Deconstructing evangelical church rituals

Hindi sa simbahan ko ngayon nakukuha ang comfort ng mabuhay ng malaya at may saysay. Kundi sa Sarah's. Isang inuman sa may gilid ng unibersidad kung saan nakakafellowship ko ang serbesa at mga usok ng sigarilyo.

Huni ng himig sa akin ngayon ang mga kaibigang nagkwenwentuhan, mga brad na nagbubulungan o kaya nagsisigawan ng kanilang mga ginawa at prized experience, mga aktibistang may diskusyon tungkol sa kabuluhan ni Freire sa pang araw-araw na buhay. Pati na ang mangilan-ngilan  na mga iyak ng mga kabataang nakaranas ng sarap at sakit ng pag-ibig. Pati na ng ilang myembro ng Babaylan na kung di magsasayahan ay nagdadamayan sa represyon ng hegemonya. 

Sa Sarah's ako nagbabasa ng Bible. Naka-earphone ng instrumental na Papuri, doon ko sinusubukan kilalanin ang Diyos nina Abraham, Isaac at Jacob. Doon ko binabasa ang mga "I am" statement ni Hesus. 

Hirap ako magsimba ngayon dahil paulit-ulit ang ritwal na nakikita ko sa simbahan. Sa sobrang paulit-ulit, di ko na makita ang saysay.

Di naman ako tumalikod sa aking *pananampalataya*. Sa ngayon, gusto ko lang hanapin ang Diyos sa labas ng mga pasa-pasang interpretasyon ng mga bible school, mga ritwal mula sa Kanluran, mga tugtog ng Hillsong atbp  na pinipilit gayahin ng mga Pinoy na ingleserong worship leader.

Naniniwala ako na buhay ang Diyos. At kaya Niyang mangusap sa akin sa labas ng usual na kinagisnan ng isang kristiyanong pananampalataya.

Ang Diyos ay mabuti at mapagmahal. At tapat at totoo. Labas sa ritwal, kaya niyang kausapin ako at yakapin ako, kahit dito sa Sarah's Christian Fellowship.