinayaan mo akong haranahin ka dalawang gabi bago ako nagTacloban. Hinawakan mo lang ang buhok ko noon at sinabing mas mabuting sumayaw na lang ako kaysa kumanta. Sumimangot ako pero binanat mo ang pisngi ko para maging ngiti ang nakamurot kong mukha. At tumawa na rin ako. 

Hindi ramdam  ang Pasko dito sa Tacloban. Pagbalik ko ng Kamaynilaan, pagkatapos kong iiyak ang lahat ng kwento ng kawalan ng mga tao, pwede bang samahan mo akong kumain ng Japanese food sa may gawing Makati? Pwede ba?